Αρθρογραφία

«Άει πααίνετε από δω νεκροθάφτες, το Πολυτεχνείο θα ζει πολλά – πολλά χρόνια μετά»

Γράφει ο Μάκης Μπαλαούρας.
Ακούστε το άρθρο

«Γιατί, τέτοιος τίτλος; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Το Πολυτεχνείο προέκυψε ως κορύφωση, καρπός ώριμος ενός μακρού, επταετούς συλλογικού αγώνα με πολλές κοίτες και εκβολές, φοιτητές, μαθητές, εργάτες και αγρότες.

Πώς οι νεότεροι που δεν είχαν ζήσει την προδικτατορική εποχή (π.χ. Λαμπράκηδες) μπήκαν με ορμή στον αγώνα, από το 1971-72; Μέσα από τα παράνομα ραδιόφωνα, έρχονταν τα μηνύματα του Μάη του ’68, του αντιπολεμικού κινήματος για το Βιετνάμ, για τον Τσε, για την Άνοιξη της Πράγας. ‘‘Άκουγαν’’ επίσης τις οιμωγές των βασανισμένων- μανιφέστα ελευθερίας και ριζοσπαστισμού, παρακαταθήκες ήθους τιμής και αξιοπρέπειας. Φλόγιζαν εμάς τους νεότερους, που αργότερα μας έλεγαν τεντιμπόηδες.

Όλα αυτά έφεραν καταιγιστικά γεγονότα, τομές.

· Η κηδεία του Σεφέρη, 1971,

· το αίτημα των ελεύθερων εκλογών, 1972,

· η «Μελέτη των δώδεκα της ΑΣΟΕΕ» το 1973 τομή για το κίνημα, που ακολουθηθήκαν από Ιατρική- Πάντειο- Βιομηχανική.

· Η πρώτη μαζική εκδήλωση (1.500 φοιτητές/ες) σε πανεπιστήμιο ήταν για το Πειθαρχικό Συμβούλιο της ΑΣΟΕΕ για τους 12 απείθαρχους, Φλεβάρης 1973.

· Η πρώτη κατάληψη του Πολυτεχνείου, Φλεβάρης 1973, με αστυνομική παραβίαση ασύλου, σύλληψη, κακοποιήσεις και καταδίκη έντεκα φοιτητών.

· Στράτευση των φοιτητών: προσδοκώντας να αφήσουν ακέφαλο το φοιτητικό κίνημα, αλλά μπήκαν ορμητικά οι συντρόφισσές μας και πήραν, με πολύ επιτυχία, το κίνημα στα χέρια τους.

· Και τελευταίο κορυφαίο γεγονός ήταν οι τρεις καταλήψεις της Νομικής. Εάν δεν υπήρχε το Πολυτεχνείο, θα υπήρχε η μεγάλη κατάληψη της Νομικής.

Σε όλα αυτά συμπορεύθηκε- ζυμώθηκε μαζί κίνημα και διανόηση (άνθησαν λογοτεχνία- θέατρο, κινηματογράφος, αγκαλιά με επιστημονικές συλλογικότητες). Η ήττα με την είσοδο του τανκ και το πογκρόμ των χουντικών ήταν φαινομενική, απλώς η νίκη καθυστέρησε ή όπως έγραψε η Λούξεμπουργκ ‘‘από ήττα σε ήττα μέχρι τη νίκη’’. Αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση ο νέος κοινωνικός συσχετισμός, της αντιδικτατορικής γενιάς, κατέκτησε κομβικά ζητήματα δημοκρατίας.

Το κίνημα δεν κατάφερε όμως να ανατρέψει το παλιό πολιτικό σύστημα, που αναπαλαιώθηκε και στην πορεία, κυρίως με την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού, ‘‘πήρε και σήκωσε’’ όλες τις κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης, οδηγώντας στη μεγάλη κρίση.

Το Πολυτεχνείο έγινε σύμβολο αγώνα και συνεχίζει. Πως μπορεί να μην συνεχίζει, όταν ένα από τα κεντρικά συνθήματα ήταν το ‘‘Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία’’. Δηλαδή αντίσταση και αγωνιστική διεκδίκηση. Σύνθημα παλιό, ίσως από τον Σπάρτακο, ενδεχομένως της Γαλλικής Επανάστασης, σίγουρα της Ελληνικής.

‘‘Να τελειώσουμε πια με τη γενιά του Πολυτεχνείου’’ κραυγάζουν οι κήνσορες του συστήματος, όπως ο Σαρκοζί αναφώνησε στις πρώτες του δηλώσεις μετά την εκλογή ως προέδρου.

‘‘Να τελειώνουμε επιτέλους με τον Μάη του ’68!’’. Τελικά δεν τον τέλειωσε και ο ίδιος δεν άφησε κανένα θετικό αποτύπωμα. Ε’ δε θα τελειώσει το Πολυτεχνείο, καινούργιες γενιές, ωσάν σκυταλοδρομία, η μια παραδίδει στην επόμενη.

“Άμμες δε γ’ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες”».

Όλη η επικαιρότητα