Στα ίχνη της νέας πανδημίας

Η νέα πανδημία εν έτει 2020 μαστίζει την υγεία του ανθρώπου σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Παράλληλα πλήττεται και η εγωπαθής στάση του ατόμου βάλλοντας συνάμα και σε σημαντικό βαθμό την ατομοκεντρική προσέγγιση της κοινωνικής διαβίωσης, συρρικνωμένης στο πλαίσιο της θεσμοθέτησης καθορισμένων κανόνων κοινωνικής συμπεριφοράς.

Βέβαια, η τωρινή πανδημία για να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά επιβάλλει έστω υπό λανθάνουσα μορφή την αλληλέγγυα στάση.
Και η αλληλέγγυα στάση με τη σειρά της επιτυγχάνεται μόνο μέσω της σύσφιξης των ανθρώπινων σχέσεων. Μόνο μέσω της συλλογικής επίλυσης των προβλημάτων. Μόνο μέσω της διασφάλισης της κοινωνικής ενότητας  μέσα σ’ ένα κλίμα ομόνοιας και αδελφοσύνης.
Τώρα λοιπόν που διακυβεύονται οι ανθρώπινες ελευθερίες, η ιδιωτικότητα και το οικογενειακό άσυλο, τώρα που επικρατεί ο φόβος, η ανασφάλεια, ο πανικός και ο ατομικισμός, τώρα που η παραπληροφόρηση και η προπαγάνδα διασπείρουν κάθε αναξιόπιστη πληροφορία, τώρα που κυριαρχεί η κοινωνική απομόνωση, η παθητικότητα και ο κίνδυνος εθισμού στο διαδίκτυο και στην χρήση της τεχνολογίας, τώρα που διασαλεύεται η ισορροπία για τη ζωή και την υγεία, τώρα που καραδοκεί η οικονομική κρίση και ελλοχεύει η έξαρση της φτώχειας και της εξαθλίωσης, τώρα που το άγχος και η συναισθηματική πίεση  εξοβελίζουν την ελπίδα και προσεγγίζουν την απογοήτευση, τώρα που αλλοιώνονται οι κοινωνικές σχέσεις υπό την αναγκαία απουσία της άμεσης επαφής με τους συνανθρώπους μας, τώρα που βάλλονται οι ευαίσθητες και ευπαθείς ομάδες, οι ηλικιωμένοι, οι άστεγοι και οι αναξιοπαθούντες, οι μοναχικοί άνθρωποι και τα άτομα με ειδικές ανάγκες, τώρα που απομακρύνονται οι μαθητές από την παραδοσιακή διδασκαλία στερούμενοι την άμεση επαφή με το δάσκαλο, τώρα είναι λοιπόν η κατάλληλη στιγμή για να ορθώσουμε το ανάστημά μας αγέρωχα!
Και είναι αλήθεια πως ποτέ άλλοτε δεν υπήρχαν τόσα μέσα, τόσοι επιστήμονες, τόσα εργαστήρια, τόσα ερευνητικά κέντρα και τόση πρόοδος της τεχνολογίας και του διαδικτύου. Θεωρητικά δηλαδή η κατάσταση θα έπρεπε να κρίνεται ως άμεσα ελέγξιμη και αντιμετωπίσιμη χάρη στην υψηλή τεχνολογία και τη συνεργασία όλων μας στον πλανήτη.
Ίσως τώρα θα πρέπει όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε ότι μία ασθένεια, ένας ιός, ένα οικολογικό πρόβλημα δεν δύναται ποτέ να αντιμετωπιστεί τοπικά παρά μόνο παγκόσμια, οικουμενικά, εφόσον μας επηρεάζει και άμεσα και έμμεσα όλους μας.
Γι’ αυτό άλλωστε και επιβάλλεται τώρα πια η ενδυνάμωση της ανθρωποκεντρικής διάστασης των επιστημονικών επιτευγμάτων. Η επιστημονική κοινότητα και η εφαρμογή των νέων τεχνολογιών πρέπει να εγγυηθεί την υγεία, τη ζωή, αλλά και την παγίωση των ανθρώπινων δικαιωμάτων ως εχέγγυο για την ομόνοια, την αλληλεγγύη και για την σύμπνοια της ανθρωπότητας μπροστά στον κοινό εχθρό.
Η νέα πανδημία ίσως είναι η αρχή μίας ευκαιρίας για αυτοκριτική, για ενδοσκόπηση. Για σύσφιξη των κοινωνικών επαφών και σχέσεων. Για αναθεώρηση του λαθεμένου σύγχρονου τρόπου ζωής, που βασίζεται στο φαίνεσθαι, στο έχειν και στο κτήσθαι. Για συνειδητοποίηση των ανθρώπινων ορίων, της αξίας της ελευθερίας και της αξίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων που συνεχώς απειλούνται.
Ας παραμείνουμε λοιπόν ενωμένοι μπροστά σ’ αυτή τη νέα δοκιμασία και ας θυμόμαστε πάντα πως:
“Είμαστε κύματα της ίδιας θάλασσας, φύλλα του ίδιου δένδρου, άνθη του ίδιου κήπου”