Ηλεία

Στη μνήμη του Τάσου Στεφανόπουλου…

Ήταν ο πρώτος που έφυγε κόβοντας το νήμα της αγάπης του, μαζί τους. Ομάδα ενωμένη στους αγώνες, στις αγωνίες, στις προσπάθειες, στα όνειρα. Αυτά που έκαναν όταν ήταν μαθητές του Ηλειακού Εκπαιδευτηρίου. Τα 15 αυτά παιδιά  ενώθηκαν αληθινά και έγινε ο ένας κομμάτι του άλλου, μια ομάδα ψυχής. Ταίριαζαν γιατί όλοι είχαν τον δείκτη επικοινωνίας και αναγνώρισης ο ένας για τον άλλον.

Ο Τάσος, έτσι τον φωνάζαμε ήταν ξεχωριστός. Στη ζωή του δεν επέτρεπε η ρουτίνα να του χαλάσει τα όνειρα. Έτσι τον γνωρίσαμε, έναν Τάσο να απεικονίζει το παιδικό του χαμόγελο με ανεπανάληπτη δεξιοτεχνία στη σύλληψη και στην απόδοση των εξωτερικών του χαρακτηριστικών. Γι’ αυτό και μας έκανε να νιώθουμε ότι έχουμε δίπλα μας μια αθώα παιδική ψυχή.

Στοιχεία που διέθετε και με το παραπάνω.

Τα είχε αποκτήσει στην πνευματική περιπέτεια της ζωής του.

Ο Τάσος πέρασε επιδερμικά από τον κοσμοπολιτισμό, αλλά οδήγησε τον εαυτό του σε ανήσυχα αλλά σταθερά μονοπάτια στρατιώτης ο ίδιος, έχοντας σύμβολο επιτυχίας το δαιμόνιο εμπορικό πνεύμα του αξέχαστου πατέρα του Φώτη. Μαζί με τον αγαπημένο του αδελφό Χρήστο σχεδίασαν, καλλιέργησαν και τελειοποίησαν τις επιχειρήσεις τους, μετά φυσικά από τις σπουδές του, που έκανε με επιτυχία στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας και το μεταπτυχιακό του στην Αγγλία.

Με την επίμονη σκέψη του για δημιουργία έφτιαξε πρωτότυπα σχέδια που έγιναν γνωστά και στο εξωτερικό. Αυτό ήταν μια επιτυχία που χειραφετήθηκε γρήγορα από τον ίδιο, προσθέτοντας ένα ακόμη συστατικό της εικόνας του που στη συνέχεια μετατράπηκε σε αναγνωρίσιμο στοιχείο της ταυτότητάς του.

Όμως σ’ όλους εμάς φαινόταν μόνο να συλλογάται, να τον απασχολεί μόνο η γυναίκα της αγάπης του, η Ρούλα του, που είναι δικηγόρος και οι πανέμορφες κόρες του Τζίνα και Νίκη. Ένιωθε υπερήφανος για τον καλό χαρακτήρα τους αλλά και για τις σπουδές τους. Και οι τρεις γυναίκες της ζωής του ισοδυναμούσαν μόνο με μια λέξη, “ευτυχία”. Αυτή τον κρατούσε ζωντανό, να αψηφά τα δύσκολα και να νιώθει με αισιοδοξία ότι το αύριο θα είναι καλύτερο.

Ήταν τελικά καρτερικός και αισιόδοξος αφού ακόμη και στο οριστικό του τέλος δεν εγκατέλειψε τους συναισθηματισμούς του. Απεναντίας, έλεγε ευχαριστώ στους γιατρούς που τον βοήθησαν κάνοντας το κρυφτό ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο.

Όμως ένα βασικό κομμάτι της ψυχής του ριζωμένο στην καρδιά του ήταν η μάνα του Γεωργία. Σχέση στοργής και αγάπης, όπως και το άλλο κομμάτι της ζωής του, η μοναδική αδελφή του Δήμητρα. Αυτή την αγάπη ήθελε να δείξει για μια ακόμη φορά κάνοντας το τελευταίο του ταξίδι στον Πύργο για να βρεθεί στην αγκαλιά της μάνας του και να νιώσει το τελευταίο χάδι της.

Έτσι και έγινε λίγες μέρες πριν το τέλος, φώλιασε στην αγκαλιά της, ένιωσε την αναπνοή της, πήρε την ευχή της και έφυγε.

Έφυγε χωρίς και εκείνη να πιστέψει ότι αληθινά ο Τάσος της, θα είναι κοντά με τον πατέρα του Φώτη. Μια σχέση που λειτούργησε ελκυστικά, τελικά όπως ήταν και στη ζωή, είναι μαζί και στην άλλη ζωή, την ουράνια.

Σοφία Βαρουξή

Όλη η επικαιρότητα