Ηλεία Παγκόσμιες Ημέρες

Στέλνουμε μήνυμα προστασίας για τις ομορφιές της Ηλειακής Γης

5 Ιουνίου: Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος.

Ας στείλουμε ένα μήνυμα προστασίας για τις ομορφιές της Ηλειακής Γης.
Μια εξ αυτών, το Δρυοδάσος της Φολόης, προστατευόμενη περιοχή, από το Δίκτυο NATURA 2000.

Το δάσος της Φολόης, είναι αρχαιοτάτων χρόνων και γεμάτο μύθους και παραδόσεις.
Εκεί έστησε το βασίλειό του, ο Κένταυρος Φολός, γιός του Σιληνού και της νύμφης Μελίας. Έτσι απέκτησε την ονομασία του. Βρίσκεται στο όρος Φολόης της Ηλείας, κοντά στην Αρχαία Ολυμπία. Υψόμετρο 688 μ και έκταση 33.000 στρεμμάτων.
Άπειρες ομορφιές αντλεί από την διέλευση των ποταμών Ερύμανθου και του Ηλειακού Λάδωνα.
Μοναδικό αυτοφυές δάσος πλατύφυλλης δρυός στα Βαλκάνια, που οι γηραιές συστάδες αυτής, αποτελούν περιβάλλον απείρου φυσικού κάλλους.
Και όμως, αυτό το Μνημείο Φυσικού Περιβάλλοντος, πολλάκις, πέφτει θύμα ασέβειας, με εικόνες ντροπής, κομμένων δέντρων.

Να καταλάβουμε, ότι το συγκεκριμένο δάσος είναι πολιτιστική κληρομιά όλων των κατοίκων και οι ίδιοι καθώς και οι επισκέπτες να το προστατεύουν.

“Ο τόπος μας Γήινος Παράδεισος είναι: Φολόη Ηλείας.”
Όλοι οι θεοί που έχτισαν,
το θρόνο τους στην Αρχαία Ολυμπία,
κήπο τεράστιο φύτεψαν με δρύες.
Την πρώτη τη φύτεψε του Δία το χέρι.
Και εκείνος ο κήπος δάσος έγινε,
με έμβλημα τη δυνατή τη δρυ!
Οι Κένταυροι το φύλαγαν,
με βασιλιά τους το φίλο του Ηρακλή, Φολό.
Τους άλλους ο θεός δεν τους ήθελε
και μάχες έδωσε στου Αλφειού τις όχθες.
Εκεί οι Κένταυροι κρυφόπιναν μοσχοφύλερο
μέχρι που οι Δρυάδες Νύμφες, εμφανιστούν
και στήσουν χορό ζωηρό και προκλητικό
κάτω από τις πλατύφυλλες τις δρυς.
Και όλα για χάρη τους τραγουδούσαν,
πουλιά βγαίναν από τις κρυψώνες κι έπιαναν τραγούδι.
Και όλη η πανίδα ζώσα τις κρυφοκαμάρωνε,
ασβοί, αλεπούδες, σκιουράκια, φίδια μερωμένα!
Και καθώς η κούραση ερχόταν ξάπλωναν
σε φλοκάτες από βρύα και λειχήνες.
Μαγεμένο δάσος απέραντης θάλασσας δρυών.
Το σκηνικό το στήσαν η Γαία και η Φύση.
Αρχιτέκτονες, Δίας, Ερμής και Ηρακλής!
Και αγαπημένα δέντρα σαν τείχη υψώσαν,
πεύκο, αριά, πλάτανο, μα πιο πυκνά τη δρυ.
Ισχυρή την έκαναν κακό κανένα μη τη βρει.
Και όταν το Δρύινο Κάστρο χτίστηκε,
στη πανύψηλη οροφή κρέμασαν πολυέλαιο
τον ουρανό με τ’ άστρα και στη μέση το φεγγάρι,
μη τύχει στης νύχτας το σκοτάδι η ομορφιά χαθεί.
Και την αυγή σαν ο ήλιος ξεπρόβαλε…
Νάτες, οι κόρες της Φολόης με αμφορείς φορτωμένες
τρέχουν κρύο νερό να πιάσουν από τη πηγή τη ξακουστή.
Νερογλιστρούν απ’ τα χείλη τους χαμόγελα προκλητικά
λες σινιάλο κάλεσμα στέλνουν στους Κενταύρους.
Μα αυτοί, μάχη δίνουνε έξω από το φαράγγι,
τον Ηρακλή τον αντίπαλο να εξοντώσουν.
Κάτω στον ποταμό Σελλήεντα, κείτονται οι νικημένοι.
Έρωτες, πολλοί λένε πως πλέχτηκαν στον ίσκιο των δρυών.
Και οι απόγονοι, έως σήμερα, σαν ταξιδιώτες περπατούν
και τα ρυάκια που τα βήματά τους ακολουθούν
σβήνουν τα ίχνη τους, ο χρόνος των αιώνων μη και τα βρει…
Έτσι εκεί αόρατοι, ρίχνουν, τα βλέμματα, στους σημερινούς επισκέπτες.
Το βατό του Παραδείσου τους, μη και εκμεταλλευτούν
και τα ιερά τα δέντρα τους, που αιώνες στέκουν,
να μην χαθούν από τη Γαία των θεών Αρχαία Ολυμπία!

Βάσω Ιορδάνου Κοσμίδου
«Ποιήματα και Κείμενα για την Ηλειακή Γη»

Όλη η επικαιρότητα