Αθλητισμός

Tραγωδία Θύρας 7: Συμπληρώθηκαν 40 χρόνια…

Ο Κώστας Φωτόπουλος (Πρώην Γ. Γ. ΕΠΣΗ, και νυν πρόεδρος  της Γ. Ε. Σκιλλούντος), γυρίζει το χρόνο πίσω, και  θυμάται όλα όσα έζησε ευρισκόμενος κάτω από το ρολόι της θύρας 7!

Πέρασαν κιόλας 40 χρόνια από την πιο μαύρη στιγμή του ελληνικού αθλητισμού.Πέρασαν 40 χρόνια από τη μέρα που ένα τεράστιο «γιατί» κυριεύει καθημερινά τις οικογένειες των θυμάτων. Την οικογένεια των φίλων του Ολυμπιακών αλλά κι όλων των φιλάθλων! Ήταν απόγευμα της 8ης Φεβρουαρίου, πριν από 40 χρόνια. Ο Ολυμπιακός σε ένα κατάμεστο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», πραγματοποιεί μία από τις καλύτερες εμφανίσεις στην ιστορία του και συντρίβει την ΑΕΚ με 6-0. Ακόμη και ο Νίκος Βαμβακούλας, που καθιερώθηκε από τον Τόζα Βεσελίνοβιτς στην θέση του αριστερού μπακ, έβαλε γκολ και μάλιστα το καλύτερο του αγώνα, καθώς πήρε την μπάλα λίγο έξω από την περιοχή των «ερυθρόλευκων» και αφού πέρασε όποιον παίκτη της ΑΕΚ βρήκε μπροστά του, «έγραψε» το 5-0, για να ολοκληρώσει -λίγο αργότερα- τον θρίαμβο του Ολυμπιακού ο Μάικ Γαλάκος. Τίποτε δεν προμήνυε την τραγωδία.

                                Το χρονικό  της τραγωδίας:

Με το σφύριγμα της λήξης, οι φανατικοί οπαδοί του Ολυμπιακού, που είχαν τον δικό τους χώρο στην Θύρα 7, θέλουν να βγουν έξω από το γήπεδο για να συνεχίσουν το πανηγύρι, να πάνε έξω από την Θύρα 1 και τα αποδυτήρια, για να σηκώσουν στα χέρια τους ήρωες τους. Δυστυχώς όμως, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά… Στην προσπάθεια τους να περάσουν την καγκελόπορτα της Θύρας 7, οι πρώτοι που κατάφεραν να φτάσουν εκεί, στριμώχτηκαν χωρίς να βρίσκουν διέξοδο. Αυτοί που ακολουθούσαν έπεσαν πάνω στους πρώτους και μετά έρχονταν κι΄ άλλοι, κι΄ άλλοι… Η συνέχεια είναι γνωστή και συνάμα τραγική. Δεκαεννέα φίλαθλοι του Ολυμπιακού, στο άνθος της ηλικίας τους, χάνουν επί τόπου την ζωή τους. Οι περισσότεροι βρήκαν τραγικό θάνατο από ασφυξία. Ακόμη ένας ξεψύχησε τις επόμενες ημέρες στο νοσοκομείο, όπου είχε διακομισθεί με τους δεκάδες τραυματίες, ενώ μερικούς μήνες αργότερα εξέπνευσε ακόμη ένας τραυματίας, που είχε πέσει σε κώμα. Ποιος φταίει, δεν θα μάθει κανείς και ποτέ. Κάποιοι υποστήριξαν, ότι η καγκελόπορτα ήταν μισάνοιχτη. Άλλοι  είπαν, πως οι πρώτοι εγκλωβίστηκαν, κάποιοι απ΄ αυτούς έπεσαν κάτω κι έγινε το κακό. Αν και οι ευθύνες θα έπρεπε να αποδοθούν -εφόσον υπήρξαν- σημασία έχει ότι χάθηκαν 21 άνθρωποι. Και χάθηκαν για την αγαπημένη τους ομάδα, απλά επειδή θέλησαν να πανηγυρίσουν μία σπουδαία νίκη. Μία νίκη δικιά τους, που επιτεύχθηκε μέσα από την Ιδέα που πρέσβευαν σ΄ εκείνα τα πρώτα χρόνια της συνειδητοποίησης τους. Σαράντα χρόνια μετά, κανείς δεν τους έχει ξεχάσει και αυτό είναι το μόνο παρήγορο. Ίσως από εκεί που βρίσκονται, να βλέπουν το ετήσιο μνημόσυνο, μπροστά από την καγκελόπορτα, περιμένοντας το επόμενο παιχνίδι του «Θρύλου»…

Ως ελάχιστος φόρος τιμής, ακολουθούν τα ονόματά τους:

 

Παναγιώτης Τουμανίδης (14 ετών), Κώστας Σκλαβούνης (16 ετών), Ηλίας Παναγούλης (17 ετών), Γεράσιμος Αμίτσης (18 ετών-οπαδός της ΑΕΚ), Γιάννης Κανελλόπουλος (18 ετών), Σπύρος Λεωνιδάκης (18 ετών), Γιάννης Σπηλιόπουλος (19 ετών), Νίκος Φίλος (19 ετών), Γιάννης Διαλυνάς (20 ετών), Βασίλης Μαχας (20 ετών), Ευστράτιος Πούπος (20 ετών), Μιχάλης Κωστόπουλος (21 ετών), Ζωγραφούλα Χαϊρατίδου (23 ετών), Σπύρος Ανδριώτης (24 ετών), Κώστας Καρανικόλας (26 ετών), Μιχάλης Μάρκου (27 ετών), Κώστας Μπίλας (28 ετών), Αναστάσιος Πιτσόλης (30 ετών), Αντώνης Κουρουπάκης (34 ετών), Χρήστος Χατζηγεωργίου (34 ετών), Δημήτριος Αδαμόπουλος (40 ετών).

Ο  ΚΩΣΤΑΣ  ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ(Πρώην Γεν. Γραμματέας της ΕΠΣΗ, και νυν πρόεδρος  της Γ. Ε. Σκιλλούντος), 59  ετών σήμερα, μόλις 19 χρονών παιδάκι τότε,  θυμάται – μέσω της  «Πατρίς – Σπορ» αυτό βίωσε , ευρισκόμενος σε αυτό το αξέχαστο ματς!

 

«Τότε  ζούσα στην Αθήνα, ότι είχα τελειώσει τη σχολή Αθλητικής Δημοσιογραφίας και δούλευα στην Αθλητική Ηχώ! Θυμάμαι ο καιρός ήταν ήλιος με «δόντια»! Κατά τη μία το μεσημέρι είχαμε ήδη φτάσει στο γήπεδο (15.15 ήταν προγραμματισμένη η σέντρα) γιατί είχε πάρα πολύ κόσμο. Πηγαίνοντας με τον άλλοτε γκολκίπερ του Πανιωνίου, και τοτε του Παγκρατίου, Δημήτρη Μπαρμπαλιά!  Μέσα  σε σύντομο χρονικό διάστημα το Καραϊσκάκη  κυριολεκτικά τίγκαρε, λες και όλοι  βλέπαμε εκ των προτέρων , το θρίαμβο που θα ακολουθούσε , και κατόπιν την τραγωδία! Εγώ με το φίλο μου είχαμε εισιτήρια στο πάνω διάζωμα της Θύρας 7 , ακριβώς κάτω από το ρολόι»!

 

«Από το πλατύσκαλο και κάτω έγινε ο κακός χαμός, δεν μπορείς να το περιγράψεις…»

«Εκείνη την ημέρα ο Ολυμπιακός είχε παίξει μπαλάρα! Θυμάμαι χαρακτηριστικά στο 84΄ο Γαλάκος έκανε το 6 – 0, και αμέσως μετά άρχισε ο κόσμος να φεύγει , λόγω της πολυκοσμίας, για να προλάβει τον Ηλεκτρικό! Εγώ με τον φίλο μου μιας και ήμασταν ψηλά δεν μετακινηθήκαμε και περιμέναμε! Κάποια  στιγμή είδα κάποιον ευτραφή, ψηλό κύριο να απλώνει τα χέρια του,  και δημιουργώντας ένα “τείχος” σταμάτησε τη ροή του πλήθους, όσο μπορούσε. Έπεφτε ο κόσμος μπροστά του. Αυτό έγινε στο πλατύσκαλο, στη μέση ακριβώς, πριν την κούρμπα (σ. σ τη μικρή κλίση πριν φτάσεις στα σκαλιά της Θύρας 7). Εκεί, λοιπόν, με το “ώπα ώπα, γυρίστε”, θυμάμαι ότι έβγαινε ο κόσμος και από τη Θύρα 8 για να αποσυμφορηστεί η κατάσταση. Το κακό, όμως, είχε γίνει. Εμείς μη ξέροντας τι είχε γίνει,  βγήκαμε  κάποια στιγμή από εκεί, και σαν παιδιά πήγαμε να δούμε τι είχε γίνει. Είδαμε κάποια παιδιά να είχαν χτυπήσει χέρια και πόδια, κάτσαμε λίγο αλλά δεν είχαμε καταλάβει την έκταση και τη σοβαρότητα της κατάστασης. Κανείς δεν είχε καταλάβει ότι είχαν φύγει παιδιά. Απλά  φύγαμε και πήγαμε στο σπίτι του άλλοτε παίκτη του Πανηλειακού Αντώνη Τράπαλη(κατάγεται από τα Λαστέικα)και από την τηλεόραση πληροφορηθήκαμε το μέγεθος της συμφοράς»

 

                 Ποτέ ποια τέτοια  τραγωδία σε κανένα  γήπεδο του κόσμου!

«Και  καταλήγει ο Κρεσταιναίος  παράγοντας: Γυρίζοντας το ρολόι 40 χρόνια πίσω, ειλικρινά  την ώρα εκείνη δεν ξέραμε ότι είχε γίνει ένα  τέτοιο μεγάλο κακό, ούτε καν το πιστεύαμε!  Όμως για όλους εμάς που ήμασταν στο Καραισκάκη , δεν ξεχνιέται αυτή η τραγωδία! Έχει μείνει στη μνήμη βαθιά. Δεν μπορείς να το ξεχάσεις, σε πονάει γιατί 40 χρόνια μετά δεν έχουμε μάθει το “γιατί”. Γιατί έγινε; Πώς έγινε; Κι ο τρόπος που έγινε… Εύχομαι ποτέ ποια και σε κανένα  γήπεδο του κόσμου, να μην ξανασυμβεί τέτοια τραγωδία! Πέρασε  πολύς καιρός γιο να συνέλθω…, και ακόμα περισσότερος  για να πάω σε γηπεδο της τότε Α΄ εθνικής»!

 

ΠΣΑΤ για την τραγωδία της Θύρας 7:

το μήνυμα του ΠΣΑΤ, με αφορμή τη συμπλήρωση 40 χρόνων από την τραγωδία της Θύρας 7.

«Μαύρη επέτειος για τον Ολυμπιακό και την αθλητική ζωή του τόπου, καθώς πέρασαν τέσσερις δεκαετίες από την τραγωδία της Θύρας 7 στο τότε Στάδιο Καραϊσκάκη.  «Αθάνατοι! Ποτέ ξανά!»

Όλη η επικαιρότητα