Μια νέα «Μήδεια» στο θέατρο της Αρχαίας Ήλιδας!

Share

Το βράδυ της Τρίτης, στο κατάμεστο θέατρο της Αρχαίας Ήλιδας, παρακολουθήσαμε την παράσταση Μήδεια, του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Αιμίλιου Χειλάκη και Μανώλη Δούνια.

Αν επιδίωκα να γίνω πιο ακριβής, θα έλεγα ότι είδαμε μια άλλη Μήδεια, μια νέα Μήδεια, που ναι μεν δεν παίρνει μεγάλη «απόσταση» από την εμβληματική τραγωδία του Ευριπίδη, αλλά κάνει μια βουτιά στο σήμερα, αναδεικνύοντας τα έντονα στοιχεία κοινωνικού προβληματισμού του έργου, με μια άκρως επίκαιρη ματιά.

H λιτή αλλά συνάμα ψυχοδραματική σκηνοθετική προσέγγιση των Αιμίλιου Χειλάκη και Μανώλη Δούνια, χέρι χέρι με την σύγχρονη μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα, δημιουργούν μια νέα ανάγνωση του έργου, χωρίς όμως να αποσυνδέονται από τα ευριπίδεια νοήματα.

Η Μήδεια είναι μια τραγωδία για το παράφορο ερωτικό πάθος, την προδοσία και την εκδίκηση. Ο έρωτας ανατρέπει την κοινή λογική, μεταμορφώνει, πολιορκεί απόλυτα τους ανθρώπους και η ερωτική προδοσία και ο πληγωμένος εγωισμός μετατρέπονται σε αβυσσαλέο μίσος και γίνονται η πυξίδα που κατευθύνει τη μοίρα όλων. Η Μήδεια -που για χάρη του Ιάσονα πρόδωσε την οικογένειά της, έκλεψε το Χρυσόμαλλο Δέρας και εγκατέλειψε την πατρίδα της – βρίσκεται απομονωμένη στην Κόρινθο ανάμεσα σε ανθρώπους που την θεωρούν ξένη. Όταν ο Ιάσονας της ανακοινώνει ότι θα παντρευτεί την Γλαύκη, την κόρη του βασιλιά της Κορίνθου Κρέοντα, η Μήδεια από μια πληγωμένη και περιφρονημένη γυναίκα μεταμορφώνεται σε ένα σκοτεινό και εκδικητικό αγρίμι.

Η πρωτότυπη ζωντανή μουσική του Δημήτρη Καμαρωτού, βρίσκεται σε απόλυτο ταίριασμα με την σύγχρονη προσέγγιση της σκηνοθεσίας και της μετάφρασης, ενώ δεν θα μπορούσα να πω το ίδιο για τα σκηνικά και τα κοστούμια, τα οποία υπογράφει η Εύα Νάθενα. Μου αρέσουν τα λιτά σκηνικά, και τα μοντέρνα κοστούμια, και αναμφίβολα στην συγκεκριμένη παράσταση δεν θα ταίριαζαν ούτε φορτωμένα σκηνικά, ούτε κλασικά ενδύματα, όμως ένιωσα πως δεν έδεναν ούτε με την σκηνοθεσία, ούτε με την κινησιολογία των ηθοποιών, (ίσα ίσα που κατά διαστήματα μπορεί κα να την «καπέλωναν), την οποία επιμελείται η Πατρίσια Απέργη, και την βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Αρνητική εντύπωση μου προκάλεσαν και οι φωτισμοί του Νίκου Βλασσόπουλου, τους οποίους βρήκα αταίριαστους.

Ακολουθώντας το πρότυπο των τριών υποκριτών της αρχαίας τραγωδίας, όλα τα πρόσωπα του δράματος παίζονται από τρεις ηθοποιούς: την Αθηνά Μαξίμου, τον Αιμίλιο Χειλάκη, και τον Αναστάση Ροϊλό (Μήδεια, Ιάσων, Κρέων, Παιδαγωγός, Αιγέας, Τροφός, Άγγελος).

Ο Αιμίλιος Χειλάκης ισορροπεί με έναν αριστοτεχνικό τρόπο ανάμεσα στους ρόλους που υποδύεται, με τη συνήθη αρτιότητα που χαρακτηρίζει τις ερμηνείες του. Είναι ένας πολύ έμπειρος ηθοποιός, ένας εμπνευσμένος σκηνοθέτης, και μπορεί να μην περιμέναμε την παράσταση αυτή για να το μάθουμε, όμως ίσως τον συναντάμε σε μια από τις καλύτερες «στιγμές» του.

Για την Αθηνά Μαξίμου όμως, δεν μπορώ να πω ακριβώς το ίδιο. Αν και είναι επίσης μια πολύ έμπειρη ηθοποιός, και μια πολυσχιδής καλλιτέχνιδα, η «Μήδεια» της, με προβλημάτισε πολύ, και όχι με την καλή έννοια. Αν και είχε αρκετές καλές «στιγμές», δείχνοντας ιδιαίτερη ερμηνευτική συνέπεια στις μεταβολές της ηρωίδας της, συχνά η εκφορά του λόγου της και η σωματικότητά της έμοιαζαν ξένες και ασύνδετες με την υπόσταση του ρόλου της αλλά και γενικότερα με την ροή της παράστασης.

Ο Αναστάσης Ροϊλός αγαπά πολύ τη τέχνη που υπηρετεί και αυτό κι αυτό φάνηκε, για ακόμη μια φορά, το βράδυ της Τρίτης. Ήταν ένας σαρωτικός Αιγέας, ένας σπαρακτικός τροφός, και παράλληλα ένας συντετριμμένος αγγελιοφόρος. Σταθερός και ισορροπημένος, με φυσικό -χωρίς εκτροχιασμούς και άσκοπες εντάσεις – παίξιμο, έκανε μια μεγάλη ερμηνευτική υπέρβαση.

Η Μυρτώ Αλικάκη με την αυτοπεποίθηση που της “εξασφαλίζει” η υποκριτική της δεινότητα, στο πλευρό της Γιώτας Νέγκα, που με την κρυστάλλινη φωνή της, άγγιξε ένα κομμάτι της ψυχής μας, ανταποκρίθηκαν με μεγάλη επιτυχία στις απαιτήσεις των ρόλων τους, ως οι κορυφαίες του χορού. Πολύ αξιόλογες ήταν όμως και οι παρουσίες των υπόλοιπων μελών του Χορού (Πετρίνα Γιαννάκου, Μάιρα Γραβάνη, Αλεξάνδρα Δρανδάκη, Γιώργος Ζυγούρης, Ελευθερία Κοντογεώργη, Εριέττα Μανούρη (θα ήθελα πολύ να την δω σε μεγαλύτερο ρόλο το επόμενο καλοκαίρι), Βασίλης Μπούτσικος, Γιώργος Νούσης, Δάφνη Σταθάτου).

Συνοψίζοντας, ήταν μια παράσταση που παρά τα μικρά της προβλήματα, αντικατόπτρισε με υψηλή αισθητική και έντονο συναισθηματισμό την σύγχρονη πραγματικότητα της ζωής και της κοινωνίας και μας χάρισε πολύ τροφή για σκέψη, και συζήτηση μετά την αποχώρησή μας από το θέατρο.