Αρθρογραφία

Μην επιτρέψεις ποτέ να γίνει πόλεμος…

editoria2.jpg

«Τα προσφυγόπουλα που ζωγράφισαν στα χρώματα του πολέμου και έγραψαν για εκείνα που έζησαν και είδαν πριν πάρουν τον δρόμο για τις νέες πατρίδες…»

Μακάρι κανένα άλλο παιδί να μην αναγκαστεί να πάρει τον δρόμο της προσφυγιάς εύχονται τα παιδιά της Συρίας με μηνύματά τους και αποδίδουν σε εικόνες την αιτία που τους ανάγκασε να αναζητήσουν άλλες πατρίδες…

Σε μια πρωτοβουλία που ξεκίνησαν ακτιβιστές, μεταξύ των οποίων και Έλληνες, ζωγραφίζουν τις στιγμές και τις συνέπειες του πολέμου και αναφέρονται στις προσωπικές τους εμπειρίες με μοναδική αυθεντικότητα.

«Όλα έγιναν αγνώριστα γρήγορα. Η Παιδική Χαρά που παίζαμε δεν υπάρχει πια… Ούτε το σπίτι μας υπάρχει πλέον. Και ήταν το πιο όμορφο σπίτι του κόσμου…», γράφει ο Χακίμ που βρίσκεται τώρα στην Αθήνα.

Είναι πολλοί φίλοι μου, που δεν βλέπω μαζί μας. Προσεύχομαι συνέχεια να είναι καλά και να τους ξαναδώ σημειώνει ανήσυχα κάποιο άλλο παιδί.

Το περπάτημα μεγάλο, ο δρόμος ατελείωτος… γράφει η Νατάρα και προσθέτει: Μια διαδρομή πολλές φορές με πόδια, και κάποιες άλλες με φορτηγά. Παραλίγο να βυθιστεί και η βάρκα μας, ήμασταν όμως τυχεροί γιατί μας βοήθησαν κάποια καραβάκια…

Ένας μαθητής εξιστορεί με συγκλονιστικό τρόπο, αυτά που βίωσε πριν να πάρει σε τόσο μικρή ηλικία τον δρόμο της Προσφυγιάς. Το τελευταίο πράγμα που είδε, ήταν τα φλεγόμενα σπίτια, τα δάκρυα της μητέρας του και τα κλαδιά της αγαπημένης του μηλιάς που φύτευσαν την ημέρα που γεννήθηκε και είχε γίνει κάρβουνο.

Τώρα ζει σε μια άλλη χώρα που δεν κατονομάζει στην επιστολή του με την ελπίδα, η καινούρια μηλιά που φύτεψε ο πατέρας του στην αυλή του κατεστραμμένου σπιτιού τους, να έχει ανθίσει όταν επιστρέψουν!…

«Ο μπαμπάς μου, μαζί με άλλους γενναίους, δυνατούς και ατρόμητους ανθρώπους υπερασπίζεται την πατρίδα» εξηγεί ένα άλλο προσφυγόπουλο.

Χαρακτηριστικό είναι το γράμμα, ενός ακόμα παιδιού: «Αν είσαι αγόρι, μην επιτρέψεις ποτέ να γίνει ο πόλεμος πραγματικότητα. Αν είσαι κορίτσι, φύλαγε από τον πόλεμο τους μελλοντικούς σου γιους!».

Το ηχηρό μήνυμα ειρήνης που βγαίνει μέσα απ’ όλα αυτά τα γράμματα των παιδικών ψυχών, είναι δύσκολο να φτάσει και να ακουστεί στους φανατισμένους οπαδούς του πολέμου, που σπέρνουν παντού τη συμφορά στην πατρίδα τους.

Θα μπορούσε όμως να προβληματίσει όλους τους υπόλοιπους στην κατά τα άλλα «ανοιχτή Ευρώπη» που… κρατά κλειστά τα σύνορά της με προκλητικό κυνισμό και τεράστια δόση υποκρισίας και απανθρωπιάς, ακόμη και σε αυτά τα παιδιά…

Προφανώς στον «πολιτισμένο» και ανέτως διαβιώσαντα ευρωπαϊκό κόσμο, χρειάστηκαν μερικές και μόνο δεκαετίες, για να ξεχαστούν γρήγορα τα δεινά των μεγάλων πολέμων, τα πεδία των καταστροφών και οι θάνατοι χιλιάδων ανθρώπων.

Γεγονότα που επανέρχονται ως μια τραγική σημερινή πραγματικότητα όχι μέσα, αλλά πολύ κοντά στην Ευρώπη. Την Ευρώπη που «κλείνει τα μάτια» και αρνείται τρομαγμένη να δει εκείνο που έρχεται και θα επιβάλλει την αναθεώρηση του Χάρτη των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων…

Χρίστος Πλευριάς

xr_plevrias@yahoo.gr

Όλη η επικαιρότητα