Αρθρογραφία

Η κάλπη δεν λύνει τα προβλήματα…

«Το πραγματικό
ενδιαφέρον για το “ζωντανό”
κομμάτι της διασποράς
θα έπρεπε να ξεκινήσει
από διαφορετική αφετηρία.
Την εκπαίδευση π.χ. ή την
διατήρηση της γλώσσας ή
ακόμη και στη στελέχωση
αρχών & υπηρεσιών…»

Αν και κινούνται στη θετική κατεύθυνση όλα όσα συμβαίνουν τελευταία με την τοποθέτηση Υφ. Εξωτερικών από τους Έλληνες της Διασποράς και το δικαίωμα ψήφου και σε εκείνους που διαμένουν εκτός της ελληνικής επικράτειας, δεν μπορεί να μην κατανοήσουμε ότι είναι σε μεγάλο βαθμό υποκριτικά, πρώτα και καλύτερα απέναντι στους Ομογενείς μας…

Πριν από τούτα, τι μας λέει βασικό άρθρο του Συντάγματος; Ότι «το Κράτος μεριμνά για τη ζωή του απόδημου ελληνισμού και τη διατήρηση των δεσμών του με τη μητέρα Πατρίδα. Επίσης μεριμνά για την Παιδεία, την κοινωνική και επαγγελματική προαγωγή των Ελλήνων που εργάζονται έξω από την επικράτεια».

Τι άλλο μας λέει πιο κάτω το ίδιο άρθρο; Ότι «Νόμος ορίζει τα σχετικά με την οργάνωση, τη λειτουργία και τις αρμοδιότητες του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού που έχει ως αποστολή του, την έκφραση όλων των δυνάμεων του απανταχού Ελληνισμού». Αλήθεια γνωρίζει κανείς μήπως ενεργοποιήθηκε και πότε κάτι από τα παραπάνω των συνταγματικώς προβλεπόμενων πρωτοβουλιών; Ή μήπως οφείλουν όλες οι κυβερνήσεις νυν και προηγούμενες ότι διατηρούσαμε αυτό το άρθρο στον «πάγο» σε μια ιδιότυπη διαρκή αναστολή;

Και τι χρειαζόταν για να υλοποιηθεί το δικαίωμα ψήφου των Ελλήνων του εξωτερικού; Μα πολύ απλά ένας νόμος που ακριβώς όπως και τα σχετικώς οριζόμενα στο προαναφερόμενο άρθρο εκκρεμούσαν και εκκρεμούν επί πολλούς μήνες…

Οτιδήποτε άλλο φανφαρώδες και υπερβολικό ακούσαμε για το ίδιο θέμα εμπεριέχεται στη σφαίρα του πολιτικού εντυπωσιασμού και των σκοπιμοτήτων που επιδιώκουν, όχι να φέρουν την Ομογένεια πιο κοντά στα προβλήματα και τις ανάγκες της ιδιαίτερής τους πατρίδας, και να επιτευχθεί μέσω της διαδικασίας αυτής η πολύτιμη συνεργασία τους, αλλά να τους στήσουν απλά και μόνο μπροστά στην κάλπη!

Αν πράγματι ενδιαφέρονται ουσιαστικά για το «ζωντανό» δυναμικό της διασποράς θα είχαν ανεπηρέαστα ξεκινήσει από διαφορετική αφετηρία. Με στρατηγική και εθνική πολιτική ευθύνης για πραγματικά προβλήματα σε συνδυασμό με την ισχυροποίηση και τη θέση Ελλήνων και Ελλάδας ως φυσικά πρόσωπα και ως έθνος στο εξωτερικό.

Να έβλεπαν π.χ. τι συμβαίνει με το θέμα της εκπαίδευσης των παιδιών των Ελληνικών Οικογενειών ή με εκείνο της διατήρησης και της επεξεργασίας της γλώσσας. Ακόμη και πως αξιοποιούνται τα Ελληνόπουλα, ποια η συγκρότηση και στελέχωση αρχών, θεσμών και υπηρεσιών που αφορούν τη χώρα μας. Σε ποια νευραλγικά σημεία μπορεί να βοηθήσει ο Απόδημος Ελληνισμός, ποιές οι συνθήκες και προϋποθέσεις επενδυτικών δράσεων στη γενέτειρά του και ποια μέτρα ή κίνητρα δώσαμε ή θα μπορούσαμε να δώσουμε προς αυτόν τον σκοπό.

Ζητούμενο που θα πρέπει να κατισχύσει στις βλέψεις της εγχώριας πολιτικής πρακτικής είναι τα εκατομμύρια των Ομογενών, οι απόγονοι παλαιότερων μεταναστών αλλά και οι συμπαγείς μειονότητες από τη χώρα μας σε άλλες του εξωτερικού να νιώσουν και έτσι να λειτουργήσουν ως ενεργό κομμάτι του Ελληνισμού.

Αναγκαίο επιπροσθέτως και για τους χιλιάδες νέους που έφυγαν στα χρόνια της κρίσης (και οι οποίοι σε ελάχιστο τμήμα μόνο θα ξαναγυρίσουν) είναι το σχέδιο διαρκούς επικοινωνίας και δράσης με τον τόπο της γενέτειράς τους. Θα ήταν κρίμα να χαθεί και αυτή η γενιά όπως οι προηγούμενες…

Και κάτι ακόμη: Η αναφορά των οποιονδήποτε παρεμβάσεων δεν στοχεύει σε εκείνους που… απολαμβάνουν τις προνομιούχες θέσεις ή σχέσεις με τις ηγεσίες και τα λόμπι μιας νομενκλατούρας που πιστεύει και θέλει κάθε φορά να «καλουπώνει» τις εξελίξεις σε πρότυπα ξεπερασμένα για την εποχή αλλά προστατευμένα πάντα από Οικονομικά συμφέροντα.

Να απεμπλακούμε τέλος και από τη σύγχυση που επιτηδείως συχνά – πυκνά προβάλλεται μεταξύ Απόδημων και Ομογενών. Οι πρώτοι θεωρούνται οι Έλληνες που ζουν εκτός ελληνικής επικράτειας. Οι δεύτεροι θεωρούνται εκείνοι που έχουν ελληνικό γένος και ελληνική καταγωγή αλλά είναι γεννημένοι εκτός χώρας. Πρόκειται για περίπου 7 εκατομμύρια ανθρώπους, που τους συναντάμε διασκορπισμένους και στις πέντε ηπείρους…

Όλη η επικαιρότητα