Παύλος Αυγερινόπουλος: «Επιλέγω το θέμα που αγαπώ και αυτό βγαίνει στο έργο»

Ένα δυσάρεστο γεγονός στην εφηβεία με τον πρόωρο χαμό ενός εξαδέρφου του ήταν η αφορμή να ασχοληθεί με το χώρο της τέχνης ο Παύλος Αυγερινόπουλος. Ήταν 15 χρονών όταν συνέβη και ο νεαρός τότε Παύλος που έχασε την παρέα του, άρχισε να αναζητά άλλα ενδιαφέροντα με αποτέλεσμα να βρει καταφύγιο στη ζωγραφική που για τα χρόνια εκείνα ήταν μάλλον άγνωστη για τη μικρή μας πόλη. Το γεγονός αυτό δεν τον απέτρεψε, απεναντίας τον πείσμωσε περισσότερο και τον οδήγησε να αναζητά πληροφορίες για την αγαπημένη του -όπως αποδείχθηκε τέχνη- μέσα από βιβλία. Τα πρώτα του έργα φτιαγμένα με “μολύβι’’, αγάπη και ενθουσιασμό, στοιχεία που συνθέτουν την ψυχολογία και τη διάθεση του νεαρού της ηλικίας του.

Αλλά και ως φοιτητής στην Αθήνα είχε επαφή με την τέχνη. Σήμερα, έχοντας ήδη παρουσιάσει δύο εκθέσεις και πέρα από τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις στην Στατιστική Υπηρεσία Ηλείας, συνεχίζει δυναμικά να ασχολείται με την τέχνη που του δίνει διεξόδους και αίσθηση δημιουργίας μέσα από την τεχνική της υδατογραφίας.

Παράλληλα ασχολείται και με τη μουσική και από το 2012 είναι πρόεδρος του Σωματείου “Τα Χρώματα της Ήλιδας”, το οποίο έχει ετοιμάσει ένα αφιέρωμα στο ελληνικό ροκ αλλά λόγω covid19 θα υλοποιηθεί αμέσως όταν δοθεί το πράσινο φως.

Τέλη δεκαετίας του 1970 τι ευκαιρίες υπήρχαν τότε για ζωγραφική στον Πύργο;

Δεν υπήρχαν επιλογές εκείνη την εποχή για κάποιο παιδί που ήθελε να ασχοληθεί με τη ζωγραφική. Ζωγράφιζα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, με νερομπογιές, ξυλομπογιές και μαρκαδόρους και τελείωνα τα μαθήματά μου για να ζωγραφίσω. Όταν πήγαινα Γ΄ Γυμνασίου, ο χαμός ενός 18χρονου συγγενή και φίλου μου σε τροχαίο, με ώθησε περισσότερο στη ζωγραφική. Δανείστηκα βιβλία σχεδίου και ζωγραφικής από τη Βιβλιοθήκη και ζωγράφιζα κυρίως με μολύβια, αλλά άρχισα και την ελαιογραφία. Στα 17 μου είχα φτιάξει τους πρώτους πίνακες με λάδι.

Ως φοιτητής στην Αθήνα ποια ήταν η ενασχόλησή σας με τη ζωγραφική;

Ήταν ευλογία που πέρασα στο Πολιτικό της Νομικής. Η Αθήνα τότε έσφυζε από καλλιτεχνική κίνηση, η Νομική είναι δίπλα στο Κολωνάκι, στο οποίο λειτουργούσαν αξιόλογες γκαλερί, τις οποίες έβλεπα ανελλιπώς. Επισκεπτόμουν όμως κι άλλες περιοχές που λειτουργούσαν γκαλερί και εκθέσεις από την Εθνική Πινακοθήκη, το Μπενάκειο Μουσείο κ.ά. Έτσι, εκτός από τα έργα απαράμιλλης αξίας είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και να συνομιλήσω και με τους δημιουργούς τους όπως τον Τσαρούχη, το Μυταρά, το Φασιανό κ.ά. Όλο αυτό ήταν μεγάλο σχολείο. Από το 1983 ως το 1991 εργάστηκα ως σχεδιαστής σε εταιρία επιγραφών και εκεί εξελίχθηκα.

Ετοιμάζει και τρίτη έκθεση ζωγραφικής…

Με δύο ατομικές εκθέσεις το 1991 και το 1996 να περιμένουμε και τρίτη;

Τελευταία φορά που εξέθεσα ήταν τα Χριστούγεννα του 2014 σε Έκθεση της Μικτής Χορωδίας Πύργου και τελευταία φορά που παρουσίασα έργα μου ήταν τον Αύγουστο του 2018 στο Λαογραφικό Μουσείο Άσπρων Σπιτιών. Υπάρχει πιθανότητα να γίνει Έκθεση στον Πύργο, το Φθινόπωρο ή τα Χριστούγεννα και συζητώ προτάσεις με δύο γκαλερίστες της Κηφισιάς που έχουν ενδιαφερθεί

Έχετε αποδώσει άριστα το παλαιό ποτοποιείο Μυλωνά από φωτογραφία, πώς προέκυψε αυτό;

Επειδή ζωγραφίζω ερασιτεχνικά, επιλέγω το θέμα που αγαπώ και αυτό βγαίνει στο έργο που φτιάχνω.

Στα έργα σας κυριαρχούν τα έντονα χρώματα, στη υπόλοιπη ζωή σας, τί θέση έχουν τα χρώματα;

Η πολυχρωμία και το φως κυριαρχούν και στη ζωγραφική και στη ζωή μου. Το μαύρο και το γκρι δεν είναι από τα αγαπημένα μου χρώματα, προτιμώ το ανθρακί ή το σκούρο μπλε. Λατρεύω το κίτρινο γιατί είναι το χρώμα του φωτός. Θυμηθείτε ότι όταν μικρά παιδιά ζωγραφίζαμε τον ήλιο, χρησιμοποιούσαμε κίτρινο χρώμα.

Μίλησέ μας για την τεχνική της υδατογραφίας…

Η υδατογραφία, ή ακουαρέλα είναι πανάρχαια τεχνική.Τα χρώματα αναμειγνύονται σε αραβική κόλλα και νερό και απλώνονται στο χαρτί. Αφού στεγνώσει η μια στρώση, προχωρούμε στην επόμενη, πρώτα τα ανοιχτά χρώματα και κατόπιν τα σκούρα. Το αντίστροφο δε μπορεί να γίνει, γι’ αυτό και το λάθος δε διορθώνεται, αλλά έχει το πλεονέκτημά ότι τα χρώματά της είναι διάφανα και εντυπωσιακά. Χρησιμοποιώ στερεά χρώματα σε παστίλιες που έχουν διάρκεια ζωής αρκετών αιώνων ! Πινέλα από τρίχα σκίουρου ή συνθετική και χαρτί από βαμβάκι. Είναι σχετικά δύσκολη τεχνική και λίγοι ζωγράφοι έχουν ασχοληθεί με την ακουαρέλα, από νεοέλληνες ξεχωρίζουν ο Γιάννης Τσαρούχης, Κώστας Γραμματόπουλος, Πάρις Πρέκας και Παναγιώτης Τέτσης.

Ποια θα ήταν τα δύο χρώματα που θα επιλέγατε για να αποτυπώσετε το μέλλον του Έλληνα;

Είμαι αισιόδοξος ότι το μέλλον του Έλληνα θα είναι καλύτερο. Θα έχει φως και ελπίδα. Κίτρινο για το φως και πράσινο για την ελπίδα.

Μου δίνετε την αίσθηση ότι αν ήσασταν σε άλλη πόλη θα είχατε ασχοληθεί επαγγελματικά με τη ζωγραφική;

Αν είχα διαφορετικό επαγγελματικό προσανατολισμό στην εφηβεία, ίσως να είχα ασχοληθεί με την αρχιτεκτονική που πάντα μου άρεσε και εμπεριείχε και το σχέδιο. Όμως για να μιλήσω με ένα στίχο του Καβάφη θα πω, ότι ‘’τη δουλειά μου την προσέχω και την αγαπώ’’ διότι μου αφήνει ελεύθερο χρόνο ώστε να ασχοληθώ και με τη ζωγραφική.