Τηλεσυνομιλία

Είναι φορές που νομίζω ότι έχω Κορωνοϊό, λέει ο φίλος μας ο Αμερικανοέλληνας, που τελευταία  φυσικά ξεχάσαμε το καφενείο στην γωνία της πλατείας και βρισκόμαστε μόνο μέσω διαδικτύου, δημιουργούμε το κατάλληλο κλίμα με τα ούζα και τα τσίπουρά μας, βέβαια έχουμε κάτι σαν τηλεδιάσκεψη για να καταλαβαινόμαστε και έτσι δεν χανόμαστε, αλλά μας δίδεται η ευκαιρία να συνομιλούμε για όλα τα τρέχοντα και μη τρέχοντα, ακόμη και να μαλώνουμε μεταξύ  μας όταν διαφωνούμε.

Στην αρχή είχαμε τρομοκρατηθεί βέβαια, αλλά σιγά-σιγά προσαρμοστήκαμε «προς τας εντολάς»  και μένουμε σπίτι φυσικά, αφού διαμορφώσαμε ανάλογους χώρους, ώστε να προσομοιάζουν κάπως με το γωνιακό τραπέζι στο καφενείο στην γωνία της πλατείας, έτσι για να διασκεδάζουμε την κλεισούρα μας και να τονώνουμε ανάλογα το συναισθηματικό μας υπαρξιακό.

Βέβαια ο πολύξερος κατά την γνώμη του Αμερικανοέλληνας, από τις πρώτες κιόλας συνεδριάσεις, που μπορεί να τις πούμε και συνεδρίες, αφού κύριο σκοπό έχουν την διασκέδαση, ευχαρίστηση και θεραπεία με τον δικό μας τρόπο της ψυχής, προσπάθησε να περάσει διάφορά μηνύματα, που εμείς οι μόνιμα εγχώριοι και ιθαγενείς, φυσικά τα απορρίψαμε ως απαράδεκτα, στερούμενα σοβαρών πηγών, και μάλλον συνιστώντα ένα είδος τρομοκρατίας.

Ακόμη και η άποψή του περί της πιθανότητας, που κατ αυτόν κάποιες φορές είναι γεγονός, ότι δηλαδή αισθάνεται ότι έχει τον Κορωνοϊό, για εμάς είναι ένα είδος τρομοκρατίας, αφού σε καμία «τηλεδιάσκεψη» δηλαδή τηλεσυνομιλία μας, δεν παρουσίασε κάποιο στοιχεία που να μπορεί να στηρίξει έστω και ας μην επιβεβαιώσει την υποψία του και τους φόβους του,

Μάταια τον συμβουλεύουμε, να επικοινωνήσει με τον γιατρό του, αλλά ποιόν γιατρό του αφού δεν έχει οικογενειακό γιατρό, όπως και εμείς οι υπόλοιποι δεν έχουμε  και   ούτε ξέρουμε αν φταίμε οι ίδιοι, ή η πολιτεία μας, της οποίας είμαστε πιστοί υπήκοοι και φυσικά υπάκουοι σε όλα.

Τέλος πάντων ο καθένας με τις απόψεις και ιδιοτροπίες του, το ζήτημα είναι πως περνάμε την ημέρα μας  σχεδόν όπως και πριν, δεν φαίνεται η κλεισούρα να μας επιρρεάσει  και πολύ, αν και αυτό θα φανεί μετά την «απελευθέρωσή μας» και ίσως τότε χρειαστεί να λάβουμε πρόσθετα μέτρα απεξάρτησης κατά κάποιον τρόπο από την εξάρτησή μας στους φόβους και στις ανασφάλειές μας.

Και όπως το πάμε φαίνεται πως έτσι θα προχωρήσουμε μέχρι το καλοκαίρι, μέχρι την ευλογημένη ώρα που θα φύγει ο ιός και θα μπορέσουμε όλοι μας, να αναχωρήσουμε για τις παραλίες μας, αλλά κυρίως ο φίλος μας που έχει και τις περισσότερες φοβίες και συνέχεια φωνάζει  μέχρι που γίνεται ενοχλητικός, ότι τάχα μου έχει τον Κορωνοϊό, αλλά δεν συμβουλεύεται έναν γιατρό τέλος πάντων, αφού οικογενειακό γιατρό δεν έχει, όπως δεν έχουμε και κανένας από την παρέα  μας.