Θ. Σταυρόπουλος: «Η εποχή μας είναι εργαστήριο γεγονότων, εμπνέει…»

Ο ΗΛΕΙΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΜΙΛΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. ΠΑΤΡΙΣ

 

Με καταγωγή από την Ηλεία και συγκεκριμένα από τη Μυρσίνη Λεχαινών και τη Δίβρη, από τον πατέρα του και τη μητέρα του αντίστοιχα, ο Θανάσης Σταυρόπουλος συγγραφέας θεατρικών έργων, μας μιλά και θυμάται μαζί μας τις θεατρικές του δουλειές, ανθρώπους που συνεργάστηκε, επιτυχίες που γεύτηκε και τη βράβευση που κατάφερε να αποσπάσει για το έργο «ΠΙΠΕΡΙΕΣ ΤΟΥΡΣΙ»

Σταθμό στη μέχρι τώρα καριέρα του αποτελεί η συνεργασία του με το Βαγγέλη Τάτση, ένα επιτυχημένο συγγραφικό δίδυμο, έργα των οποίων έχουμε απολαύσει σε γνωστές  Αθηναϊκές σκηνές. Ο Θανάσης Σταυρόπουλος ένας υπέροχος δημιουργικός άνθρωπος όπου μέσω της πέννας του, θα απολαύσουμε την επόμενη χρονιά το έργο  «Κάντω Τζαβέλλα», σε σκηνοθεσία του εξαιρετικού Μενέλαου Τζαβέλλα επίσης από την Ηλεία, για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Επανάσταση του ’21.Τη συγγραφή δεν τη θεωρεί επάγγελμα αν και τα τελευταία δέκα χρόνια όπως είναι φυσικό του καταναλώνει χρόνο, σκέψη και ενέργεια. Με πρότερη επαγγελματική δραστηριότητα ως αστυνομικός, μας αποκαλύπτει ότι πρώτα ασχολήθηκε με την υποκριτική λέγοντας χαρακτηριστικά ότι πάντα τον «έτρωγε» το χέρι του για γράψιμο και από τότε που θυμάται τον εαυτό του σκάρωνε σκετσάκια  με παρτενέρ την αδερφή του, διασκεδάζοντας τα καλοκαίρια το κοινό στην πανέμορφη αρχόντισσα Δίβρη ! Όσο για την εποχή που ζούμε και τα ερεθίσματα που προσφέρει την αποκαλεί «εργαστήριο γεγονότων» .

Κύριε Σταυρόπουλε, πόσα χρόνια ασχολείστε με το θέατρο ;

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου σκάρωνα σκετσάκια βασισμένα σε τραγούδια της εποχής με μόνιμη παρτενέρ την αδελφή μου και διασκεδάζαμε τους συγγενείς, κυρίως τα καλοκαίρια στη Δίβρη και η αλήθεια είναι ότι παρόλο που πάντα με «έτρωγε το χέρι» για γράψιμο, πρώτα ασχολήθηκα με την υποκριτική. Το ευτυχές είναι ότι το δεύτερο ήρθε ως απόρροια του πρώτου.

Τί αποτελεί έμπνευση για να γράψετε ;

Τα πάντα. Μία λέξη δική σας, μία απλή εξιστόρηση, μπορεί να είναι η αρχή της δική μου έμπνευσης. Θα την «παραλάβω» και θα την μετουσιώσω σε «έργο». Ωστόσο όπως είχε πει και ο Όσκαρ Ουάιλντ «Συγγραφέας είναι κάποιος που έχει εκπαιδεύσει το μυαλό του να είναι άτακτο».

Πώς προέκυψε η συνεργασία με το Βαγγέλη Τάτση ;

Ήμουν μέλος του Θεατρικού Εργαστηρίου του δήμου Βύρωνα μαζί με τον Βαγγέλη, με σκηνοθέτη τη Λίλιαν Δημητρακοπούλου, καταξιωμένη ηθοποιό και σεναριογράφο, που δημοσίως θέλω να την ευχαριστήσω. Ανεβάζαμε το καλοκαίρι του 2001 στα πλαίσια του Φεστιβάλ Βράχων, το έργο του Μολιέρου «Γιατρός με το στανιό» αλλά επειδή ως διάρκεια μας έβγαινε λίγο, ζήτησε η Λίλιαν να προσθέσουμε ένα δικό μας θεατρικό κείμενο. Έτσι γράφτηκε το «ΠΕΡΙ ΕΛΙΑΣ Ο ΛΟΓΟΣ», που παρεμπιπτόντως συνεχίζεται να παίζεται από ομάδες.

Το είδος που επιλέγετε είναι η σάτιρα και η μαύρη κωμωδία;

Όχι απαραίτητα, «ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΚΟΥΚΛΑΣ» που ανέβηκε στη Θεατρική Σκηνή του Αντώνη Αντωνίου του 2011 μόνο κωμωδία δεν ήταν. Δράμα με στοιχεία θρίλερ θα μπορούσα να πω. Όπως και τα «ΧΑΡΤΙΝΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ» που πραγματεύεται τις σχέσεις μιας ελληνικής οικογένειας, με όλα αυτά που ενώ πολλοί ξέρουν, δύσκολα παραδέχονται.

Η εποχή που ζούμε δίνει ερεθίσματα γραφής ή ανακυκλώνει;

Θεωρώ ότι η εποχή μας είναι εργαστήριο γεγονότων, πράξεων αξιόλογων και σχέσεων πολύπλοκων και πολυσύνθετων, οπότε από αυτή την πλευρά είναι η χαρά του να είσαι συγγραφέας.

Εχετε βραβευτεί για το έργο «ΠΙΠΕΡΙΕΣ ΤΟΥΡΣΙ».. Τί σημαίνει μία βράβευση για ένα δημιουργό;

Ναι βραβευτήκαμε μαζί με τον Βαγγέλη, με Έπαινο από την Ένωση Σεναριογράφων  Ελλάδας κατά τη διάρκεια του 3ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού Θεατρικού Έργου (2019). Κοιτάξτε, οι συμμετοχές ήταν πάρα πολλές. Το να σε βραβεύουν άνθρωποι καταξιωμένοι στον χώρο τους και κυρίως με ιδιαίτερα αυστηρά κριτήρια, μόνο χαρά μπορεί να προσφέρει. Χαρά και μία βεβαιότητα ότι τη συγκεκριμένη στιγμή, έγραψες κάτι καλό και αξιοπρόσεκτο.

Το θέατρο τί περίοδο διανύει;

Όπως όλα ταλανίζεται. Το ευτυχές είναι ότι επειδή αποτελεί την εξόχως εκφραστική τέχνη με άμεση και απευθείας σύνδεση στον άνθρωπο, ίσως μόνο η μουσική με το τραγούδι να το καταφέρνει αυτό καλύτερα αλλά είναι πολύ πιο σύντομης διάρκειας, πιστεύω ότι θα

επανακάμψει γρήγορα λόγω τουλάχιστον του Κορωναϊού. Από την άλλη η πληθώρα παραστάσεων κάθε χρονιά έφερνε μία σύγχυση στο κοινό. Αν και προτιμώ να υπάρχουν παραστάσεις να διαλέγεις, παρά παραστάσεις που σε κατευθύνουν να τις διαλέξεις.

Πώς προέκυψε η συγγραφή του έργου «Κάντω Τζαβέλλα»;

Μέσω της Ανθής Πετρουλάκη στην οποία ο Μενέλαος Τζαβέλας εκμυστηρεύεται το όνειρό του. Ρωτώντας την για το αν γνωρίζει κάποιον προκειμένου να αναλάβει τη συγγραφή του έργου η Ανθή πρότεινε εμένα, και την ευχαριστώ και δημοσίως. Είμαι ιδιαίτερα τυχερός που συνάντησα τον Μενέλαο Τζαβέλα, όχι τόσο για τις σπουδαίες και επιτυχημένες παραστάσεις που έχει ανεβάσει όσο για την πολύτιμη φιλία που μου πρόσφερε.

Πόσο δύσκολο είναι να αποτυπωθούν τόσο μακρινοί χαρακτήρες από το ’21 ;

Υπάρχουν σημαντικοί άνθρωποι που πέρασαν από την Ιστορία που πολύ δύσκολα θα μπορέσουμε να βρούμε τα ίχνη τους. Ίχνη που άφησαν, αλλά φευ εχάθησαν στο πέρασμα του χρόνου, μακρινούς δε θα τους πω. Είναι σημερινοί. Είμαστε όλοι εμείς. Απλώς οι καταστάσεις αλλάζουν. Τη συγγραφή την έχω τελειώσει και είμαστε στα κομμάτι της επιμέλειας και διόρθωσης.

 

Η Δίβρη ένας έρωτας 

Με καταγωγή από την Ηλεία, τί μνήμες έχετε από τον τόπο καταγωγής σας ;

Η ζωή μου όλη είναι Ηλεία. Απίστευτα καλοκαίρια στη Μυρσίνη με αποσπερίσματα γειτόνων έξω από το σπίτι μας, γεμάτα από ιστορίες φόβου από τους γεροντότερους, με πληθώρα κεκρυμμένων «πικάντικων» εξιστορήσεων του παρελθόντος που καλούμασταν οι μικρότεροι να αποκρυπτογραφήσουμε. Η Δίβρη ένας έρωτας. Παππούς, γιαγιά, μεγάλη η οικογένεια της μητέρας μου, δέκα αδέλφια. Συγγενείς να καταφθάνουν από παντού. Ρέματα, δάση, μοναστήρια, βόσκηση κοπαδιών. Κλάμα τέλη Αυγούστου με την αναχώρηση.

Στο άκουσμα της Αρχ. Ολυμπίας, τί σας έρχεται πρώτο στο νου;

Η απόλυτη στιγμή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας !