Μνημόνιο τιμής και ανάπτυξης

Είμαστε έξω λοιπόν, μας απελευθέρωσαν οι «κακοί», με όρους και προϋποθέσεις, αλλά είμαστε έξω ,απολαμβάνουμε τον ήλιο, την θάλασσα, το βουνό, τα καυσαέρια της πόλης, και τέλος πάντων όσοι έχουμε την δυνατότητα απολαμβάνουμε και κάτι απ αυτά που προσφέρει η φύση και από αυτά που μπορούμε οι ίδιοι να προσφέρουμε στους εαυτούς μας.

Είμαστε έξω, βασικά οι βολεμένοι και δεν το λέμε με την κακή έννοια, αλλά είμαστε έξω οι συνταξιούχοι, οι νεαροί που δεν εργάζονται αλλά πληρώνουν οι μπαμπάδες, κάποιοι άλλοι νεαροί ή μεγαλύτεροι που δουλεύουν, ψευτοδουλεύουν δηλαδή από δω και από κει και μάλλον αυτοί δικαιούνται «δια να ομιλούν κιόλας»  και φυσικά είναι έξω οι δημόσιοι υπάλληλοι, του στενού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, όπως και αν αποκαλείται, γιατί έχει πάρα πολλά παρακλάδια, που δεν κρίνεται σκόπιμο να αναφερθούν.

Και….είναι έξω και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, οι μαγαζάτορες, μικροί και μεγάλοι, οι κάθε είδους επαγγελματίες μικροί και μεγάλοι και φυσικά έξω είναι και οι επιχειρηματίες και εργαζόμενοι, μάλλον πρώην εργαζόμενοι στην εστίαση, στα ξενοδοχεία  και λοιπά καταλύματα, όπως αποκαλούνται και όλοι όσοι έχουν σχέση με την παροχή υπηρεσιών, κυρίως στον τουρισμό, αλλά και σε άλλους πολλούς τομείς δραστηριότητας.

Όλοι αυτοί λοιπόν της τελευταίας ομάδας, ναι είναι έξω και αυτοί, αλλά και που είναι τι να το κάνουν,  έχουν στραπατσαριστεί  οι κάθε είδους επιχειρήσεις , μαζί τους οι επιχειρηματίες και οι εργαζόμενοι, τους κυνηγούν οι πιστωτές, που και αυτοί κοντεύουν να στραπατσαριστούν, τους κυνηγάει η οικογένεια για την καθημερινότητα, τους κυνηγάει ο ίδιος ο εαυτός τους, που τους φωνάζει με απελπισία «και τι θα κάνω εγώ τώρα;», χωρίς απάντηση, αλλά και χωρίς προοπτική απάντησης.

Και ποιος αλήθεια να δώσει απάντηση, μήπως η οργανωμένη πολιτεία, αλλά και αυτή βρίσκεται σε απόγνωση, αυτό που συνέβη με τον ιό ήταν απρόβλεπτο και όλοι είναι θύματα πολίτες, πολιτικοί και πολιτεία, αλλά και τι αλήθεια πρέπει να γίνει;, όλοι να σταυρώσουν τα χέρια και τα μυαλά τους και να περιμένουν να πέσουν απ τα σύννεφα ή να πέσουν τα σύννεφα επάνω μας;

Και μάλλον τα σύννεφα έπεσαν και μας πλάκωσαν για τα καλά, αλλά, εδώ είναι που πρέπει η πολιτεία να σταθεί όρθια και να αντιμετωπίσει τους πολίτες της ως πολίτες και όχι ως αριθμούς που συγκροτούν ένα σύνολο που λέγεται πολιτεία.

Άμεσα λοιπόν να βρεθούν τα αναγκαία χρήματα, κάπου υπάρχουν, κάποιοι τα μάζεψαν κι αν αυτά δεν βρίσκονται άμεσα, να εκδοθούν καινούργια χρήματα, έστω και πληθωριστικά και να πέσουν στην αγορά, όχι βέβαια ως επιδόματα και υψηλότοκα δάνεια, αλλά ως μέσα επένδυσης, παραγωγής και ανάκαμψης-ανάπτυξης, παράλληλα  με ένα μνημόνιο μεταξύ πολιτείας και πολιτών, με σύμπραξη κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, ένα μνημόνιο τιμής και ανάπτυξης για όλους.-