Η επόμενη μέρα

Οι μέρες αυτές -από πλευράς συναισθημάτων- έχουν συνδεθεί με
την ελπίδα, καθότι ο καινούργιος χρόνος ξεκινά έναν νέο κύκλο
ζωής για τον καθένα μας, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι η ελπίδα και
οι προσδοκίες απαραιτήτως θα λάβουν «σάρκα και οστά».

Είτε ισχύει τελικά ότι «οι άνθρωποι μόνοι τους φτιάχνουν τη μοίρα
τους», είτε ισχύει ότι «ο Θεός γελάει όταν οι άνθρωποι προγραμματίζουν», το ερώτημα κρίσης είναι αν ακόμη μια χρονιά θα είμαστε απλοί παρατηρητές σε «όσα αποφασίζουν κάποιοι για μας χωρίς
εμάς».

Θυμάμαι μια ταινία-ντοκιμαντέρ με τον τίτλο: «Η επόμενη μέρα»
Όσοι την έχετε δει, σίγουρα θα τη θυμάστε.
Το στίγμα της ταινίας δεν αφορά την περίοδο μέχρι τη στιγμή που η
ανθρωπότητα πλήγεται από τις επιλογές των παγκόσμιων ηγετών, οι
οποίοι την οδηγούν σε έναν πυρηνικό όλεθρο.
Ξεκινά την «επόμενη μέρα» από το καταστροφικό αυτό συμβάν.

Παρακολουθούμε με δέος τη δοκιμασία των επιζώντων, οι οποίοι το
μόνο στο οποίο δεν μπορούν να ελπίζουν είναι μια καλύτερη ημέρα.
Ελαχιστοποιώντας λοιπόν την κλίμακα μέχρι τα γεωγραφικά όρια
του νομού μας, σκέφτομαι τις επιλογές (τα έργα και τις ημέρες) των
τοπικών ηγετών και αν προμηνύουν… όλεθρο ή ένα καλλίτερο
αύριο για την Ηλεία.

Μέσα από την καταγραφή της τοπικής ιστορίας απ’ τις στήλες αυτής
της υπεραιωνόβιας εφημερίδας, η μνήμη μου επαναφέρει από το
υποσυνείδητο κάποιες ολέθριες επιλογές που απεικονίζουν τα εγκληματικά λάθη και την ανεύθυνη πολιτική συμπεριφορά συγκεκριμένων τοπικών αρχόντων, οι οποίοι με τις επιλογές τους και τις αποφάσεις τους, μόνο καλό δεν έφεραν στην τοπική κοινωνία
για την «επόμενη μέρα».

Τι να πρωτοθυμηθώ;

Τη διαμάχη των τοπικών αρχόντων όσον αφορά τη θέση του Νομαρχιακού Νοσοκομείου, που τελικά κτίσθηκε σε… βάλτο;

Το μείζον θέμα αποκομιδής των σκουπιδιών, πάνω στο οποίο κάποιοι έχτισαν πολιτικές καριέρες και κάποιοι άλλοι -που φρόντισαν για την πολιτική τους επιβίωση- προτίμησαν να επιλέξουν το… «απελθέτω απ΄ εμού το ποτήριον τούτο»;

Ή το θέμα του πολιτικού αεροδρομίου στη μάχιμη μονάδα της 117
Π.Μ., που κάποιοι «λαϊκιστές» το φορτώθηκαν στους ισχνούς
ώμους τους και κάποιοι άλλοι έδιναν όρκο τιμής ότι θα πάνε σπίτι
τους αν δεν γίνει.

Γλυκιά και πλανεύτρα η εξουσία όμως, και απαραίτητα τα «αργύρια» για τον βιοπορισμό εκάστου εξ αυτών.

Εκείνο το οποίο με γεμίζει οργή, πιστεύω δικαιολογημένα, είναι ότι
κάποιοι από το τοπικό πολιτικό σύστημα περνούν με την αφροσύνη
τους και την αναλγησία τους στην αντιπέρα όχθη και συντάσσονται
με την παράλογη θέση ότι «για να μην το κάνει ο άλλος, πολέμα το
να μη γίνει».

Σκέφτομαι κάτι σχετικό που είχα διαβάσει κάπου, ότι «σε φθονώ
τόσο πολύ, ώστε θα αυτοκτονήσω στο σπίτι σου για να καταστρέψω
με το αίμα μου το πάτωμά σου».

Ασυνείδητοι, υποκριτές, ραδιούργοι, χρεώνουν μια επώδυνη επόμενη μέρα στην τοπική κοινωνία, η οποία δεν απέχει πολύ από αυτήν της χολιγουντιανής ταινίας.

Αφαιρούν εκ προθέσεως την ελπίδα ενός καλύτερου αύριο από την
τοπική κοινωνία, της αφαιρούν το δικαίωμά της να δει έργο και ανάπτυξη.

Και όλα αυτά, γιατί υπάρχει η νοοτροπία κάποιων επαγγελματιών
πολιτικών ότι κάθε ενέργεια και επιλογή στην Ηλεία πρέπει να προέρχεται από μια πολιτική συντεχνία που να εξυπηρετεί τα πολιτικά συμφέροντα του καθενός, άσχετα αν προσφέρει ή όχι στην τοπική κοινωνία.

Μπορεί το πολεμικό εμβατήριο, με το οποίο ως λαός έχουμε γαλουχηθεί, να μας εγγυάται ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», αλλά η ωμή αλήθεια είναι ότι αυτοί που μας εκπροσωπούν, πλην εξαιρέσεων, κάνουν ό,τι μπορούν για να την πληγώσουν διαχρονικά.

Στη νεώτερη πολιτική ιστορία, από τη Μικρασιατική Καταστροφή
μέχρι τη Μεταπολίτευση, πολλοί χρήστες της κρατικής εξουσίας…
(αυτοί) έπαιζαν και…(εμείς) χάναμε.

Όσον αφορά την τελευταία δεκαετία, όποιος μας διαβεβαίωνε ότι
«λεφτά υπάρχουν» ή ότι «θα σχίσω τα μνημόνια», έπαιρνε παράλληλα και το εισιτήριο για την εξουσία.

Και επειδή είμαστε επιρρεπείς στους εθνικούς διχασμούς και την
αδελφοκτονία, όταν κάποιοι ζητούσαν εθνική ενότητα για να μην
υπάρξει αφενός πολιτικό κόστος σε κάποιο κόμμα και το αρχηγό
του και αφετέρου η κοινωνία να δει μεταρρυθμίσεις και ανάπτυξη,
η λαγνεία της πρωθυπουργίας τύφλωνε το πολιτικό σύστημα, που
έκανε το παν για να μη χάσει κάποιος την ευκαιρία να καταλάβει
το… Μαξίμου.

Συμφωνούμε λοιπόν όλοι;
Tί ακριβώς;
Μα φυσικά ότι για την «επόμενη μέρα» (και τη μαύρη μας τη μοίρα)
φταίνε οι πολιτικοί μας.

Και εμείς δεν έχουμε καμία ευθύνη;

Εμείς, που οι μισοί βγαίνουμε στον δρόμο και φωνάζουμε: «ο λαός
στην εξουσία» και οι άλλοι μισοί φωνάζουμε: «τέλος ο λαϊκισμός,
νοικοκυριό και ανάπτυξη» είμαστε «αθώοι πάσης αμαρτίας;»
Είμαστε απλά ο βασανισμένος λαός, o προδομένος και πάντα εξαπατημένος, ή τελικά πρέπει να αποδεχθούμε ότι «κάθε λαός έχει την εξουσία που του αξίζει»;

Iδιαίτερα σε κάθε τοπική κοινωνία του νομού μας είναι υπεράνω
κριτικής αυτός που ψηφίζει όποιον του… διορίσει τον κανακάρη
του ή την κορούλα του;

Aυτός που θα ψηφίσει «αβλεπί» όποιον του υποδείξει το κόμμα
του;

Ή τελικά για «πρώτη φορά ως κοινωνία» θα πετάξουμε από τα χέρια
μας το σταυρωμένο ψηφοδέλτιο, θα αποκωδικοποιήσουμε τον βίο
και την πολιτεία του καθενός πολιτικού, την πορεία του χρήματος
αυτών που ζητούν την ψήφο μας κατά την περίοδο εκτός πολιτικής
και εντός πολιτικής και θα κάνουμε εμείς τις επιλογές για να κτίσουμε από τώρα για μας και τα παιδιά μας μια «επόμενη μέρα», η οποία θα μας φέρει ένα καλύτερο αύριο, το οποίο αξίζει και ο τόπος μας και εμείς ως κοινωνία.

Καλή Χρονιά

 

Λεωνίδας Βαρουξής