Ελλάδα

Μητέρα Ελένης Τοπαλούδη: «Ακούω τις κραυγές του παιδιού μου στο σπίτι της φρίκης και της ντροπής – Η Ελένη μας δεν είχε δικαίωμα να ζήσει;»

Οι γονείς της Ελένης Τοπαλούδη μιλούν στην εφ. «Πατρίς»
Ακούστε το άρθρο

 Παρασκευή βράδυ  20 Μαίου. Ο Γιάννης Τοπαλούδης και η Κούλα Αρμουτίδου μπαίνουν στο αεροπλάνο για να ταξιδέψουν από την Αθήνα προς την Αλεξανδρούπολη. Είναι το ταξίδι της επιστροφής στο σπίτι τους στο Διδυμότειχο. Πιάνουν ο ένας το χέρι του άλλου όπως κάνουν κάθε ημέρα από την στιγμή που γνωρίστηκαν  από το 1996.

 Το πρωί της Παρασκευής άκουσαν την απόφαση του Εφετείου για τη δολοφονία  και το βιασμό της Ελένης τους. Ισόβια και 15 χρόνια κάθειρξη για τους δύο νεαρούς που τους πήραν το κορίτσι τους που διέλυσαν τα όνειρά τους.

Μέσα στο αεροπλάνο σκέφτονται ότι δικαιώθηκαν αλλά η έλλειψη της Ελένης τους πονάει. Αργά το βράδυ έφθασαν στο σπίτι τους. Αγκάλιασαν το παιδί τους, τον Πέτρο τους. Έκλαψαν όλοι μαζί. 

Χθες θα γιόρταζαν την Ελένη τους. Μαζί με τη γιαγιά της τη μητέρα του κ. Γιάννη. Θα έβαζε όλη τη μαεστρία της στα φαγητά που θα ετοίμαζε. Θα στηνόταν τραπέζι τρικούβερτο με καλεσμένο όλο το Διδυμότειχο. Όμως όλα αυτά σταμάτησαν τον Νοέμβριο του 2018 όταν ο Ροδίτης και ο Αλβανικής καταγωγής νεαρός βίασαν και δολοφόνησαν την κόρη τους. 

Αντί για γιορτή  θα πάνε στον τάφο του παιδιού τους θα της αφήσουν λουλούδια και γλυκά, θα της μιλήσουν… σαν να ήταν εκεί.

Τα τελευταία τέσσερα ήταν μαρτυρικά χρόνια για την οικογένεια. Τοπαλούδη με δικαστήρια αποφάσεις και συνεχή πήγαινε έλα Αθήνα Διδυμότειχο.

Για τους γονείς της Ελένης Τοπαλούδη η απόφαση του Εφετείου ήταν μία στιγμιαία δικαίωση.Έτσι τη χαρακτήρισαν και έτσι νιώθουν. Γιατί γνωρίζουν ότι σε 20 χρόνια θα είναι ελεύθεροι. Θα έχουν δικαίωμα να κάνουν αίτηση αποφυλάκισης.

«Η Ελένη μας δεν είχε δικαίωμα να ζήσει;» αναρωτιούνται με πόνο καρδιάς. «Γιατί δεν της έδωσαν δεύτερη ευκαιρία;» ήταν τα λόγια της κ. Κούλας έξω από το δικαστήρια. Κάθε λέξη της δείχνει τον πόνο της. 

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΠΑΤΡΙΣ ΛΙΓΟ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΜΙΛΗΣΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ

-Τι είναι αυτό  που δεν θα ξεχάσετε αυτά τα 4 χρόνια;

-Κούλα Αρμουτίδου: «Τη στιγμή που το έμαθα. Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Δεν θυμάμαι τίποτα. Ούρλιαξα και έπεσα κάτω. Αυτό θυμάμαι. Δεν θυμάμαι πότε πήρα τηλέφωνο την αδερφή μου, τον ανιψιό μου, τον αδερφό μου. Μόνο σκοτάδι έχω. Από τα δικαστήρια θυμάμαι το ζάχαρο να φθάνει 68 και τα ηρεμιστικά και ξαφνικά χάθηκα, δεν θυμάμαι τι είπα, δεν είχα νηφαλιότητα, δεν είχα συνειρμό, δεν είχα ηρεμία, μπορεί να έλεγα και άσχετα πράγματα και βρέθηκα στο νοσοκομείο “Σωτηρία” με πυζάμες. Ενώ με θυμάμαι να φοράω μαύρα ρούχα βρέθηκα να φοράω ροζ ριγέ πυζάμες σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι.Ήταν πολύ τραγικό».

-Γιάννης Τοπαλούδης: «Οι πρώτες στιγμές και τα δευτερόλεπτα που μάθαμε για την Ελένη. Εκεί σταμάτησε η ζωή μας. Σαν να μην πέρασε ούτε μία ημέρα. Δεν ξεθωριάζει ποτέ αυτή η στιγμή. Όπως και οι στιγμές που πήγαμε με τον αδερφό μου στη Ρόδο για να δούμε αυτά που τελικά βιώσαμε και το τι πέρασε το κορίτσι μας».

Η Κούλα Αρμουτίδου, έχει να κοιμηθεί νύχτα κανονικά τέσσερα χρόνια. Κάθε φορά που κλείνει τα μάτια της, είναι σαν να ζει η ίδια το μαρτυρικό τέλος του παιδιού της.

«Αυτό που με κατατρέχει σαν ένας δαίμονας μέσα στην καρδιά και την ψυχή μου είναι που το παιδάκι μου κατέβηκε από το διαμέρισμα από την Εθνικής Αντιστάσεως από τα σκαλιά και κάνει ο Αλβανός  να τη φιλήσει και γυρνάει το προσωπάκι της  από την άλλη» λέει η μητέρα της αδικοχαμένης φοιτήτριας συμπληρώνοντας… «Φαντάζομαι τη διαδρομή  και θυμάμαι τα βασανιστήρια του παιδιού μου στο σπίτι της φρίκης και της ντροπής. Έρχονται οι κραυγές του παιδιού μου ο ιδρώτας το ανυπεράσπιστο που είχε και σκέφτομαι πως ήταν το παιδί και πόσο το βασανίσαν. Αυτά με διακατέχον και με βασανίζουν 41 μήνες τώρα. Δεν φεύγουνε».

Οι γονείς της φοιτήτριας από το σπίτι τους στο Διδυμότειχο δεν θα σταματήσουν να αγωνίζονται. Για να μην υπάρξουν άλλα θύματα για να αλλάξουν κάποια πράγματα. Με αφορμή την έκτιση των ισοβίων από τους δύο δολοφόνους που στην πραγματικότητα σημαίνει ότι θα μείνουν στη φυλακή 19 με 20 χρόνια ζητούν τα ισόβια σε ειδεχθή εγκλήματα να είναι πραγματικά ισόβια. 

Η Κούλα Αρμουτίδου αλλά και 11 μητέρες αδικοχαμένων κοριτσιών και αγοριών ζητούν συνάντηση με τον πρωθυπουργό.

«Θέλουμε να δούμε τον πρωθυπουργό αλλά και τους αρχηγούς των κομμάτων. Δεν είμαι μόνη μου τώρα. Έχω άλλες 10 με 11 μητέρες. Της Γαρυφαλιάς, της Ερατούς, του Αδαμάντιου, η μητέρα του Παύλου, του Βαγγέλη Γιακουμάκη, είμαστε πολλές. Δεν είμαι μονάδα».

Ο Γιάννης Τοπαλούδης αναφέρειθ… «μπορεί να τελείωσε ένας δικαστικός αγώνας αλλά ο αγώνας μας ο αγώνας ζωής που δίνουμε όλες αυτές οι οικογένειες, όλες αυτές οι μάνες, των αδικοχαμένων παιδιών, χωρίς να πληρώνουν αυτοί που πρέπει όπως πρέπει να πληρώσουν και να τιμωρηθούν, αυτός ο αγώνας ζωής δεν θα σταματήσει ποτέ μέχρι να δικαιωθούμε».

Οι δολοφόνοι επέστρεψαν στις φυλακές Γρεβενών. Για τα όσα διέπραξαν τιμωρήθηκαν από την ελληνική δικαιοσύνη που δεν τους αναγνώρισε ούτε ένα ελαφρυντικό.

Η αυλαία έπεσε με την απόφαση του Εφετείου και έκλεισε ο δικαστικός κύκλος αυτής της υπόθεσης. Τα φώτα της δημοσιότητας θα κλείσουν αλλά η Ελένη Τοπαλούδη θα είναι πάντα σύμβολο. Η Ελένη έγινε η κόρη, η αδερφή, η φίλη όλων μας και μία ολόκληρη Ελλάδα έκλαψε για τον χαμό της.

Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Ο χρόνος δεν είναι γιατρός για τους γονείς της… Εκείνη τη νύχτα μαζί με την Ελένη τους  έσπασε η καρδιά τους. 

Έτσι τους γνώρισα με σπασμένη καρδιά… να γερνούν απότομα, να προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους. Γιατί ένας γονιός που χάνει το παιδί του χάνεται και ο ίδιος.

Όλη η επικαιρότητα