Αρθρογραφία

Η μία ήττα διαδέχεται την άλλη…

prwtoselido.jpg

«Ενώ υποδεχόμαστε τις οικογένειες των προσφύγων δείχνοντας αλληλεγγύη και αγάπη ως… «ανταμοιβή» εισπράττουμε τον αποκλεισμό από τα μεγάλα έργα, βιώνοντας την περαιτέρω απομόνωσή μας στο τρίπτυχο: Δρόμος – Σιδηρόδρομος – Αεροδρόμιο…»

Ηλεία με διαφοροποιήσεις. Ενθουσιασμό αλλά και μεγάλες απογοητεύσεις. Με αισθήματα αλληλεγγύης, πρωτοπόρα σε ανθρωπιά, κορυφαία σε φιλοξενία και παράλληλα, ουραγός σε ανάπτυξη και αναβάθμιση του τόπου και ο… πιο «φτωχός συγγενής» στα μεγάλα έργα της υποδομής και της εξέλιξης.

Μια περίεργη σύνθεση χαρακτηριστικών, τα οποία συνυπάρχουν, εδώ και πολλά χρόνια, σε ένα Νομό που δείχνει ότι είναι αδύνατον να βρει τον προσανατολισμό του, και να σταθεροποιήσει, επιτέλους κάπου, τα βήματά του…

Τρεις μέρες πριν, όλη η Ελλάδα έμαθε ότι στην Μυρσίνη της Ηλείας, κοντά στην Κυλλήνη και ακόμη πιο κοντά στα Λεχαινά, πολυμελείς οικογένειες Σύρων προσφύγων βρέθηκαν στη μεγάλη αγκαλιά των εθελοντών και των κατοίκων της περιοχής που ετοίμασαν συγκινητική υποδοχή σε ταλαιπωρημένους ανθρώπους του πολέμου.

Τους βοήθησαν, τους πρόσφεραν είδη ανάγκης, ετοίμασαν τους χώρους διαμονής και ξανάφεραν το χαμόγελο στα πρόσωπα των παιδιών τους, που «λαχταρούσαν» για λίγο ανέμελο παιχνίδι!…

Την ίδια ώρα σε άλλες περιοχές της Ελλάδας όπως π.χ. στα Γιάννενα και τη Β. Ελλάδα, οι κραυγές των προσφύγων για άθλιες συνθήκες διαβίωσης, χαλασμένα φρούτα και φαγητά, ιδιαιτέρως προβληματικά καταλύματα για τη στέγασή τους, και άλλα, έκαναν τη διαφορά…

Η Ηλεία, όχι τυχαία, υπήρξε η πλέον κατάλληλη, και οι κάτοικοί της οι πιο μεγαλόψυχοι Έλληνες απέναντι στο δράμα των Σύριων. «Πρωταγωνιστές» αγάπης και στήριξης δεινοπαθούντων συνανθρώπων τους, παρά τα σοβαρά δικά τους προβλήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν καθημερινά είτε από την οικονομική κρίση, είτε από την εγκατάλειψη που αισθάνονται και βιώνουν οι ίδιοι ως πολίτες ενός δυναμικού, αλλά αδικημένου Νόμου.

Και ας έρθουμε στο τελευταίο. Η «ειρωνεία» που ταυτοχρόνως μας γεμίζει θυμό και οργή αλλά «κτυπά και καμπανάκι» ώστε κάποια στιγμή να μπορέσουμε να «ξυπνήσουμε» αντί να αντισταθούμε.

Ενώ υποδεχόμαστε πληθώρα προσφύγων και κάναμε ό,τι ήταν δυνατόν γι’ αυτούς, η «ανταμοιβή» που εισπράξαμε είχε έναν ακόμη αποκλεισμό από τα μεγάλα μεταφορικά έργα και την περαιτέρω απομόνωσή μας στο τρίπτυχο: Δρόμος – Σιδηρόδρομος – Αεροδρόμιο…

«Μας πέταξαν» εν ψυχρώ και χωρίς καμία δεύτερη κουβέντα έξω από τη λίστα Γιούνκερ για την κατασκευή σοβαρών αναπτυξιακών έργων, επειδή κατά την άποψη των ειδικών δεν επρόκειτο να είναι βιώσιμη και αποτελεσματική η σιδηροδρομική γραμμή Πατρών – Πύργου – Καλαμάτας.

Και το δεχθήκαμε; Δεν αντισταθήκαμε; Επιχειρηματολογήσαμε άραγε υπέρ του αντιθέτου; Προσπαθήσαμε να ανατρέψουμε την αρνητική απόφαση της τελευταίας στιγμής. Περιμένω να μάθω τα πώς και τα γιατί… Δυστυχώς, μέχρι τώρα όπως λέει και ο λαός μας, «ούτε φωνή ούτε ακρόαση!…»

Άλλη μια ήττα, όπως τόσες και τόσες άλλες ανεξαρτήτως πολιτικών καταστάσεων και εκπροσώπων που κάθε φορά, επιλέγουμε να μας εκπροσωπούν. Και όσο υπομένουμε την τακτική του παραγκωνισμού, η αδυναμία μας μετατρέπεται σε «όπλο» των υπολοίπων που μάχονται, διεκδικούν και κερδίζουν, ακόμη και εις βάρος μας…

Χρίστος Πλευριάς

xr_plevrias@yahoo.gr

Όλη η επικαιρότητα