Οικογένεια

[Η απόφαση να κάνεις παιδί είναι πραγματικά βαρυσήμαντη. Αποφασίζεις ν’ αφήσεις την καρδιά σου να κυκλοφορεί έξω από το σώμα σου για πάντα].

ΕΛΙΖΑΜΠΕΘ ΣΤΟΟΥΝ

Η οικογένεια είναι θεσμός πανάρχαιος. Αποτέλεσε τον πρώτο σταθμό της ιστορίας της ανθρωπότητας, γιατί πήρε το πρώτο σχήμα της κοινωνικής ζωής. Είναι το περιβάλλον, όπου μπαίνουν οι βάσεις ανάπτυξης του ατόμου. Κατά τον φιλόσοφο Comte η οικογένεια είναι η αιώνια σχολή και ο δάσκαλος του κοινωνικού βίου του ανθρώπου. Είναι το κύτταρο της κοινωνίας. Επιπροσθέτως στην οικογένεια ο άνθρωπος βρίσκει τα μέσα να αναπτύξει τις δυο φύσεις του, την υλική και την πνευματική. Η υλική προστασία, η διατροφή και οι λοιπές βιοτικές ανάγκες εξασφαλίζονται από την οικογένεια. Η πνευματική ανάπτυξη εξασφαλίζεται με την ενεργοποίηση της νόησης, την καλλιέργεια της λογικής και της κρίσης των νέων ανθρώπων μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον. Παράλληλα η ηθική διαμόρφωση του ατόμου μέσα στους κόλπους της οικογένειας γίνεται και ευκολότερη και αποτελεσματικότερη. Σ’ αυτή συντελείται η αληθινή κοινωνική αγωγή, που θα βοηθήσει τον άνθρωπο να εναρμονίσει τις σχέσεις του με το σύνολο και να συνειδητοποιήσει την αξία των κοινωνικών αρετών. Ο σεβασμός, η φιλεργία, η δικαιοσύνη, η πειθαρχία, η ειλικρίνεια μαθαίνονται και εφαρμόζονται στο θεσμό της οικογένειας. Γι’ αυτό επιβάλλεται η οικογένεια  να είναι φορέας των ηθικών τάσεων, των ευγενών ιδεωδών, των υψηλών στόχων και σκοπών. Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι τη ζωή κάθε ανθρώπου σημαδεύει καθοριστικά το στενό οικογενειακό περιβάλλον και προπαντός την παιδική ηλικία που ο άνθρωπος δεν έχει ολοκληρωθεί ψυχικά και πνευματικά. Η ωριμότητα  των γονιών και των άλλων μελών της οικογένειας βοηθάει το νέο να αποκτήσει τις πρώτες γνώσεις, τον κατευθύνει, τον νουθετεί. Η κοσμοθεωρία και η βιοθεωρία, τα όνειρα και οι φιλοδοξίες τους μεταβιβάζονται σταθερά στους νέους βλαστούς της οικογένειας. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί στην προκειμένη περίπτωση και την επίδραση που ασκεί ο τρόπος συμπεριφοράς των γονιών, που γίνονται έτσι  ζωντανά παραδείγματα και πρότυπα για την κοινωνική δράση των νέων.

Στο σημείο αυτό όμως πρέπει με έμφαση να τονίσουμε ότι η οικογένεια δεν αποτελεί συμφεροντολογικό συνεταιρισμό ούτε άθροισμα ατομικισμών και εγωιστικών τάσεων. Ειδικά τα μέλη της οικογένειας εφόσον γίνουν γονείς πρέπει πρώτα και πάνω απ’ όλα  να έχουν τα παιδιά τους και να μοχθούν για τη σωστή ανάπτυξη και ολοκλήρωση της προσωπικότητάς τους. Η μεταξύ των συζύγων αγάπη, η εμπιστοσύνη,  σεβασμός, η τήρηση των αρχών και κανόνων είναι το θεμέλιο των ενδοοικογενειακών σχέσεων και το καλύτερο παράδειγμα για τα παιδιά. Η γέννηση των παιδιών αρμόζει να είναι καρπός της συζυγικής αγάπης  και όχι κάτι άλλο όπως για παράδειγμα απεγνωσμένη προσπάθεια να αποκτάει νόημα η ζωή ένας άνθρωπος που δε βρίσκει νόημα στον ίδιο του το συζυγικό δεσμό. Σε αυτή την περίπτωση δημιουργούνται εξαρτήσεις του γονιού από το παιδί και αντίστροφα που εμποδίζουν την ανάπτυξη της προσωπικότητας του νέου. Σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε και τον αυξημένο αριθμό διαζυγίων και γενικά τη διάλυση πολλών οικογενειών με πρώτα και μεγαλύτερα θύματα τα παιδιά.

Συμπερασματικά καταλήγουμε στην άποψη ότι η οικογένεια εμφανίζεται ως η βασικότερη και σημαντικότερη αξία στη ζωή του ανθρώπου, αφού το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό τη θεωρεί το στήριγμα και το καταφύγιο του σε κάθε δυσκολία. Ας μην ξεχνάμε ότι ‘η οικογένεια είναι σχολείο, είναι νοσοκομείο, είναι τόπος ψυχαγωγίας και ανάπαυσης. Είναι ολόκληρη η κοινωνία. Διαμορφώνει το χαρακτήρα και τα πιστεύω μας’.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΜΟΥ

 

Νίκος Γιαννόπουλος

Φιλόλογος

Ειδικός στην Έκθεση

Πτυχιούχος Κλασσικής Φιλολογίας

Πανεπιστημίου Αθηνών