Αρθρογραφία

17 Νοέμβρη 1973 – 17 Νοέμβρη 2020

Η 17η Νοεμβρίου αποτελεί σημαδιακή μέρα για την σύγχρονη Ελληνική ιστορία. Πολλά έχουν ειπωθεί, ακόμα περισσότερα έχουν γραφτεί από όλες τις μερίδες της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Την φετινή χρονιά θεωρώ πως είναι απαραίτητο να αναγνώσουμε την επέτειο με μια διαφορετική σκοπιά και να αναθεωρήσουμε πολλά από τα κεκτημένα της προ COVID-19 εποχής. Τα προηγούμενα χρόνια τιμούσαμε όπως άρμοζε τους νεκρούς του Πολυτεχνείου και όσους συντέλεσαν από την δική τους σκοπιά στην εξέγερση, με την καθιερωμένη πορεία, της οποίας προπορεύεται η ματωμένη γαλανόλευκη με χιλιάδες πολίτες να ακολουθούν φωνάζοντας συνθήματα κατά της χούντας, κατά του φασισμού και υπερ της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

Φέτος, θα μπορούσε αυτή η ημέρα να μας δώσει την ευκαιρία να φωνάξουμε δικαιωμένοι πια και για την Χρυσή Αυγή, έχοντας την καταδικαστική απόφαση του δικαστηρίου στην φαρέτρα μας. Ωστόσο, η χώρα βρίσκεται στον κλοιό της πανδημίας. Ένα δεύτερο κύμα που πραγματικά θερίζει σαν να γνωρίζουμε τον ιό μόλις τώρα, σαν να μην ήρθε ποτέ την περασμένη άνοιξη.

Οι νέοι της εποχής της δικτατορίας ζητούσαν πράγματα που στην εποχή μας αν και αυτονόητα συμπεριφερόμαστε σαν να έχουμε ξεχάσει ότι είναι κατοχυρωμένα, αλλά παράλληλα ξεχνάμε άλλα εξίσου σπουδαία που θα έπρεπε να διεκδικούμε συνεχώς.

Αδιανόητη η απόφαση της κυβέρνησης για απαγόρευση κυκλοφορίας άνω των 3 ατόμων, έστω και με το πρόσχημα της πανδημίας. Ξυπνάνε μνήμες. Αδιανόητη ωστόσο και η απόφαση μερίδας της αντιπολίτευσης για πορεία ‘ετσιθελικά’ ενώ η υγειονομική κατάσταση στη χώρα ακολουθεί ξέφρενη πορεία.

Το μήνυμα που θα έπρεπε να δείξουμε όλα τα κόμματα αυτή την ημέρα είναι αυτό της ομοψυχίας, της αλληλεγγύης, της ομόνοιας αφενός απέναντι στον κοινό εχθρό του φασισμού και σε δεύτερο επίπεδο να διεκδικούσαμε  ποιοτικότερη υγεία, ποιοτικότερη παιδεία, κοινωνικό κράτος και πιο στιβαρούς δημοκρατικούς θεσμούς, ώστε να θωρακίσουμε την δημοκρατία και την κοινωνία μας ακόμη περισσότερο για απέναντι στις δυσοίωνες μέρες που προβλέπονται.

Κλείνοντας, όλα αυτά δεν είναι διεκδικήσεις μιας μέρας και μιας πορείας. Αυτό που πρέπει να καταλάβει η ελληνική ‘αριστερά’ είναι πως είναι θέματα μόνιμου και διαρκούς αγώνα. Η υπευθυνότητα στην πολιτική είναι το παν για να μπορείς να ζητάς κατ’ επέκταση υπευθυνότητα από τους πολίτες και δυστυχώς εκεί έγκειται ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα της κοινωνίας και του πολιτικού μας συστήματος.

Όλη η επικαιρότητα