Αρθρογραφία

Ω, τι κόσμος μπαμπά!!

Άρθρο του Γιώργου Σταματόπουλου, Πτυχιούχου Ανθρωπιστικών Σπουδών
Ακούστε το άρθρο

Στην εποχή της δεκαετίας του ’60 τα παιδιά ήταν «ψημένα» όπως έλεγαν οι αείμνηστοι γονείς μας. Σήμερα είναι «ωμά» θα έλεγαν πάλι.. γιατί είναι «ακοινώνητα»… θα συνέχιζαν.

Δυστυχώς η υπερπροστατευτική μας μισαλλοδοξία έφερε την απομόνωση των παιδιών από τις μικρές παιδικές κοινωνίες που δρουν και επιδρούν ως εκπαίδευση τους για την είσοδο στην μεγάλη κοινωνία αργότερα, η οποία απέχει πολύ από τη δημιουργία ενός εικονικού περιβάλλοντος μακριά από την πραγματικότητα, όπως θα έλεγε και ο Πλάτωνας στη θεωρεία του σπηλαίου περί πραγματικού και εικονικού.

Θαμβώνονται λοιπόν από τη λάμψη της πραγματικότητας και δεν μπορούν να δουν τους κινδύνους της, «άψητα» όπως είναι δεν μπορούν και να τους αντιμετωπίσουν. Αποτέλεσμα να είναι θύματα της ίδιας της πραγματικότητας τους με πολλούς τρόπους.

Αν είχαν εκπαιδευτεί στο γειτονικό περιβάλλον που είναι η πρώτη κοιτίδα κοινωνικής ζωής των παιδιών μέσα από γνώριμα πρόσωπα θα ήταν έτοιμα να μην δεχτούν τον εκφοβισμό – (μπούλιγκ) στα σχολικά χρόνια. Έτσι τα παιδιά θα είχαν την ικανότητα να απομονώσουν τον νταή ή στην καλύτερη περίπτωση θα έκαναν ομάδα «κρούσης» απέναντι του όπως συνέβαινε με τα παιδιά στα χρόνια της δεκαετίας του ’60, που το είχαν μάθει στη γειτονιά τους. Γιατί σήμερα δεν υπάρχει, η αλάνα, ούτε ο «πόλεμος» των μικρών δικών μας χρόνων με τα ψεύτικα όπλα που σκλήρυναν όμως τον χαρακτήρα μας και δημιουργούσαν την αυτοπεποίθηση μας κ.λπ.

Η γειτονία μας, ο πρώτος κοινωνικός ψυχολόγος μας οδηγούσε στο δεύτερο βαθμό κοινωνίας και ψυχολογικής εκπαίδευσης του Δημοτικού περνώντας έτσι έτοιμοι ως έφηβοι στα γυμνασιακά μας χρόνια ως άτομα και κοινωνικές ομάδες ώριμες πια που ο ένας προστάτευε τον άλλον από διαφορές κακοτοπιές και νταήδες σχολικούς και μη … ελάχιστοι μας ξέφυγαν.

Σήμερα όμως οι γενιές που ήρθαν έχασαν την πραγματικότητα έχασαν την παιδική ηλικία έχασαν την σχολική ηλικία έχασαν την εφηβεία στην πράξη και εισέρχονται στην κοινωνία απότομα και ανεκπαίδευτες όπως είναι, γίνονται έρμαια κάθε πληροφόρησης και παραπληροφόρησης που είναι οι χειρότερες μορφές χειραγώγησης μιας κοινωνίας άβουλων και φοβισμένων ανθρώπων.

Αυτός είναι επίσης ένας λόγος που δεν εξεγείρονται στις πάσης φύσεως κοινωνικοπολιτικές και οικονομικές επιθέσεις που δέχονται οι νέοι μας, γιατί και αυτές είναι μια μορφή μπούλινγκ από την ίδια την πολιτεία, που στα χρόνια του ’60 και πίσω, θα αποτελούσαν αιτίες εξεγέρσεων από συγκροτημένες κοινωνικές ομάδες νέων που είχαν εκπαιδευτεί στην γειτονιά τους για τους κινδύνους της κοινωνίας και είχαν αποκτήσει τη γνώση της διεκδίκησης του δικαίου.

Σήμερα δεν εγείρονται στις διάφορες μορφές μπούλινγκ που δέχονται γιατί δεν μετέχουν στο πραγματικό «γίγνεσθαι», αλλά στο εικονικό όπως εκπαιδεύτηκαν και εκπαιδεύονται από τα μικρά τους χρόνια. Όταν όμως αντιλαμβάνονται ξαφνικά την πραγματικότητα που τους περιβάλει ιδιαίτερα σε πολύ νεαρή ηλικία δεν το αντέχουν και αυτοκτονούν γιατί δεν μπορούν να περάσουν στην ουσία μια μικρή μάνδρα που τους υψώνεται μπροστά τους.

Η οποία μπορεί να είναι ένας εκφοβισμός σχολικός ή μία απλή δυσκολία κοινωνικού ή εργασιακού χαρακτήρα. Γιατί ποτέ δεν πέρασαν μια μάνδρα ως παιδιά να πάρουν το πορτοκάλι από τον κήπο του γείτονα ή δεν τσακώθηκαν με τα γειτονόπουλα ή δεν έπαιξαν πετροπόλεμο κ.λπ.

Πρέπει λοιπόν να κατανοήσουμε ως κοινωνία πια ότι είμαστε από τα μικρά χρόνια έως και την ώριμη ηλικία μας σε ένα συνεχές εκφοβισμό (μπουλινγκ). Επιβάλλεται να αντισταθούμε ως κοινωνία σε αυτές τις μορφές ζωής που έντεχνα έσπειραν και συνεχίζουν να μας καλλιεργούν οι επιτήδειοι στοχεύοντας να δηλητηριάσουν τους νέους που είναι το μέλλον, σε τρόπο που να εξουσιάζουν τη ζωή τους και να την χειραγωγούν.

Τα φαινόμενα εκφοβισμού στους νέους από νέους και αλλού είναι τα πρώτα συμπτώματα μια βαριάς επιδημίας που ίσως οδηγήσει και στην αυτοκτονία ολόκληρης της κοινωνία μας όπου είναι η χειρίστη μορφή θανάτο . Φρόντισαν δε να μας απομονώσουν από τους κοινωνικούς εταίρους ώστε να μην μπορούν να μας παρέχουν την στήριξη στην πραγματική ανάγκη μας.

Διαμορφώνουν δε φορείς εκφοβισμού με έντεχνο πάλι τρόπο αναδεικνύοντας σε ψευδό νταήδες της εποχής είτε νέους ανθρώπους είτε ΜΜΕ κλπ, εναντίον μιας κοινωνίας ανίσχυρης και αποσυντιθέμενης ως πραγματικότητας αφού την εκπαιδεύουν στην εικονική κοινωνική δικτύωση και όχι στην πραγματική κοινωνική συναναστροφή, έτσι ώστε ο ένας να βλέπει τον άλλο όχι αλληλέγγυο αλλά ως εχθρό.

Σε τρόπο που το Bullying στο σχολείο να είναι πια εκπαιδευτική μέθοδος εκφοβισμού της νέας μορφής κοινωνίας για εύκολη χειραγώγηση της …σε καταστάσεις που επιθυμούν… οι χειραγωγοί της.

Ας φωνάξουμε στους δρόμους όχι στα μέσα που μας δίνουν και ελέγχουν ως εδώ Ω, ΜΠΑΜΠΑ αυτό τον κόσμο δεν τον θέλουμε δεν είναι δικός μας… είναι ένας κόσμος χωρίς ηθική ανθρωποκεντρική χωρίς δημοκρατικές ελευθερίες και ευαισθησίες, είναι ένας κόσμος ψυχρός που οδηγείται από αριθμούς και ρομπότ τεχνητής νοημοσύνης σε τρόπο που να τους ομοιάσουν και οι άνθρωποι.

Φαίνεται να ανατέλλει ένας νέος ανθρωπότυπος που προσομοιάζει στην εικονική μορφή ζωής… και οδηγείται μέσα από κάθε μεθόδευση μια από αυτές είναι και το μπούλινγκ…

Ας αναστοχαστούμε για τι κόσμο θέλουμε μικροί και μεγάλοι… όσο ψηλά ή χαμηλά είμαστε στην κοινωνική πυραμίδα έχουμε την ίδια μοίρα.

Γιατί όλοι μαζί απελπισμένοι θα φωνάξουμε κάποια στιγμή: Ω, ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΜΠΑΜΠΑ ΦΤΙΑΞΑΜΕ…

Όλη η επικαιρότητα