Αρθρογραφία

Όχι άλλη βία, οι συνέπειες μπορεί να είναι απρόβλεπτες

Άρθρο της εφημερίδας «Πατρίς»

Η πρώτη σημασία της αρχαίας λέξης «βία», σύμφωνα με το Λεξικό του Δημητράκου, είναι η «σωματική δύναμις, η ρώμη, η αλκή». Στην Οδύσσεια, ο Όμηρος λέει: «επήν υμέων γε βίας αφελώμεθα χαλκώ» (αφού σας αφαιρέσωμεν την ρώμην, ήτοι την ζωήν), εξηγεί ο λεξικογράφος, αλλά εμάς μας ενδιαφέρει η πέμπτη σημασία της λέξης: «βία» λοιπόν είναι «η χρήσις σωματικής, ηθικής ή υλικής δυνάμεως προς επιβολήν θελήσεως, βιαιότης, πράξις βίας, βιαιοπραγία, βίαιος τρόπος, βιασμός, καταναγκασμός».

Είναι γεγονός, ότι η εικόνα έχει μεγάλη δύναμη. Δημιουργεί ανεξίτηλα εντυπωμένες αναμνήσεις, που εγγράφονται στον «σκληρό δίσκο» του υποσυνειδήτου μας και μένουν εκεί για πάντα. Διαμορφώνουν συμπεριφορές και ενίοτε ακόμα αλλάζουν προσανατολισμό στη συνειδησιακή μας διάσταση.

Η εικόνα του αιμόφυρτου αστυνομικού από την ομαδική επίθεση που δέχτηκε το βράδυ της Τρίτης στη Νέα Σμύρνη σοκάρει. Σοκαριστικό ήταν και το βίντεο με τον αστυνομικό ο οποίος χτυπούσε με το κλομπ του έναν νεαρό στην πλατεία της ίδιας περιοχής την περασμένη Κυριακή.

Η μία πράξη δεν δικαιολογεί την άλλη. Δεν υπάρχει αιτιώδης συνάφεια. Η βία δεν μπορεί να απαντιέται με βία. Στην εποχή μας θα έπρεπε αυτό να είναι αυτονόητο, χωρίς αστερίσκους, ή δεύτερες σκέψεις, χωρίς συμψηφισμούς ή σχετικοποίηση.

Είναι ωστόσο μια ξεκάθαρη ένδειξη πως σε μια κουρασμένη κοινωνία εάν ξεπεραστεί το μέτρο τότε μπορεί να προκληθούν εντάσεις με απρόβλεπτες συνέπειες.

Θα χρειαστεί μεγάλη ψυχραιμία και σύνεση τις επόμενες εβδομάδες.

Οι πολίτες είναι κανονικά «στα κάγκελα», μετά ένα χρόνο οικονομικής και ψυχικής ταλαιπωρίας. Οι αντοχές είναι κοντά στο μηδέν.

Καθώς είμαστε όλοι έτοιμοι, δε, για καβγά, οι αστυνομικοί βρίσκονται συχνά μπροστά σε απρόοπτα που δεν ξέρουν πώς να τα χειριστούν.

Είναι αυτό δικαιολογία για την άσκηση βίας από αστυνομικούς, όπως φαίνεται ότι συνέβη την Κυριακή στη Νέα Σμύρνη;

Σε καμία περίπτωση.

Το περιστατικό πρέπει να διερευνηθεί εις βάθος για να βγει ένα αξιόπιστο συμπέρασμα…

Η αστυνομική βία είναι ένα φαινόμενο υπαρκτό. Και δεν είναι νέο ή ελληνικό.

Οι αστυνομικές δυνάμεις, με την παρουσία τους, ειδικότερα στις μέρες μας, δημιουργούν μια αίσθηση ασφάλειας προς τους πολίτες.

Η αύξηση της εγκληματικότητας, η έκρηξη της  κοινωνικής αντιδραστικότητας απέναντι στο πολιτικό και κοινωνικό κατεστημένο, εκκολάπτουν τον φόβο και την αβεβαιότητα.

Η εμφανής παρουσία αστυνόμευσης βοηθά σημαντικά στην τήρηση έννομης τάξης, στην προστασία των πολιτών αλλά και στην πρόληψη του εγκλήματος.

Αυτός εξάλλου, είναι και ο κύριος ρόλος της αστυνομίας.

Η προστασία.

Παρά το μίσος μέρους της κοινωνίας απέναντι στο αστυνομικό σώμα, οι περισσότεροι τρέχουμε να ζητήσουμε τη βοήθεια της αστυνομίας όταν έρχεται μια δύσκολη στιγμή στη ζωή μας.

Και ο θεσμός του αστυνομικού έχει αρκετά υψηλή δημοφιλία, αρκεί να ξέρει αυτός ποια είναι τα όριά του.

Υπάρχουν, όμως, και περιπτώσεις, όπου η κατάχρηση της αστυνομικής εξουσίας οδηγεί σε αντίθετα αποτελέσματα από τα επιθυμητά.

Με υπαρκτά παραδείγματα του παρελθόντος αλλά και του σήμερα, που καταδικάζουν την αυθαίρετη δράση των αστυνομικών δυνάμεων.

Ακόμη και σε περιπτώσεις που αυτή δεν ήταν απαραίτητη.

Κι ας έρθουμε στο δύσκολο σήμερα. Κι ας μην ξεχνάμε ότι ΕΛ.ΑΣ. έχει μια αποστολή που δοκιμάζει τα νεύρα όλων, των πολιτών και των αστυνομικών.

Η πρωτοφανής κατάσταση που ζούμε με την πανδημία που έχει παραλύσει όλον τον πλανήτη, φέρνει και πρωτοφανείς, αδιανόητες συνθήκες όσον αφορά στην αποστολή της Αστυνομίας.

Ο έλεγχος των anti-covid μέτρων επιτάσσει το αδιανόητο για μια αστυνομία δυτικού τύπου.

Την αστυνόμευση του τρόπου ζωής των πολιτών.

Αυτά είναι καθήκοντα που η αστυνομία δεν επιθυμεί και είναι απόλυτα κατανοητό.

Ο Έλληνας αστυνομικός θέλει να μάχεται το έγκλημα και να προστατεύει-υπηρετεί τους πολίτες, όχι να βεβαιώνει πρόστιμα για μάσκες και συναθροίσεις.

Γνωρίζει μεν ότι προσφέρει μεγάλη υπηρεσία στη χώρα εφόσον μάχεται για να περιορίσει τη διασπορά του ιού, αλλά ταυτόχρονα σκέπτεται ότι δεν κατετάγη στο Σώμα με την ιδέα ότι θα βεβαιώνει πρόστιμα για μετακινήσεις, μάσκες και «παράνομα» πάρτι.

Όπως και οι πολίτες έτσι και  η αστυνομία πάσχει από… υπερκόπωση. Οι τελευταίοι 20 μήνες ήταν σοκαριστικοί για τα σώματα ασφαλείας. Μόνιμη εγρήγορση, πιεστικά ωράρια, πνευματική και σωματική καταπόνηση προκειμένου να γίνουν όλα, όταν πρέπει και όπως πρέπει.

Η υπηρεσιακή υπερκόπωση αρχίζει και φαίνεται. Το ζήτημα της εκπαίδευσης δεν είναι απάντηση σε όλα. Παραμένουν άνθρωποι και έχουν όρια, όπως όλοι μας.

Ας δούμε λοιπόν όλο αυτό το σκηνικό από τη σκοπιά ενός (κατά το δυνατόν) ουδετέρου παρατηρητή.

Από τη μια πλευρά μια κουρασμένη αστυνομία. Από την άλλη μια εξ ίσου κουρασμένη κοινωνία που ψάχνει να βρει τον εχθρό στο πρόσωπο της εξουσίας που είναι πιο κοντά σε αυτήν.

Μόνη ελπίδα η επαναφορά της ζωή μας σε μια έστω μερική κανονικότητα.

Μέχρι τότε καλούμαστε όλοι να βρούμε λίγα ακόμα αποθέματα υπομονής.

Να θυμηθούμε ότι κοινωνία και αστυνομία αντιμετωπίζουν τις ίδιες πρωτοφανείς προκλήσεις, τα ίδια διλήμματα από διαφορετικό μετερίζι. Να θυμηθούμε ότι βράζουμε στο ίδιο «καζάνι».

Ψυχραιμία λοιπόν…

Όλη η επικαιρότητα