Η σημερινή «Εν Οίκω» καλεσμένη, είναι από τους ανθρώπους που μπορεί κανείς να αποκαλεί τυχερούς σε αυτή τη ζωή. Κι αυτό γιατί κατάφερε να κάνει επάγγελμα την μεγάλη της αγάπη. Την φωτογραφία.

Από τα 11 κιόλας χρόνια της μέχρι και σήμερα, αποτυπώνει σε εικόνες «όσα βλέπει, κι όσα θα ήθελε να δει», όπως μας είπε χαρακτηριστικά.

Η Μαρία Κωνσταντοπούλου, βρήκε στην φωτογραφία την ταυτότητα της. Η Μαρία γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αμαλιάδα, κι ενώ οι επαγγελματικές της υποχρεώσεις την κρατούν στην πρωτεύουσα, αρκετά συχνά επισκέπτεται την περιοχή μας, και τον μικρό προσωπικό της Παράδεισο, και το CampingParadise, το οποίο ανήκει στην οικογένεια της. Στην συνέντευξη αυτή, μας μιλά για την τέχνη της, τις πηγές έμπνευσης της αλλά και για την όμορφη πορεία της στον χώρο αυτό.

Θα ξεκινήσω ίσως με την πιο κλισέ ερώτηση, αλλά τι είναι αυτόπου σε ώθησε να ασχοληθείς με την φωτογραφία, και πως έφτασες να την αγαπήσεις και να γίνει τόσο σημαντικό κομμάτι της ζωής σου;

Η αλήθεια είναι πως είναι συχνή ερώτηση αυτή, χρονιά ολόκληρακαι παρόλα αυτά δεν γνωρίζω την απάντηση. Ιστορικά, βρέθηκεστα χεριά μου μια μικρή κομπακτ μηχανή cannon, στην ηλικία των11 και έκτοτε με θυμάμαι να φωτογραφίζω ασταμάτητα, όλα όσαέβλεπα και όλα όσα ήθελα να δω. Δεν νομίζω ότι την αγάπησα μετο καιρό, είναι μια αγάπη που υπάρχει όσο υπάρχω. Είναι ο μόνοςτρόπος επικοινωνίας που έχω με τον κόσμο. Είναι ένας τρόπος ναπω την αλήθεια μου και την αλήθεια της ζωής. Η φωτογραφία μεβοήθησε να ξεπεράσω φοβίες, μοναξιές να βρω τα καλύτερα και ταχειρότερα κομμάτια μου, είναι ο τρόπος που σκέφτομαι και οτρόπος που ζώ. Όταν λέω ότι είμαι φωτογράφος δεν το λέω σανιδιότητα, είναι κάτι δικό μου, όπως το όνομα μου. Τελικά ήτανκλισέ και η απάντηση μου!

Υπήρχαν στιγμές που απογοητεύτηκες; Που αντιμετώπισες δυσκολίες;

Μόνο στιγμές;! Γενικότερα από όταν αποφάσισα να ακολουθήσω τηνφωτογραφία ώς επάγγελμα και έως σήμερα έζησα πολλές απογοητευτικέςστιγμές. Δεν είναι εύκολό να συνδυάσεις την τέχνη με τα χρήματα. Ωςκαλλιτέχνης φωτογράφος κάνω αυτό που με εκφράζει την στιγμή που μεεκφράζει και το οπτικοποιω σύμφωνα με την αισθητική μου. Ωςεπαγγελματίας, Εχωdeadlines , αισθητική άλλων και πιο εμπορικάπράγματα να κάνω , όλη αυτό στα 14 χρόνια που ασχολούμαιεπαγγελματικά με δυσκόλεψε πολύ και με απογοήτευε πολύ, με έκανεπολλές φορές να τα παρατήσω και να βρω να κάνω κάτι άλλο.Το κάλοόμως είναι ότι μεγαλώνοντας βρίσκεις ισορροπίες οπότε τώρα πιαισορροπώ μεταξύ της τέχνης μου και της δουλείας.

Αν μπορούσες να ξεχωρίσεις ένα είδος / στυλ φωτογραφίας που προτιμάς περισσότερο ποιο θα ήταν αυτό;

Θα απάνταγα κατευθείαν τη φωτογραφία δρόμου, και συγκεκριμένα τουςανθρώπους μέσα στην πόλη. Μου αρέσουν οι άνθρωποι, τα βλέμματατους όταν σκέφτονται, οι κινήσεις τους όταν νομίζουν ότι δεν τουςβλέπεις, χαμόγελα, δάκρυα, στιγμές ανθρώπινες, ίσως γι αυτό εμπορικάένα είδος φωτογραφίας που αγαπώ είναι η φωτογραφία γάμου, τα έχειόλα!

Ποια θέματα ή ποια στοιχεία αποτελούν για σένα έμπνευση για φωτογράφιση;

Όπως σου είπα, οι άνθρωποι και τα εσωτερικά τους , τα συναισθήματα,οι φόβοι, όλα όσαέχουμε μέσα μας θέλω να τα δείχνω να ξέρουμε ότιείμαστε πολλοί. Και από την άλλη η κοινωνία. Είναι μεγάλη έμπνευσηγια μένα, αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, ό τρόπος πουο καθέναςπερνάει τις ιδέες του , οι διαμαρτυρίες και οτιδήποτε πρέπει να ιδωθεί.

Τι είναι αυτό που ονειρεύεσαι να φωτογραφίσεις και δεν τα έχεις καταφέρει ακόμη;

Κινδυνεύω να γίνω ρομαντική με τις απαντήσεις μου και λίγορομαντική. Αυτό λοιπόν που θα ήθελα να φωτογραφίσω είναι έναφιλί κάτω από το Βόρειο Σέλλας, έναν τζαζιστα σε μπαρ της ΝέαςΟρλεάνης. Μια βραζιλιανά να χορεύει με την παρέα της στουςδρόμους του Ρίο. Το πρώτο βλέμμα στον ήλιο ενός μοναχού στοΝεπάλ, Το πρώτο κλάμα ενός μωρού στην Αφρική και θα ήθελα ναφωτογραφήσω την ευτυχία, την αγάπη, την ελπίδα, τον ερωτά….Σου είπα , πολύ ρομάντζο χαχαχαχαχαχ..

 

Υπάρχει κάποια στιγμή της επαγγελματικής σου πορείας για τηνοποία είσαι περήφανη;

Ναι, υπάρχουν κάποιες στιγμές. Το πρώτο μου εξώφυλλο σε περιοδικόκαι όλη η αγωνιά να καταφέρω να το φωτογραφίσω είναι μια από αυτές.Η πρώτη έκθεση των μαθητών μου στον Νοσοτρος , νομίζω ότι ήμουν οπιο περήφανος άνθρωπος ‘όταν κατάλαβα ότι μπόρεσα να μεταδώσω τηαγάπη μου σε άλλους ανθρώπους. Θα αφήσω αυτές ώς απάντηση, ήτανοικαλύτερες.

Τι προσπαθείς να πεις ή να επικοινωνήσεις μέσα από την τέχνη σου; Πόσα μπορεί να υποδηλώνει για τις σκέψεις σου μια φωτογραφία;

Νομίζω το ανέφερα και παραπάνω, προσπαθώ να επικοινωνήσω τομέσα μου. Όποια σκέψη, όποιον φόβο , οποιοδήποτε συναίσθημα. Εχω νιώσει ή θα ήθελα να νιώσω, όλα αυτά που μας κάνουν αυτόπου είμαστε , αυτό ακριβώς είναι και αυτο που λεω με τις εικόνεςμου, είτε μέσω προσωπικών πρότζεκτ, είτε μέσω δουλειάς ή διδασκαλίας. Θέλω να αφήσω ως μήνυμα ότι δεν είμαστε μόνοι και δεν είμαστε οι μόνοι.

Ποια είναι η συμβουλή που θα έδινες σε κάποιον που επιθυμεί να ασχοληθεί με την φωτογραφία ή γενικότερα με μια εκφραστική τέχνη;

Θα σου πω αυτό που λέω στα παιδία μου, (τους μαθητές μου), Να δοθεί! Πρέπει κάποιος να δοθεί και να αφεθεί στην τέχνη του. Να ασχολείται με την ιστορία της τέχνης και την αισθητική, να διαβάζει και να ερευνά, να αφεθεί ελεύθερος σπάζοντας όλους τους κανόνες αφού τους κατέχει πλήρως. Να έχει υπομονή και επιμονή και να την αγαπάει, είναι η πιο απαιτητική γυναίκα που γνωρίζω. Και να θυμάται πως η φωτογραφία δεν είναι μια φωτογραφική μηχανή, δεν είναι μόνο η ματιά του φωτογράφου η επιρροή ή η τεχνική , η φωτογραφία είναι μια σχέση που έχεις με τον εαυτό σου.