Ο Κορωνοιός μέσα από τα μάτια μίας 15χρονης

Η Χριστιάνα είναι μαθήτρια της Γ’ Γυμνασίου .Μία έφηβη που πήγαινε σχολείο ,φροντιστήριο Αγγλικών, Γερμανικών ,τέννις ,έβλεπε τους φίλους της τα Σαββατοκύριακα …Μέχρι την Τρίτη 10 Μαρτίου όλα αυτά. Ήταν στο φροντιστήριο όταν έμαθε ότι τα σχολεία κλείνουν για 15 ημέρες. Της ζητήσαμε με την άδεια της μητέρας της να μας πει τι συνέβη στην καθημερινότητά της από εκείνη την ημέρα.

Μας ενημέρωσαν από τη γραμματεία του φροντιστηρίου ότι κλείνουν τα σχολεία από την επόμενη ημέρα. Στην αρχή ξαφνιάστηκα και δεν πολυκαταλάβαινα τι είναι αυτός ιός. Αλλά δεν με ένοιαζε γιατί χάρηκα που δεν θα είχαμε σχολείο. Σκεφτόμουν ότι θα μπορώ να βγαίνω με φίλους μου να πηγαίνω σινεμά να πάω για τέννις να πάω με τη μαμά μου για ψώνια.

Όταν όμως επέστρεψα σπίτι οι γονείς μου είπαν σε μένα και στον αδερφό μου ότι δεν μπορούμε να βγαίνουμε έξω. Αλλά και πάλι δεν με πείραξε . Σκέφτηκα ότι θα ήμουν σπίτι θα ξυπνούσα ότι ώρα ήθελα θα έπαιζα παιχνίδια και δεν θα είχα διάβασμα.

Τις πρώτες ημέρες πέρασα πολύ ωραία αν και ήμουν συνέχεια μέσα στο σπίτι. Μέχρι που έκανα και δουλειές για να βοηθήσω. Από την τρίτη ημέρα όμως και μετά άρχισα να βαριέμαι.

Πραγματικά δεν ήξερα τι να κάνω. Tι είναι επιτέλους αυτός ο ιός και γιατί οι γονείς μου δεν με αφήνουν ούτε στο μίνι μάρκετ να πάω; Διαβάζω στο internet για τους θανάτους και τα κρούσματα και καταλαβαίνω ότι είναι σοβαρό. Το όνομά του μου θυμίζει μπύρα …..κορωνοιός.

Εδώ και μία εβδομάδα έχουμε ξεκινήσει τα μαθήματα στο σχολείο με τηλεδιάσκεψη. Εννιά το πρωί με μία το μεσημέρι. Έχει πλάκα αλλά σαν την τάξη δεν είναι. Το περίεργο είναι ότι φοράω πυζάμες και κάνω μάθημα και περνάει από πίσω η μαμά μου και τη βλέπουν οι συμμαθητές μου. Η μόνη μου έξοδος στις 15 ημέρες. Το Σάββατο που πήγαμε με τον μπαμπά να πάρουμε ψωμί. Όταν βγήκα από το σπίτι αισθάνθηκα περίεργα και μου έκανε εντύπωση που κυκλοφορούσαν ελάχιστοι άνθρωποι. Όταν επέστρεψα σπίτι η μαμά μου έκανε σαν υστερική και με έβαλε για μπάνιο.

Κάθε ημέρα μου φαίνεται πια βαρετή και ίδια με την προηγούμενη. Δεν ξέρω τι να κάνω..Απέναντί μου είναι τέσσερα παιδιά που έχουν μεγάλο μπαλκόνι. Τους βλέπω που παίζουν μπάλα. Κάνω ότι δεν τα βλέπω. Ευτυχώς που έχω τον αδερφό μου και τσακώνομαι μαζί του.

Θέλω όλα να γίνουν όπως πριν,να ξαναπάω σχολείο να δω τους φίλους μου να μη φοβάμαι να αγγίξω πράγματα ..Covid-19, με αποξένωσες .

 

ΠΗΓΗ