«Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε», μια παράσταση-ύμνος στο θέατρο και στους ανθρώπους του..

 

Το σπουδαίο έργο του Λουίτζι Πιραντέλλο, που αποτυπώνει την εκρηκτική σχέση ανάμεσα στον δημιουργό και στο δημιούργημά του, έκανε πρεμιέρα χθες βράδυ στο θέατρο Απόλλων του Πύργου, από την θεατρική ομάδα «Δούρειος Ίππος», σε σκηνοθεσία του Παρασκευά Παπαπετρόπουλου. Μέχρι και τις 8 Μαρτίου, στη σκηνή του «Απόλλων», θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε πως είναι το θέατρο μέσα στο θέατρο, αφού στο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε», ένας θίασος προσπαθεί να διασκευάσει σε θεατρικό έργο το διήγημα του ίδιο του συγγραφέα, Αντίο Λεονόρα!. Ο Πιραντέλλο όμως λέει ότι οι ηθοποιοί του θιάσου θα πρέπει να παίζουν τους εαυτούς τους. Οι σκηνοθετικές εντολές δημιουργούν ασάφεια για τους ηθοποιούς, οι οποίοι στο μεταξύ ταυτίζονται τόσο πολύ με τους ρόλους τους, ώστε διώχνουν τον σκηνοθέτη, προκειμένου να ζήσουν τις ζωές των χαρακτήρων που υποδύονται! Ο Πιραντέλο μεταγράφει με μεγάλη μαεστρία φιλοσοφικές σκέψεις χρησιμοποιώντας την τέχνη των μεταμορφώσεων και των αντικατοπτρισμών . Στο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» στήνει τους καθρέπτες του εντός του ίδιου του θεάτρου.

Εμείς λίγες μέρες πριν το άνοιγμα της αυλαίας, μιλήσαμε με την Ρενέ, ή αλλιώς την Ελευθερία Σταματοπούλου, ενσαρκώτρια της ηρωίδας του Πιραντέλλο, την μικρότερη εκ των τεσσάρων αδερφών της οικογένειας Λα Κρότσε.

Η Ελευθερία πριν αντιμετωπίσει την πρόκληση του ρόλου της Ρενέ στο «σανίδι» του «Απόλλων» μας μιλά για το αριστούργημα του Πιραντέλλο, την θεατρική ομάδα του «Δούρειου Ίππου», και μας δίνει μια μικρή γεύση της παράστασης.

«Απόψε αυτοσχεδιάζουμε», μια παράσταση ύμνος στο θέατρο και στους ανθρώπους του. Πόσο απαιτητική ήταν η προετοιμασία σου πάνω σε αυτό το έργο;

Το έργο είναι απαιτητικό και δύσκολο. Όμως κάθε έργο που ανεβάζουμε με την θεατρική ομάδα, είναι μια ξεχωριστή πρόκληση. Είναι μια δοκιμασία των δυνάμεων μας. Το ίδιο συμβαίνει και με το «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε», αυτό το αριστουργηματικό έργο του Πιραντέλλο, το οποίο τους τελευταίους μήνες έγινε για εμάς αντικείμενο σκληρής μελέτης.

Πες μου λίγα λόγια για το έργο, και τον τρόπο με τον οποίο τους προσεγγίσατε.

Ένας θίασος, με επικεφαλής το σκηνοθέτη, προσπαθεί να “κατασκευάσει” ένα θεατρικό δράμα, ξεκινώντας από το διήγημα του ίδιου του Πιραντέλλο “Αντίο Λεονόρα!”. Ο σκηνοθέτης θέλει να υποτάξει την ιστορία, τα πρόσωπα και τους ηθοποιούς στις δικές του αντιλήψεις για το θέατρο, σε σχήματα, φόρμουλες κι εφέ ενός καλά οργανωμένου θεατρινισμού. Όμως οι ηθοποιοί “ντύνονται” τόσο πολύ τους ρόλους τους, με αποτέλεσμα αγανακτισμένοι από τις εντολές του σκηνοθέτη, να τον διώχνουν από το θέατρο και να μένουν μόνοι τους να ζήσουν τα μέρη που υποδύονται. Είναι υπέροχο το γεγονός πως ο θεατής μέσα από το έργο αυτό, μαθαίνει από πρώτο χέρι τι συμβαίνει στις πρόβες και τα παρασκήνια. Βλέπει τα πρόσωπα να μεταβάλλονται, να χάνονται, καθώς ταυτίζονται με τος ρόλους που υποδύονται. Ο θεατής βλέπει το θέατρο μέσα στο θέατρο. Προσπαθήσαμε και δουλέψαμε πάρα πολύ για να επιτευχθεί η ταύτιση και η εναλλαγή της εικόνας μας, κι αν το καταφέραμε το οφείλουμε φυσικά στις οδηγίες και στις κατευθύνσεις του σκηνοθέτη μας, Παρασκευά Παπαπετρόπουλου.

Ποια είναι τα στοιχεία που σε γοητεύουν περισσότερο στο έργο αλλά και συγκεκριμένα στον ρόλο σου;

Αυτό που με γοητεύει περισσότερο στο συγκεκριμένο έργο, συνεπώς και τον ρόλο μου, είναι το γεγονός ότι ο Πιραντέλλο μέσα απ’ αυτό, δίνει ένα μάθημα ε όλους όσους ασχολούμαστε με το θέατρο. Μαθαίνουμε που αρχίζουν και που τελειώνουν τα όρια μας – αν τελειώνουν κάπου -. Η παράσταση αυτή είναι ένας αόρατος καθρέφτης της καλλιτεχνικής φύσης του κάθε ηθοποιού.

Πως είναι η συνεργασία σου με την ομάδα του Δούρειου Ίππου. Τι έχεις αποκομίσει από την πορεία σας στην ομάδα μέχρι σήμερα;

Η συνεργασία μας ήταν κα παραμένει άψογη. Είμαστε μια ομάδα που αποτελείται από ανθρώπους που αγαπούν πολύ την τέχνη του θεάτρου. Κάνουμε αυτό που μας αρέσει, μας ευχαριστεί, μας διασκεδάζει, ενώ ταυτόχρονα μας μαθαίνει πολλά. Κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας, ανακαλύπτουμε συνεχώς πράγματα και συναισθήματα, γνωρίζουμε καλύτερα τον ίδιο μας τον εαυτό. Ελευθερώνουμε την ψυχή μας.

Κατά πόσο σε επηρεάζουν τα συναισθήματα που γεννιούνται στη σκηνή; Είναι εύκολο να τα «αφήσεις» πίσω όταν βγαίνεις από το ρόλο;

Όταν υποδύεσαι ένα ρόλο, πρώτα απ’ όλα προσπαθείς να τον κατανοήσεις, να διεισδύσεις στον συναισθηματικό κόσμο του χαρακτήρα, να μπεις στο μυαλό του και να δεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια του. Από αυτή τη διαδικασία είναι αναπόφευκτο να μην επηρεαστείς, κι είναι εξίσου δύσκολο να «πετάξεις» από πάνω σου την πληθώρα συναισθημάτων που σου γεννιούνται επί σκηνής.

Υπάρχει κάποια φράση ή κάποιο κομμάτι του έργου που έχεις ξεχωρίσει;

«Διάλεξα, όμως, τον Πιραντέλλο, γιατί είναι ο μόνος δραματικός συγγραφέας που ξέρει πως το έργο του ποιητή τελειώνει μόλις γράψει την τελευταία λέξη στο δράμα του. Ο ποιητής είναι υπεύθυνος μπρος τους αναγνώστες του και τη λογοτεχνία, αλλά δεν μπορεί ποτέ να ‘ναι υπεύθυνος μπρος το θεατρικό κοινό και στη θεατρική κριτική.» Ξεχώρισα την παραπάνω φράση, διότι δείχνει την ελευθερία και την διαχρονικότητα του συγγραφέα. Την επίγνωση του, πως μια παράσταση είναι δημιούργημα κυρίως εκείνων που την φτιάχνουν. Πως ο ρόλος του συγγραφέα δηλαδή, έχει πια τελειώσει όταν αρχίζει να χτίζεται η παράσταση.

Με ποια γεύση θα φύγει ο θεατής απ’ την παράσταση;

Μπροστά στον θεατή αποκαλύπτεται η τεχνική της συγγραφής, αλλά και της υποβολής που χρησιμοποιεί το θέατρο. Κι όλα τα στοιχεία που συντελούν σε αυτή την αποκάλυψη, όπως και οι μεταβολές των χαρακτήρων, δεν γίνεται να αφήσουν κανένα θεατή ασυγκίνητο. Άλλωστε ίδιος ο θεατής συμμετέχει συναισθηματικά, παρακολουθώντας το έργο και κατανοώντας τα μηνύματα που επικοινωνούνται από τους ηθοποιούς και τον σκηνοθέτη.