WEB tv Ηλεία

Πύργος: Η άστεγη της οδού Γερμανού (vid)

Παγώνει μέσα σε… χαρτόκουτο. Και η ζωή στην πόλη συνεχίζεται...
Ακούστε το άρθρο

Η εικόνα δε μπορεί παρά να σε σοκάρει. Μια ηλικιωμένη γυναίκα. Στο κέντρο του Πύργου. Κανείς δεν ξέρει πως και γιατί βρέθηκε δίχως σπίτι, κανείς δεν ξέρει τη δική της θλιβερή ιστορία που την ανάγκασε να κοιμάται στοn δρόμο.

«Τι να σου λέω… Είμαι τρεις μέρες νηστική» μας λέει… Δεν έχει ένα κρεβάτι για να κοιμηθεί. Τα χαρτόκουτα έχουν αντικαταστήσει το στρώμα. Έχει για σπίτι μια εσοχή. Μοναδικά υπάρχοντά της, τα χαρτόκουτα, και μια βρώμικη κουβέρτα… Έχει κουλουριάσει το σώμα τη και κάθεται οκλαδόν στο πεζοδρόμιο. Φοράει ένα γκρι μπουφάν και μια κουκούλα στο κεφάλι για να αντέξει το κρύο και την υγρασία. Αυτή η γυναίκα καταδεικνύει τη σκληρή σημερινή πραγματικότητα και μας τονίζει ένα πρόβλημα που είναι υπαρκτό. Και μπορεί κάποιοι να μην την «βλέπουν», όμως είναι εκεί. Κάθε βράδυ, παρά την αδιαφορία (όλων μας) για το πρόβλημα. Eιδικά τις τελευταίες μέρες οι θερμοκρασίες είναι πολικές. Ίσως είναι από τους λίγους ανθρώπους στην περιοχή μας που εύχονται όσο κανένας άλλος να μην χιονίσει…

Όχι γιατί δεν θα ήθελε να δει χιόνι αλλά γιατί σε αυτή την περίπτωση, θα πεθάνει από το κρύο.

Το ψύχος είναι δριμύ αλλά εκείνη επιμένει να στρώνει χαρτόκουτα πάνω στο παγωμένο πεζοδρόμιο. Αποσβολωμένη και σχεδόν παγωμένη. Οι λιγοστοί περαστικοί κοντοστέκονται και παρατηρούν απορημένοι.

«Τη βλέπω σε καθημερινή βάση πολλές μέρες τώρα» μας λέει ιδιοκτήτρια καταστήματος κοντά στο «κατάλυμα» της ηλικιωμένης άστεγης. «Έρχεται τα βράδια και κοιμάται σε χαρτόκουτα. Επικοινώνησα με φορείς προκειμένου να βρεθεί λύση. Αναμένω…» συνεχίζει.

Η γυναίκα της οδού Γερμανού δεν είναι μοναδική περίπτωση. Μόνο στους δύο μεγάλους δήμους του νομού υπολογίζονται σε πάνω από εξακόσιους (χωρίς να συνυπολογίσουμε τους ΡΟΜΑ). Οι άστεγοι, οι άνθρωποι που ζουν στους δρόμους, που κοιμούνται στα πεζοδρόμια σε χαρτόκουτα, εκτεθειμένοι στο κρύο και σε διάφορους κινδύνους είναι μια ανοιχτή πληγή για όλους μας.

Είναι οι «αόρατοι» άνθρωποι, εκείνοι που τα βλέμματα των περαστικών πάντα καρφώνουν αλλά λίγοι είναι αυτοί που κοντοστέκονται μπροστά τους, να τους βοηθήσουν ή έστω να τους μιλήσουν.

Όχι, δεν ήταν πάντοτε έτσι! Κάποτε ήταν όπως εγώ κι εσύ.

Υπήρξαν παιδιά που έπαιζαν στις αλάνες και μόλις έπεφτε το σούρουπο έτρεχαν να κρυφτούν στην αγκαλιά της μάνας. Υπήρξαν ονειροπόλοι νέοι που διψούσαν για έρωτα, για ζωή. Υπήρξαν οικογενειάρχες με δουλειά, εισόδημα και ίσα δικαιώματα με εσένα.

Τώρα; Τώρα οι δείκτες του ρολογιού έχουν κολλήσει στο κενό. Θες η κακή τους η τύχη; Θες η κακή οικονομική διαχείριση; Θες η λάθος επιλογή τη λάθος χρονική στιγμή; Θες η εξάρτηση από πάθη και εθιστικές ουσίες; Θες η μοίρα; Μόνο οι ίδιοι γνωρίζουν τα πραγματικά αίτια που τους οδήγησαν σε αυτή την εξαθλίωση

Το ερώτημα είναι, όποια κι αν είναι τα αίτια, αξίζουν να ζουν έτσι; Ποιος άνθρωπος αξίζει να ζει χωρίς τα στοιχειώδη αγαθά επιβίωσης; Ένα χέρι βοήθειας πρέπει να δώσουμε σήμερα, γιατί αύριο μπορεί όλοι μας να βρεθούμε σε ανάλογη θέση και να το έχουμε ανάγκη.

*Στόχος της δημοσιοποίησης του θέματος είναι η ευαισθητοποίηση των αρμόδιων αρχών.

Όλη η επικαιρότητα