«Πρόσωπο με πρόσωπο» με τη Δέσποινα Σωτηροπούλου

Share

Η Δέσποινα Σωτηροπούλου, η συγγραφέας του βιβλίου «Η αριστερή μου πλευρά»  που παρουσιάζεται αύριο βράδυ στο Πάρκο ΣΠΚ του Πύργου είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας, σκηνοθέτης και άνθρωπος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Αντιδήμαρχος Ισότητας Φύλων Δήμου Νίκαιας Αγ.Ι.Ρέντη).

Η συγγραφική της δραστηριότητα, όπως συχνά λέει, έχει σκοπό. Τη στήριξη στο συνάνθρωπο. Γι αυτό όλα τα έσοδα των βιβλίων της διατίθενται. Το μεγαλύτερο μέρος τους στα παιδιά.
Ο λόγος της χειμαρρώδης : «Πολλές οι απώλειες στην οικογένειά μου… Στα δεκαοχτώ μου έφυγε ο Πυργιώτης πατέρας μου και στη σειρά μετά ακολούθησαν πολλοί άνθρωποι της οικογένειας. Μέχρι και ο μικρότερος πρώτος μου ξάδερφος. Θείοι, θείες, παπάδες, γιαγιάδες… Το ισοπεδωτικό γεγονός όμως ήταν η απώλεια του συντρόφου μου. Του συζύγου και έρωτά μου, του Γιώργου μου. Μετά όλα άλλαξαν…
Το 2014 κυκλοφόρησε το πρώτο μου βιβλίο  «ΤΟ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΣΤΙΣ ΡΥΤΙΔΕΣ ΜΟΥ»  μαζί με έναν όρο – όρκο που σιγά σιγά θα με έβγαζε από τον απύθμενο πόνο.
Ακολούθησε και το δεύτερο βιβλίο μου  «ΤΙ… ΕΙΠΑΜΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ;» και η αλυσίδα αγάπης όλο και μεγάλωνε, όλο και δυνάμωνε.
Δεν είναι μόνο η λογοτεχνική αξία.
Νομίζω, ότι βρήκα ένα δρόμο να ενώσω ότι αγαπώ.
Τις λέξεις και τον άνθρωπο.
Μαζί μου έχω κι έναν γερό συνοδοιπόρο, γιατί τα μεγάλα όνειρα θέλουν ομάδες αλλιώς μένουν μετέωρα. Το Σάββα Καλεντερίδη, τον εκδότη μου, ο οποίος από την πρώτη στιγμή δέχτηκε την πρότασή μου να μην κρατά ούτε εκείνος έσοδα οπότε με κάθε βιβλίο που γράφω οι κρίκοι στην αλυσίδα αγάπης όλο και πληθαίνουν.
Σπουδαία διαδρομή… τουλάχιστον για μένα.
Έχω υπάρξει άνεργη μέσα σε αυτά τα χρόνια, με σοβαρά προβλήματα επιβίωσης λόγω κι άλλων περιπετειών υγείας που ήρθαν μα δεν κλονίστηκα. Εκεί… πεισματικά συνεχίζω και προσπαθώ. Ξέρω καλά, πως όλα αλλάζουν και τίποτα δε μένει ίδιο, οπότε κάθε δυσκολία την αντέχω και μάλιστα με χαρά».
«Σήμερα πια, μετά από τρία βιβλία το να γράφω, έχει γίνει ανάγκη. Θυμάμαι τον εαυτό μου, μικρό κορίτσι ακόμα, να ζωγραφίζει τις λέξεις στον αέρα. Όσο για την ανάλυσή τους; Ήταν πάντα για μένα το γοητευτικό μου παιχνίδι. Τις κομμάτιαζα, τις διαχώριζα και μετά τις άπλωνα. Τους έδινα τη φιλοσοφική τους δυναμική την οποία στην καθομιλουμένη όλοι την παραμελούν. Λες και δεν υπάρχει… πόσες φορές μιλάμε δίχως να ξέρουμε τι λέμε; Δε μπαίνουμε στον κόπο να αναλύσουμε τις λέξεις κι έτσι τις χάνουμε. Ίσως αν το κάναμε, θα είχαμε λάβει απαντήσεις σε αέναα και υπαρξιακά ερωτήματα. Την ίδια τακτική τηρώ και στη συγγραφή των βιβλίων μου.»

Ο κριτικός τέχνης, Κώστας Γεωργουσόπουλος έχει γράψει για τη γραφή σου, ότι «έχεις καταφέρει τη συνύπαρξη της μεγάλης στιγμής του ρομαντισμού με τον υπερρεαλισμό.Μιλά για μια νέα σχολή γραφής που διαπιστώνει στα βιβλία σου λέγοντας μάλιστα « ότι δημιουργείς μια νέα σχολή λογοτεχνίας»
Εκείνος είναι τεράστιος. Άρα γνωρίζει. Εγώ είμαι ακόμα υποψιασμένη… Παίρνω τα τιμητικά του λόγια αγκαλιά, σκύβω και συνεχίζω. Ο χρόνος θα δείξει… Είναι σίγουρο πως ως δημοσιογράφος έγραφα και γράφω. Μα με τη λογοτεχνία είναι αλλιώς. Είναι τέχνη και μάλιστα εικαστική. Ίσως βέβαια, να μην τολμούσα ποτέ την έκδοση των κειμένων μου, αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές. Ίσως και να το έκανα… Δεν ξέρω. Στην αριστερή μου πλευρά γράφω, ότι η ζωή δε χτίζεται με τα αν… αλλά με τα έργα και τις πράξεις. Όπως και να έχει, ο πόνος του θανάτου για μένα μετά από πολύ προσπάθεια έγινε δρόμος, αγώνας και λύτρωση.

Τα έσοδα των βιβλίων σου διατίθενται στα παιδιά, αρχικά ήταν τα παιδιά με καρκίνο, τώρα τα υγιή παιδιά που μεγαλώνουν στο «Παίδων» γιατί εκεί …εγκαταλείφθηκαν . Ποια ήταν η αφορμή για αυτή την απόφαση;
Πέρα από την οικονομική στήριξη προς το Ογκολογικό Παίδων και το σύλλογο «Η ΠΙΣΤΗ»  έβαλα τον εαυτό μου στη διαδικασία και της γνωριμίας με τα παιδιά. Βούτηξα ακόμα πιο βαθιά στον πόνο. Τον πιο δύσκολο… Τον πιο αβάσταχτο… Και οι επισκέψεις έφερναν κάθε φορά κι άλλο χρέος. Και το χρέος προς τα παιδιά δεν τελειώνει ποτέ….
Μετά τα καρκινοπαθή παιδιά ήρθαν τα εγκαταλελειμμένα. Ήρθαν τα παιδικά ιδρύματα μέχρι και το Γηροκομείο Αθηνών. Και μετά οι κεραίες μου εκπαιδεύτηκαν να πιάνουν την ανάγκη.

«Η αριστερή μου πλευρά», το τρίτο βιβλίο σου, αυτό που θα έχω την τιμή να «συστήσω»  στο κοινό του τόπου μου.  Πως προέκυψε; Τι διαπραγματεύεται και γιατί αριστερή πλευρά και όχι δεξιά;
Η αριστερή πλευρά είναι εκείνη της καρδιάς. Είναι εκείνη της θηλυκής όψης και ως τέτοια το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να τροφοδοτεί. Η αριστερή μου πλευρά είναι η ζωή της οικογένειάς μου, που σαν τη δική μου οικογένεια υπάρχουν πολλές όμοιες στην Ελλάδα. Το βιβλίο μέσα από το πρόσωπο της μητέρας μου, της Ροδούλας, καταγράφει ιστορικά γεγονότα και συνήθειες μιας εκατονταετίας. Από την προσφυγιά του ΄21 μέχρι το σήμερα. Όταν έφυγε και η μητέρα μου από τη ζωή το 2018 ένοιωσα αυτό που λέμε ορφάνια. Μετέωρη… Ένοιωσα να ίπταμαι δίχως να μπορώ πουθενά πια να ακουμπήσω. Ο ομφαλός του κέντρου μου είχε πια απομακρυνθεί. Τι ήταν λοιπόν, το πιο γνώριμο για μένα; Οι λέξεις. Έτσι και πάλι εκείνες με οδήγησαν. Στο κάλλος, στην ουσία της ζωής, στο κέντρο της αγάπης που τόσο χρειαζόμουν. Το βιβλίο θίγει πολλά ζητήματα. Κοινωνικά, πολιτικά, συνήθειες, πεποιθήσεις, αντιστάσεις, διαφορετικότητες, πίστης, αμφισβήτησης, κυριαρχίας, υποταγής, σιωπής αλλά και αντίδρασης. Το κυριότερο που κρατά ο αναγνώστης είναι πως σε όποια εποχή και υπό όποιες συνθήκες η σιωπή είναι αρετή που μπορεί να εξελιχθεί σε επανάσταση και να φέρει ανατροπή. Η σιωπή και όχι η υποταγή. Η σιωπή των αρχαίων προγόνων μας αλλά και των συνετών σοφών του σύμπαντου. Η σιωπή που συγκαταλέγεται στις αρετές της ανθρώπινης ζωής.
Κι όπως γράφω….  Το κάλλος είναι πολύπλευρο. Κι ότι είναι πολύπλευρο δεν τεμαχίζεται. Είναι ορισμένο και αέναο. Αυτό η πολυπόθητη είναι αθανασία.

Και τα τρία βιβλία της συγγραφέως κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ινφογνώμων και τα έσοδά τους διατίθενται στα παιδιά αλλά και σε ανθρώπους που σε μια δεδομένη στιγμή της ζωής τους έχουν μεγαλύτερη ανάγκη για στήριξη από ότι εμείς.