Η Ελλάδα και οι Έλληνες απέναντι στην Πανδημία

Τον τελευταίο καιρό θα λέγαμε ότι έχει γίνει σύνθημα στα χείλη όλων το…ευθύνη – υπευθυνότητα.

Αυτό βέβαια αφορά τη στάση μας ως άτομα απέναντι στην πανδημία του κορωνοιού, τη στάση και τα καθήκοντα του καθενός από εμάς. Είναι αλήθεια ότι, τόσο η χώρα μας, όσο και η παγκόσμια κοινότητα έχουν να αντιμετωπίσουν έναν επικίνδυνο και συνάμα αόρατο εχθρό που δεν κάνει διακρίσεις, που εξαπλώνεται καθημερινά όλο και περισσότερο.

Πριν όμως προχωρήσουμε στη διατύπωση των θέσεων μας για το πρόβλημα ας δούμε τις δυο αυτές έννοιες που κυριαρχούν στην καθημερινότητά μας και όλοι τις επικαλούνται ως βασικό μέσο αντιμετώπισης της πανδημίας. Από τη μια μεριά ευθύνη είναι η ηθική και νομική υποχρέωση του ατόμου να λογοδοτεί για τις πράξεις ή τις παραλείψεις του.

Από την άλλη μεριά υπευθυνότητα είναι η συναίσθηση της ανάληψης της ευθύνης ενός ατόμου για την άσκηση κάποιου λειτουργήματος ή την εκπλήρωση κάποιου χρέους απέναντι στον εαυτό του και το κοινωνικό σύνολο. Η ευθύνη είναι ο άγρυπνος φύλακας της συνείδησης που θέτει τον άνθρωπο σε διαρκή κίνηση και δημιουργία προς αυτοβελτίωση.

Εκείνος δηλαδή που έχει συναίσθηση των ευθυνών του και εκπληρώνει τα καθήκοντα του προς τον εαυτό του και προς την πατρίδα του είναι μια ακέραιη προσωπικότητα. Όσο μάλιστα περισσότερο υπεύθυνος αισθάνεται ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο ελεύθερος είναι. Στη χώρα μας τώρα παρατηρώντας καθημερινά την εξέλιξη και εξάπλωση της νόσου, διαπιστώνουμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών διακρίνεται για την υπευθυνότητα της απέναντι στην τήρηση των μέτρων που η Ελληνική κυβέρνηση έλαβε έγκαιρα. Σημειώνουμε δε με έμφαση στο σημείο αυτό ότι το χειρισμό της κρίσης από την πρώτη στιγμή ανέλαβαν οι ειδικοί, δηλαδή οι γιατροί κατά κύριο λόγο αλλά και όσοι εμπλέκονται στη διαδικασία αυτή.

Είναι από τις λίγες φορές που οι συμπατριώτες μας τηρούν με ευλάβεια σε μεγάλο ποσοστό τα μέτρα, μέτρα που εισηγούνται οι γιατροί και οι ειδικοί και θέτει αμέσως σε εφαρμογή η κυβέρνηση. Όμως καθημερινά βλέπουμε τους πολιτικούς κυρίως στα Μ.Μ.Ε. να μιλούν για ανεύθυνους πολίτες, η να τονίζουν τη σημασία της υπευθυνότητας. Αυτό βέβαια είναι το ένα σκέλος της εξίσωσης, δηλαδή οι πολίτες, με το άλλο σκέλος όμως που είναι οι ίδιοι, ας εξετάσουμε να δούμε τι ακριβώς γίνεται. Είναι θλιβερό να μιλάμε για τρομακτικές ελλείψεις στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, είναι απαράδεκτο όλα αυτά τα χρόνια να μην ακούμε κορυφαίους επιστήμονες οι οποίοι διατυμπανίζουν το σοβαρό πρόβλημα και την υποστελέχωση στο χώρο της υγείας.

Χωρίς να θέλουμε να ψέξουμε κάποια κυβέρνηση, ούτε να σπείρουμε τη διχόνοια στον λαό, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η χώρα μας δεν έχει ισχυρό σύστημα υγείας παρά τα δισεκατομμύρια ευρώ που διοχετεύονται στο χώρο αυτό κάθε χρόνο. Δεν είναι σοβαρός λόγος ότι η πρόσληψη ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού είναι πολυτέλεια ειδικά στις Μ.Ε.Θ. λες και έτσι θα περιοριστεί η αργομισθία που ταλανίζει το Δημόσιο.

Τρέμουν οι αρμόδιοι στην ιδέα μήπως υπάρχει έλλειψη στα κρεβάτια των εντατικών για τους νοσούντες. Μια χώρα αναπτυγμένη, μια χώρα πολιτισμένη, πρώτα και πάνω από όλα επενδύει στην παιδεία και θωρακίζει συνάμα την υγεία. Συμβαίνει αυτό στη χώρα μας ή όχι και γιατί…Βέβαια θα υποστηρίξουν πολλοί ότι σε άλλες χώρες, όπως η Ιταλία, η Ισπανία και οι Η.Π.Α. με σαφώς πιο δυνατά συστήματα υγείας βρίσκονται σε δεινή θέση σήμερα. Εδώ όμως βρίσκεται και η ουσία του προβλήματος.

Οι χώρες αυτές απλά άργησαν να λάβουν προληπτικά μέτρα, οι πολίτες αδιαφορούσαν για τον κίνδυνο, ήταν με λίγα λόγια όλοι υπεύθυνοι για την κατάσταση. Στη χώρα μας οι πολίτες ανταποκρίθηκαν, ‘έβαλλαν πλάτη’ στα κελεύσματα της κυβέρνησης και των ειδικών, εκτός λίγων περιπτώσεων. Καταφαίνεται λοιπόν ότι η Ελλάδα σήμερα ελέγχει το πρόβλημα χάρη στην έγκαιρη λήψη μέτρων, χάρη στις ηρωικές προσπάθειες ιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού, χάρη στην προσπάθεια όλων των εμπλεκόμενων φορέων αλλά και χάρη στην πειθαρχία, την υπευθυνότητα και τη θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού. Συνεχίζουμε ενωμένοι την προσπάθεια, άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ‘η ευθύνη και η υπομονή είναι η τέχνη της ελπίδας’.