Αρθρογραφία

«Πυρίκαυστος» χώρα…

screenshot_4.jpg

Η δημογραφική «Βόμβα» δεν θα αργήσει να έρθει. Και η εργασία έως τα… 70 με ακόμη χαμηλότερες παροχές θα δείχνει ως η «νέα λύση» στο πρόβλημα.

Χώρα και πολίτες σε καθεστώς εμπλοκής και αμηχανίας… Πολιτικοί και κόσμος σε διαφορετικό «μήκος κύματος» σε έναν τόπο που δεν μπορεί να συνέλθει με κανένα τρόπο, ορθολογικό, αξιόπιστο και αποτελεσματικό.

«Πυρίκαυστος» χώρα, είδα σε έναν τίτλο των εφημερίδων του Σαββατοκύριακου, ιδιαιτέρως εύστοχου αλλά εξόχως ανησυχητικού για αυτά που γίνονται και για εκείνα που πρόκειται να γίνουν το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.

Εκρηκτικό μείγμα που έχει πλέον δημιουργηθεί στην πολιτική και την οικονομία και φθάνει την αγωνία στο κατακόρυφο, ειδικά για θέματα που έχουν να κάνουν με την απαίτηση ομαδικών απολύσεων και την περαιτέρω συρρίκνωση μισθών, όταν την ίδια ώρα το φαινόμενο της ανεργίας δεν βρίσκει διέξοδο από κανενός είδους επένδυση…

Επιπροσθέτως η φορολόγηση και τα όσα προβλέπει βαραίνουν κατά πολύ την ήδη «μολυσμένη» ατμόσφαιρα, ταυτοχρόνως με το νέο ασφαλιστικό που σε μια προσπάθεια επιβίωσης του ίδιου «καταδικάζεται» ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων που το στηρίζουν, δηλαδή των ασφαλισμένων.

Η δημογραφική «Βόμβα» με βάση τα παραπάνω και την ανάλυση των εκτιμητών για τις μελλοντικές συντάξεις, δε θα αργήσει να έρθει. Και η εργασία έως τα… 70 με ακόμη χαμηλότερες παροχές θα δείχνει ως η «νέα λύση» στο πρόβλημα!

Προσέξτε τι μας περιμένει: Άνω των 65 ετών ένας στους τρεις κατοίκους της Ελλάδας το 2050. Κάθε χρόνο μείωση γεννήσεων και αύξηση θανάτων. Λιγότεροι οι γηραιότεροι εργαζόμενοι από το 2020 και μετά. Μαζική φυγή για σύνταξη από το 2023. Και το χειρότερο. Φεύγουν από την χώρα μας, ετησίως, 80.000 Έλληνες πολίτες!

Και με την δημόσια περιουσία τι γίνεται; Λιγότερο το κακό, αλλά πάντως κακό και αυτό. Εκτός και αν το όσο-όσο «ξεπούλημα» φέρει σημαντικούς επενδυτές και σοβαρούς διαχειριστές. Οι θέσεις εργασίας από μια ανάπτυξη ένα το ζητούμενο, και αν δεν μπορούν οι Έλληνες θα το κάνουν οι ξένοι. Με τον κίνδυνο πάντως το νέο εργασιακό καθεστώς να μας οδηγήσει σε εποχές παλαιότερες.

Όπως και να στρέψουμε την ματιά μας, όπου και να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας διαπιστώνουμε ότι παραμένουμε εγκλωβισμένοι. Παρήγορο στοιχείο η ψυχική μας δύναμη και η αντοχή μας σε συνδυασμό με την πίστη στις δυνατότητές μας αν και εφόσον μας αντιμετωπίζουν και οι «απέναντί μας» με όρους τιμιότητας, ισονομίας και δικαιοσύνης. Συμβαίνει άραγε έτσι;

Μπροστά σε όλη αυτή την επερχόμενη «δύσκολη ζωή» υπάρχουν και τα αισιόδοξα μηνύματα. Τούτο συμβαίνει κάθε φορά μετά από την λήψη σκληρών για την κοινωνία μέτρων εν όψη μιας νέας αξιολόγησης που πάντα γίνεται σε… «υψηλού κόστους».

Όσο δεν μειώνεται το χρέος όμως, θετικές ειδήσεις δεν θα δούμε. Έτσι δεν πρέπει σε οποιαδήποτε «μάχη» να εθελοτυφλούμε. Και ας μας λένε ό,τι θέλουν, όπως το θέλουν κυβερνητικοί και αντιπολιτευόμενοι. Πλέον δεν μας πείθουν…

Χρίστος Πλευριάς

xr_plevrias@yahoo.gr

Όλη η επικαιρότητα