Αρθρογραφία

Οικολογούντες και άλλοι στο… Ελληνικό!

Από τετρακόσια και όχι μόνο σαράντα κύματα περνάει η προβλεπόμενη επένδυση στο Ελληνικό, από την ανακοίνωσή της και συνεχίζεται και για το μέλλον όπως φαίνεται, με προσφυγές στο ΣτΕ, από τις λεγόμενες συλλογικότητες, οικολογούντες, και μεμονωμένους πολίτες, που όλοι τους μπορεί να ισχυρίζονται οτιδήποτε, από φαιδρά μέχρι και σοβαρά απαράδεκτα.

Και τούτο συμβαίνει, μετά την απόρριψη των ενστάσεων και την κωλυσιεργία του Δασάρχη του Αρχαιολόγου και την τελευταία απόρριψη προσφυγών από το ΣτΕ και την δέσμερυση της αναδόχου εταιρείας, ότι δεν θα πειράξει το δάσος όπου υπάρχει και ότι θα σεβαστεί απόλυτα και μέσω της σύμβασης παραχώρησης, τον παράγοντα άνθρωπο, αλλά και γενικότερα το φυσικό περιβάλλον.

Μπορεί ο καθένας, μεμονωμένα η συλλογικά, δηλώνοντας οικολόγος ή απλώς οικολογών, ή και χωρίς να δηλώνει τίποτα, έτσι επειδή του καρφώθηκε στο μυαλό του το οικολογικό και το φιλοανθρώπινο, φιλοζωϊκό ή το φιλοφυτικό συναίσθημα, να προσφεύγει στο ανώτατο δικαστήριο, κόντρα στην ανάγκη και στην απαίτηση της πλειοψηφίας των πολιτών, που ζητάει επιτέλους να αρχίσει να γίνει κάποια επένδυση στην χώρα μας.

Εμείς η Ηλείοι, έχουμε βεβαίως την δική μας εμπειρία για την υπόθεση του Καϊάφα το 2004 και την συζήτηση στην Βουλή, όπου έγινε προσπάθεια να εμφανισθεί η λίμνη του Καϊάφα ως λιμνοθάλασσα, έχουσα αιγιαλό και παραλία και συνεπώς απαγορεύεται κάθε εργασία και κάθε είδους κατασκευή και το αποτέλεσμα αυτής της συζήτησης, που ήταν, μαζί με άλλες αιτιάσεις η απόσυρση του σχετικού νομοσχεδίου παραχώρησης και η εγκατάλειψη στην συνέχεια του Καϊάφα στην παρακμή του χρόνου και του βούρκου.

Εν προκειμένω για το Ελληνικό, φαίνεται πως ο επίδοξος επενδυτής, έχει αποθέματα μεγάλης υπομονής, ώστε να επιμένει στην επένδυση, προφανώς γιατί πέραν του επιχειρηματικού του συμφέροντος, αισθάνεται και πατριώτης, ακολουθώντας τα βήματα του αείμνηστου πατέρα του Ι. Λάτση και ευτυχώς που σκέφτεται και πατριωτικά και ίσως μπορέσει να υπομένει ακόμη και να ξεμπλέξει με τους αρνητές της προόδου.

Βέβαια σε αυτές τις περιπτώσεις προβολής εμποδίων, υπαρκτών και συνήθως ανύπαρκτων, κατά πάγια τακτική για οποιαδήποτε μεγάλη και σοβαρή επένδυση, αναρωτιέται κανείς μέχρι που φτάνουν οι ευθύνες του κράτους και των διάφορων υπηρεσιών του, ακόμη δε και της πολιτικής εξουσίας, που φαίνεται αδύναμη ή αποφεύγουσα την ανάμειξή της προσχηματικά ή και όχι, μεταφέροντας τις δικές της ευθύνες και αρμοδιότητας στα δικαστήρια για επίλυση.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, έχουμε ταυτόχρονα και την ανακοίνωση του ΟΟΣΑ ότι η χώρα μας είναι στην τελευταία θέση όσον αφορά το επιχειρηματικό περιβάλλον, γεγονός που αντί να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα, τα αφήνει να λιμνάζουν περισσότερο, ανεξήγητα γιατί, αλλά λιμνάζοντα μόνιμα και επικίνδυνα, εν μέσω βαθιάς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, με δυσδιάκριτη ή αδιάκριτη παντελώς κάποια ελπίδα αλλαγής πορείας και κατεύθυνσης για ανάκαμψη και ανάπτυξη.

Όλη η επικαιρότητα