Γιάννης Γαλανόπουλος: «Αισιοδοξώ για την ολοκλήρωση του ημιτελούς κινηματοθέατρου στον Σταφιδόκαμπο»

Share

Χρησιμοποιώντας -με αρκετές διαφοροποιήσεις κάθε φορά- το πολυσυζητημένο ερωτηματολόγιο του Προυστ η στήλη φιλοξενεί κάθε Κυριακή πρόσωπα (που ζουν στην Ηλεία ή σχετίζονται άμεσα με την περιοχή μας) έχοντας στόχο να αναδείξει την προσωπικότητα του συνεντευξιαζόμενου…

Ο Γιάννης Γαλανόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Σταφιδόκαμπο Ηλείας. Έχει εργασθεί ως δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός και σκηνοθέτης ενώ είναι ο ιδρυτής της Ομάδας Θεάτρου Άνω Λιοσίων «Υπερφωτισμένοι». Έχει λάβει τρεις Επαίνους Συγγραφής για δύο θεατρικά του έργα και Βραβεία σε Πανελλήνια Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου για τις παραστάσεις που έχει σκηνοθετήσει…

Λίγες ώρες πριν εμφανιστεί στη σκηνή του ΣΙΝΕ Ρόδον, στον Σταφιδόκαμπο (σ.σ. απόψε στις 9:30μμ), πρωταγωνιστώντας στην παράσταση «La Nona», απαντά στις ερωτήσεις μας…

Ποιο είναι το κύριο γνώρισμα του χαρακτήρα σου;

Μάλλον η αισιοδοξία μου και η θετική μου ενέργεια προς τα πράγματα, τις καταστάσεις και τους ανθρώπους.

Ποιο είναι το κύριο ελάττωμά σου;

Η ανυπομονησία που με διακατέχει κάποιες στιγμές. Έχω αρχίσει όμως τελευταία να τη δαμάζω κάπως.

Ποιο είναι το φυσικό χάρισμα που θα ήθελες να έχεις;

Θα ήθελα να μπορώ να γιατρεύω τους ανθρώπους. Κατά κάποιο τρόπο, το κάνω μέσα από τις παραστάσεις που συμμετέχω.

Αν δεν ήσουν εσύ, ποιος θα ήθελες να είσαι;

Πολλοί θα ήθελα να ήμουν. Και αυτό μπορώ το κάνω μέσα από το θέατρο! Ακόμα και για δύο ώρες.

Πως εξελίσσεται η φετινή καλοκαιρινή περιοδεία με την «La Nona»;

Όπως το περίμενα. Το έργο έχει από μόνο του μια δυναμική, η οποία ήρθε και έδεσε με τη δυναμική των Υπερφωτισμένων δίνοντας ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα. Όπου παίζουμε λαμβάνουμε πολύ θετικές κριτικές.

Η «Nona» θεωρείται σύμβολο της εξουσίας βασανίζοντας τους ανθρώπους μέχρι εξόντωσης… οποιαδήποτε ομοιότητα με τη σημερινή πραγματικότητα είναι φανταστική;

Δυστυχώς καθόλου φανταστική! Σε μια κοινωνία που παλεύει ανάμεσα στην οικονομική και ηθική κρίση για χρόνια, κάθε άλλο παρά φανταστική είναι η υπόθεση του έργου…

Πως νιώθεις για το φετινό «ραντεβού» με τους συντοπίτες σου στο ΣΙΝΕ ΡΟΔΟΝ;

Έχω τον ίδιο ενθουσιασμό που είχα πριν 11 χρόνια που ξανάπαιζα τη Nona μέσα στο γιαπί. Αυτός ο ρόλος είναι για εμένα σταθμός. Τον αγαπώ πολύ όπως και όλους τους φίλους στην Ηλεία, που με τιμούν κάθε χρόνο στις παραστάσεις που σκηνοθετώ.

Παρά τις προσπάθειες σου το ημιτελές κινηματοθέατρο στον Σταφιδόκαμπο παραμένει  γιαπί… πιστεύεις ότι στο τέλος θα δικαιωθείς;

Επειδή είμαι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος, θα απαντήσω ναι. Ότι είμαι απογοητευμένος με την αδιαφορία, και τις ψεύτικες υποσχέσεις σε κάθε μου παράσταση, δεν θα το κρύψω. Ήδη όμως ένας ενεργός συντοπίτης μου, ο Νίκος Δημάκης, φαίνεται να προσπαθεί να βάλει το νερό στο αυλάκι με το γιαπί. Το θέμα είναι ότι αυτό έπρεπε να το έχει κάνει ο Δήμος Ανδραβίδας – Κυλλήνης. Ο φάκελος του θεάτρου αναζητείτο για καιρό από τον Νίκο, τόσο καταχωνιασμένος που ήταν. Με την ευκαιρία τον ευχαριστώ δημόσια.

Ποιο είναι το πολυτιμότερο περιουσιακό στοιχείο σου;

Οι δυο κόρες μου και η Ελένη, η γυναίκα μου. Το χαμόγελό τους κάθε μέρα είναι σαν ένεση αισιοδοξίας!

Τι απεχθάνεσαι πάνω απ’ όλα;

Νομίζω ότι πιο πολύ απεχθάνομαι την αχαριστία.

Τι σε κάνει να χαμογελάς;

Να ακούω όλα τα παράξενα τα οποία μου δίνουν έμπνευση στο γράψιμο! Η ζωή πολλές φορές γράφει τα καλύτερα σενάρια!

Σε ποια λάθη δείχνεις τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Σε αυτά που κάνουν οι άνθρωποι που αγαπώ. Και με τα χρόνια αυτό το καλλιεργώ όλο και περισσότερο.

Σε τι ελπίζεις;

Σε έναν κόσμο γεμάτο υγεία, ελευθερία, χωρίς πολέμους.

Ποιο θεωρείς το μεγαλύτερο επίτευγμά σου;

Η ισορροπία στην προσωπική μου ζωή. Επίσης, τα θεατρικά μου έργα. Είναι μοναδικό το συναίσθημα να επικοινωνείς μέσα από το κείμενό σου με τους θεατές και να τους προβληματίζεις ή να τους κάνεις να γελάνε με την ψυχή τους.

Ποιος θα ήταν για σένα ο ιδανικός τόπος για να ζήσεις;

Σε ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα. Αλλά σε πολλά χρόνια από τώρα. Προς το παρόν απολαμβάνω τον τρόπο ζωής μου και προσπαθώ να τον κάνω όσο πιο ιδανικό μπορώ.

Αγαπημένος σου ήρωας από την πραγματική ζωή;

Ο πατέρας μου αλλά και η μητέρα μου. Κατάφεραν τόσα πολλά μέσα σε πολλές δυσκολίες. Φρόντισαν τους γονείς τους, σπούδασαν εμένα και τα τρία αδέλφια μου, μεγάλωσαν εγγόνια και ακόμα μας αγαπούν και μας στηρίζουν. Σήμερα, κλείνουν ακριβώς 50 χρόνια γάμου!

Αγαπημένο σου φαγητό και ποτό;

Το κινέζικο! Στην προηγούμενη ζωή μου πρέπει να ήμουν κινέζος! Όσο για το ποτό, μου αρέσει από τα φοιτητικά μου χρόνια, η Σαμπούκα με λεμόνι.

Αγαπημένο σου μότο;

Η ζωή είναι ωραία!