Ο ανθρωπισμός ενός ιού

Του Γ. Σταματόπουλου*

Φτιάξαμε έναν κόσμο που μέλημα του είναι να υποτάξει τη φύση έτσι ξεχάσαμε την μια μορφή της ύπαρξής μας. Αυτή την μορφή που εμείς ξεχάσαμε έρχεται σήμερα ένας αρχέγονος πρόγονος της φύσης που συνέβαλε στη δημιουργία της να μας τη θυμίσει. Όπως πάντα έτσι και τώρα έχουμε την τάση να  φορτώνουμε τα λάθη μας είτε εκούσια και  ακουσία σε κάποιους άλλους, τώρα φταίει ο ιός.

Αυτός είναι σήμερα ο υπεύθυνος που μας σκοτώνει, χθες ήταν οι σεισμοί και οι πλημμύρες κ.ο.κ. Πάντα κάποιος είναι αίτιος εκτός από εμάς τους ιδίους. Όμως αυτός ο ιός αν είχε φωνή θα μας καταμαρτυρούσε χίλια όσα μύρια  λάθη και παραβλέψεις στη σύντομη ανθρώπινη ζωή μας που πασχίζουμε να την καταστήσουμε αιώνια. Για το σκοπό αυτό θα έλεγε αν είχε φωνή  ότι  γίνατε άπληστοι αδελφοκτόνοι καταστρέφοντας ένα παράδεισο που σας παραχωρήθηκε να κάνετε έναν περίπατο στη σύντομη ζωή σας. Δεν αντιληφθήκατε ότι είστε έντομα άχρηστα και επιζήμια για τη φύση που όλοι μας και εσείς ως άνθρωποι και εμείς ως ιοί έχουμε τα ιδία δικαιώματα. Αφού λοιπόν δεν συμμορφώνεστε έρχομαι να προστατεύσω εγώ το περιβάλλον μου και όλων των ανίσχυρων ομοίων μου.

Ανακάλυψα την κερκόπορτα σας που έχετε αφήσει ανοικτή γιατί χωρίς αυτή θα σκάσετε και μπήκα μέσα σας για να ανακόψω την ανάσα σας. Αλλά και για αυτό εσείς είστε υπεύθυνοι όχι εγώ αφού χάρη της ύλης και του κέρδους σας από τη φύση αφήσατε απροστάτευτους τους εαυτούς σας φτιάχνοντας μεγαλοπρεπή κτίρια που θέλουν να αγγίξουν τους ουρανούς αλλά αφήσατε την υγεία σας σε χαμηλά κενά κτίρια χωρίς να έχουν την δύναμη της προστασίας σας από τον μεγαλύτερο κίνδυνο της ζωής σας, την  αρρώστια. Δεν γνωρίζετε ότι η μεγαλύτερη ασφάλεια σας δεν παρέχεται από  τα όπλα,τα οπλικά συστήματα κ.λπ., αλλά η θωράκισή  σας από αόρατους εχθρούς όπως είμαι εγώ που σήμερα σας πολεμώ γιατί έχετε θέση στο χείλος της καταστροφής όλο αυτό τον υπέροχο παράδεισο που δεν ανήκει σε  κανένα από μας παρά  μόνο οι καρποί του σε όλους,  εσείς όμως τους θέλετε όλους. Αυτά ήρθα να σας θυμίσω και αλλά πολλά μέσα από τον φόβο της ζωής σας που μόνο αυτόν καταλαβαίνετε και από αυτόν θωρακίζεστε ανούσια και άλογα, να ζήσω εγώ και ας πεθάνει ο δίπλα μου.

Έτσι μην ρίχνετε το φταίξιμο, επαναλαμβάνω, σε μένα κοιτάξτε δίπλα σας πόσους έχετε σκοτώσει με την αλόγιστη συμπεριφορά σας, πόσους πεθαίνετε κάθε μέρα σε ολόκληρο τον κόσμο αφήνοντάς τους πεινασμένους,  πόσους σκοτώνετε με τα όπλα της καταστροφής νομίζοντας ότι θα μείνετε εσείς κυρίαρχοι του παραδείσου μας. Σας θυμίζω λοιπόν ίσως και για τελευταία φορά ότι πρέπει να γίνετε αυτοί που ήρθατε εδώ προσωρινά όπως εμείς όλοι οι υπόλοιποι να περάσουμε τον λίγο χρόνο από την ζωή μας και ότι δεν είστε πανίσχυροι αλλά πολύ πιο αδύναμοι από όλα τα όντα που διαβιούν τον κόσμο τούτο του παραδείσου μας. Γι’ αυτό μην επιτρέψετε στους «ισχυρούς» σας που σας οδηγούν στην άβυσσο να σας καταστρέψουν και να χαθείτε στην αιώνια λήθη ως είδος. Μην σκιάζεστε ήρθα μόνο να  σας θυμίσω ποιοί είστε και που πάτε και θα φύγω πάλι αθόρυβα να ζήσω την ήρεμη ζωή μου μαζί με τους φίλους μου ιούς και βακτήρια που δημιουργούν τη ζωή αντί να την σκοτώνουν όπως εσείς. Όμως την επομένη φορά ίσως να μην είμαι  επιεικής μαζί σας.

Νιώστε λοιπόν ότι είστε όλοι χωρίς καμία εξαίρεση ίδιοι και ίσοι σε τούτο τον πλανήτη ο όποιος δεν δημιουργήθηκε να κάνει διακρίσεις αλλά  χαρίζει τον παράδεισο του σε όλους το ίδιο, όπως τους ζεσταίνει το πρωί και τους δροσίζει το βράδυ.  Επιλέξτε λοιπόν τον δρόμο που γράφει «Οδός Ανθρώπου» και θα καταλάβετε πόσο λάθος δρόμο βαδίζατε μέχρι τώρα γι’ αυτό είμαι εδώ να σας δείξω τον δρόμο αυτό… Ας αναρωτηθούμε μήπως ο ιός είναι  άγγελος που θα μας θυμίσει τον ανθρωπισμό μας..

 

* Πολιτισμολογος