Categories: Ηλεία

Η οικογένεια του ΔΟΒ έκοψε την πίτα της: Μετρήσαμε τις προκλήσεις – Επιλέξαμε ΜΑΖΙ τις διαδρομές μας!

Share

Δύστροπος ο χρόνος που έφυγε… Δοκίμασε τις δυνάμεις μας, τις αντοχές, την ευελιξία μας, την πίστη μας σε κάθε εσωτερική αντανάκλαση, το σώμα μας, κάποιες φορές το μυαλό και την λογική μας. Πήρε όσα θεωρούσαμε ως κάποια στιγμή δεδομένα και τα έκανε μετέωρα, ζητούμενα και απειλούμενα.

Για εμάς, την μεγάλη οικογένεια του ΔΟΒ, ο απολογισμός αποτελεί καθημερινή εσωτερική ανάγκη και προγραμματική διαδικασία. Μέσα από τους απολογισμούς μας έχουμε επιλέξει να ατενίζουμε το αύριο. Ωστόσο, ίσως με μεγαλύτερη χαρά και προσμονή από άλλες φορές, η φετινή οικογενειακή μας συνάντηση για το τυπικό της υποδοχής του 2022, είχε πολύ πιο έντονο αυτό το “φορτίο”.

Πέρα από τις διαπιστώσεις επαγγελματικής φύσης, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο στα μάτια- όχι όπως άλλες φορές φευγαλέα ή και σχεδόν “τυχαία”- βαθιά και ουσιαστικά, είδαμε την δική μας εικόνα πιο ξεκάθαρα: τα χαμόγελα ήταν πιο ειλικρινή γιατί στους μήνες της χρονιάς που έφυγε κάποιες φορές ήταν “τσαλακωμένα”, πιεσμένα από μια αγωνία πρωτόγνωρη. Βλέπετε, ο υγειονομικός εφιάλτης που βιώσαμε και βιώνουμε ήρθε και συμπίεσε ακόμη και τους πιο αυθεντικούς και πρωτογενείς “κρίκους” του χαρακτήρα μας, μας έκανε πολλές φορές να αμφισβητήσουμε τα κουράγια και τις δυνάμεις μας, μας τρόμαξε. Και ας μην το παραδεχθήκαμε ποτέ ο ένας στον άλλον…

Μας έκανε όμως και πιο δυνατούς. Μας δίδαξε να φροντίζουμε περισσότερο για τον εαυτό μας και τον διπλανό μας, να νοιαζόμαστε και να συναισθανόμαστε, να ζητάμε και να λαμβάνουμε βοήθεια, να λειτουργούμε πιο αρμόνικα σαν ομάδα. Και ίσως αυτό να είναι ένα κέρδος που πάντα επιδιώκαμε…

Μετρήσαμε και προκλήσεις εκείνο το απόγευμα…και δεν ήταν λίγες. Συνθέσαμε στόχους, επιβεβαιώσαμε την κοινή θέληση για τις διαδρομές που θα πορευτούμε. Και κυρίως καταλάβαμε ότι ο καθένας από εμάς χωρίς τον άλλο, τον διπλανό, τον απέναντι, δύσκολα θα μπορέσει να διεκδικήσει την κορυφή, που αποτελεί διαχρονικά προορισμό μας, όχι με έπαρση αλλά ως μοναδική επιθυμητή πορεία και αποδεκτό αποτέλεσμα. Και πιστέψτε με, δεν υπάρχει πιο ωραίος, πιο προκλητικός και δύσκολος αγώνας από αυτόν που αποφασίζεις να δώσεις, έχοντας ως “αντίπαλο” τον ίδιο σου τον εαυτό, που σε κοιτάζει αέναα από το υψηλότερο σημείο…

Φυσικά, για έναν τέτοιο μεγάλο στόχο, τα λόγια αυτών που κρατούν το “τιμόνι” του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Βαρουξή, αποτελούν την πυξίδα, χωρίς την οποία ο προσανατολισμός μας θα ήταν θολός και η διαδρομή γεμάτη κενά και δυσκολίες.

Και αν με ρωτούσε κανείς τί γεύση είχε η φετινή μας συνάντηση, θα έλεγα ότι σίγουρα ήταν μια γεύση καθόλου τυπική. Φρέσκια και γεμάτη, με ενδιαφέρουσες εντάσεις πάνω σε ένα γνώριμο υπόβαθρο, σαν μια παραδοσιακή, καλά φυλαγμένη συνταγή που την “πειράζεις” λίγο, κρατώντας τα βασικά συστατικά…

Μια συνταγή με τον άνθρωπο στο επίκεντρο, με αισιοδοξία και ενσυναίσθηση, αυτοβελτίωση και αλληλεγγύη, όραμα και αγωνιστικότητα, ρεαλισμό και όνειρο… Και μια ευχή: να μετράμε κάθε μέρα και να μην λείπει κανείς…