Συνεντεύξεις

Βασιλική Γιαννακοπούλου: «Το θέατρο είναι ο καθρέπτης της ζωής»

Η σημερινή «Εν Οίκω» καλεσμένη, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αμαλιάδα. Στα δεκαοχτώ της χρόνια, ακολουθώντας τα όνειρα της, πήρε τον δρόμο για την πρωτεύουσα, για να ασχοληθεί με το θέατρο. Η Βασιλική Γιαννακοπούλου, πέντε χρόνια μετά το «ταξίδι» της, κι αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, είναι πλέον θεατρολόγος με αρκετές επαγγελματικές εμπειρίες στο βιογραφικό της. Η αγάπη της για την τέχνη όμως δεν τελειώνει εκεί. Η συγγραφή, η ζωγραφική, η φωτογραφία είναι μερικές μόνο από τις ενασχολήσεις της. Για όλα τα παραπάνω, και για πολλά ακόμη μιλήσαμε στη συνέντευξη που ακολουθεί:

Πότε πρωτοήρθες σε επαφή με το θέατρο;

Η πρώτη μου επαφή με το θέατρο σαν θεατής, ήταν σε πολύ μικρή ηλικία καθώς παρακολουθούσα αρκετές παραστάσεις στα φεστιβάλ Aρχαίας Ήλιδας και Ολυμπίας κάθε καλοκαίρι. Ως ερασιτέχνης ηθοποιός ήταν το 2008 όταν άρχισα να συμμετέχω στο θεατρικό εργαστήρι Αμαλιάδας.

Σε τι ηλικία αποφάσισες ότι θες να ασχοληθείς επαγγελματικά με αυτό;

Στο τέλος της ίδιας χρονιάς αποφάσισα ότι ήθελα να ασχοληθώ και επαγγελματικά με το θέατρο κ τις τέχνες.

Σου είχε περάσει νωρίτερα από το νου να ασχοληθείς με την ηθοποιία ή ήθελες εξ’αρχής να ασχοληθείς αποκλειστικά με τη θεατρολογία; Ποιοι οι λόγοι που σε ώθησαν περισσότερο σ’αυτήν;

Η πρώτη μου σκέψη ήταν να ασχοληθώ με την ηθοποιία καθώς όμως αυτό ήταν δύσκολο, κυρίως για οικονομικούς λόγους, αποφάσισα να δώσω πανελλήνιες για να μπω στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Το σκεπτικό που με ώθησε στην συγκεκριμένη σχολή ήταν ότι θα μου προσέφερε μια πλήρη θεωρητική και εν μέρη πρακτική γνώση για το θέατρο, θα μου άνοιγε πολλούς δρόμους και θα μπορούσα να προσεγγίσω ευκολότερα τομείς του θεάτρου και της τέχνης που με ενδιέφεραν.

Πως αντιμετώπισε το οικογενειακό/φιλικό σου περιβάλλον την απόφαση σας αυτή; Από την άποψη πως η ενασχόληση με την τέχνη καμιά φορά αντιμετωπίζεται με αμφιβολία από τον περίγυρο.

Οι αντιδράσεις από την οικογένεια μου ήταν εξ’ αρχής θετικές, καθώς ο πατέρας μου είναι καλλιτέχνης και η μητέρα μου παιδαγωγός δεν υπήρχαν προκαταλήψεις. Ο κοινωνικός περίγυρος από την άλλη το αντιμετώπισε αρκετά επιφυλακτικά, καθώς μου έλεγαν ότι πολύ πιθανόν να αντιμετωπίσω πρόβλημα στην εύρεση εργασίας. Η δική μου απάντηση ήταν, ότι όταν κανείς ασχολείται με αυτό που αγαπάει σίγουρα θα πετύχει, όχι απαραίτητα με την έννοια ότι θα γίνει «σταρ», αλλά τουλάχιστον θα μπορέσει να βιοποριστεί και να έχει ένα καθημερινό αίσθημα ικανοποίησης με την εργασία του δηλαδή με λίγα λόγια να είναι ευτυχισμένος.

Θεωρεί ότι η Ελλάδα σου προφέρει γόνιμο έδαφος, για την ποιότητα των σπουδών σου, αλλά για την επαγγελματική σου αποκατάσταση;

Η Ελλάδα σίγουρα προσφέρει ένα γόνιμο έδαφος για τις τέχνες γενικά. Οι ομορφιές και η ποιότητα ζωής κυρίως σε κάποιες επαρχίες μπορούν να αποτελέσουν μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης για κάθε καλλιτέχνη. Όσον αφορά τις σπουδές σίγουρα το επίπεδο είναι πολύ υψηλό συγκρίνοντας με φοιτητές Erasmus που ερχόμαστε σε επαφή, παρόλα αυτά, τα πανεπιστήμια του εξωτερικού μπορούν να προσφέρουν εξειδίκευση, πράγμα που λείπει από τα ελληνικά πανεπιστήμια και επομένως μια καλύτερη προοπτική για θέματα εργασίας. Για παράδειγμα κάτι εξειδικευμένο όπως είναι ο τομέας της Δραματοθεραπείας, ενώ στο εξωτερικό έχει αναπτυχθεί πανεπιστημιακά κ εργασιακά εδώ και μισό αιώνα περίπου, στην Ελλάδα εμφανίστηκε σιγά σιγά την τελευταία εικοσαετία και πάλι όχι γνωστό στο ευρύ κοινό ακόμα και σήμερα.

Περνάμε δύσκολα χρόνια. Πιστεύεις ότι αυτό θα μας κάνει καλό; Θα μας κάνει να επανεξετάσουμε κάποιες αξίες και ίσως να βάλουμε μία τάξη στην δημόσια οικονομική ζωή μας; Αλλά και στην τέχνη πιστεύεις ότι θα αναδειχθούν και θα ξεχωρίσουν αξιόλογοι άνθρωποι και παραγωγές;

Σίγουρα οι δυσκολίες και οι δοκιμασίες δίνουν μαθήματα στον άνθρωπο. Αλλά για να αφομοιωθούν τέτοια «μαθήματα» πρέπει να υπάρχει παιδεία, και με την λέξη παιδεία δεν εννοώ την εκπαίδευση αλλά κυρίως την ηθική και τον χαρακτήρα που διαμορφώνει το άτομο από την οικογένεια πρωτίστως και έπειτα από το σχολείο κ τον κοινωνικό περίγυρο. Σίγουρα όλοι οι άνθρωποι, λόγο εποχής και συνθηκών, βρίσκονται σε μία «εσωτερική» αναταραχή θα έλεγα, αλλά ο χρόνος θα δείξει ποίοι θα είναι αυτοί που πραγματικά άλλαξαν προς το καλύτερο και ποιοί έμειναν στάσιμοι. Κάπως έτσι είναι και τα πράγματα στο θέατρο. Όπως πολύ καλλιτέχνες έχουν σωστά πει «Το θέατρο είναι ο καθρέπτης της ζωής». Επομένως εφόσον βλέπουμε ακόμα στις τέχνες «φελλούς να επιπλέουν» μάλλον κάτι πάει στραβά. Σίγουρα βέβαια τα τελευταία χρόνια, τουλάχιστον στην θεατρική σκηνή, έχουν εμφανιστεί αρκετά δείγματα καλών παραγωγών αλλά δυστυχώς δεν είναι αρκετά για να υπάρξει πρόοδος. Αυτό δεν πρέπει να πτοεί όμως κανέναν καλλιτέχνη γιατί οι αλλαγές πολλές φορές είναι βελούδινες, που σημαίνει ότι θέλουν χρόνο και προσπάθεια.

Ποιες είναι οι θεατρικές και κινηματογραφικές επιρροές σου;

Άνθρωποι και έργα τους που θεωρώ ότι με επηρέασαν ως προς τον τρόπο σκέψης μου πάνω στην τέχνη αλλά και σαν άνθρωπο, είναι ο Α. Αρτώ, ο Κ. Κουν,  ο Π. Μάτεσις ο Ζ. Λ. Γκοντάρ, ο Ι. Μπεργκμαν, Ρ. Μπενίνι, o Φ. Φελίνι και πολύ άλλοι συγγραφείς, ποιητές, ζωγράφοι και φιλόσοφοι που δεν ανήκουν στον τομέα του κινηματογράφου και του θεάτρου. Τα ονόματα αυτά έχουν πίσω τους μια ιδεολογία και ένα τεράστιο έργο, τα οποία μελετώντας τα χαράζουν τον δρόμο που μέχρι τώρα ακολουθώ.

Τα τελευταία χρόνια ζεις στην Αθήνα. Σου λείπει ο τόπος σου; Σκέφτεσαι ποτέ το ενδεχόμενο να γυρίσεις μόνιμα στην Αμαλιάδα; Και αν όχι/ναι γιατί;

Η Αμαλιάδα όπως και κάθε άλλη επαρχιακή πόλη προσφέρει μια ποιότητα ζωής που οι μεγαλουπόλεις όπως η Αθήνα δεν μπορούν να την προσφέρουν. Μεγαλώνοντας σκέφτομαι ότι ίσως κάποια στιγμή επιστρέψω μόνιμα. Σίγουρα δεν προσφέρει τις επιλογές που έχει η Αθήνα αλλά εδώ πιστεύω ότι μπορεί κάποιος να δημιουργήσει πολλά καινούργια πράγματα με περισσότερη ευκολία. Από το λίγο που γνωρίζω, μιας και λείπω κάποια χρόνια, υπάρχουν κάποιοι ερασιτεχνικοί θίασοι που κάνουν αξιόλογη δουλειά χωρίς να τους παρέχεται κάποια ιδιαίτερη υποστήριξη. Αυτό σημαίνει ότι σαφώς υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται για το θέατρο και υπάρχει προοπτική ακόμα και μια επαρχιακή πόλη να ανεβάζει καλές παραγωγές, αν βέβαια διεκδικηθεί και από εμάς μια υποστήριξη από την πολιτεία. Γιατί μια ομάδα διαφορετικά δουλεύει όταν γνωρίζει ότι έχει κάποιους  να την στηρίζουν και διαφορετικά όταν πρέπει να το τρέξει όλο μόνη της. Νομίζω ότι το μοναδικό μειονέκτημα πολλών επαρχιακών πόλεων έγκειται ακριβώς στο ότι δεν υπάρχει έντονη καλλιτεχνική δραστηριότητα και κυρίως στο ότι πολύς κόσμος δεν ενδιαφέρεται να πράξει κάτι για να αλλάξει αυτό.

Όλη η επικαιρότητα