Αποστολία Ζώη για τον θάνατο της μητέρας της: «Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι δεν κατάφερα να τη σώσω»

Το βίωμα της απώλειας και η εσωτερική διαδρομή της διαχείρισης του πένθους βρέθηκαν στο επίκεντρο της τηλεοπτικής συνέντευξης που παραχώρησε η Αποστολία Ζώη το πρωί της Τρίτης, με αφορμή την παρουσία της στην εκπομπή «Super Κατερίνα».

Η τραγουδίστρια μίλησε ανοιχτά για τη δύσκολη σχέση με τον χρόνο και την απόσταση από την οικογένειά της, καθώς και για το πώς ο πρωταθλητισμός την οδήγησε να φύγει από το πατρικό της σε πολύ μικρή ηλικία, στοιχείο που –όπως ανέφερε– επηρέασε βαθιά την επικοινωνία με τους γονείς της στα χρόνια που ακολούθησαν, όπως διαβάζουμε στο newsbeast.gr.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, περιέγραψε τις σκέψεις, τις τύψεις και τα συναισθηματικά βάρη που τη συνόδευαν πριν ακόμη έρθουν οι απώλειες:

«Εμένα μου άλλαξε όλη τη ζωή η απώλεια. Ήταν ο μεγαλύτερός μου φόβος… Έφυγα 14 χρονών από το σπίτι λόγω πρωταθλητισμού. Και μετά σκεφτόμουν ότι δεν πρόλαβα να κάνω τις συζητήσεις που ήθελα με τους γονείς μου. Ερχόμουν και έφευγα, αλλά η καθημερινότητα πάντα μας πρόφταινε. Έφευγα και ένιωθα τύψεις», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η ίδια στάθηκε και στην αίσθηση ενός διαρκούς προαισθήματος που, όπως είπε, τη συνόδευε τα τελευταία χρόνια πριν την απώλεια, αλλά και στη δυσκολία να συμφιλιωθεί με την πραγματικότητα όταν αυτή ήρθε.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη μητέρα της και στο έντονο ψυχολογικό φορτίο που ακολούθησε τον θάνατό της, περιγράφοντας την εσωτερική σύγκρουση που βίωσε:

«Με την απώλεια της μητέρας μου μού πήρε καιρό να το διαχειριστώ. Δεν μπορούσα να αποδεχτώ ότι δεν κατάφερα να τη βοηθήσω, να τη σώσω. Ήξερα ότι δεν είχε λογική, αλλά μέσα μου το ένιωθα έτσι. Αυτό κράτησε πολύ».

Παρά τη βαρύτητα των εμπειριών της, η Αποστολία Ζώη μίλησε και για τη σταδιακή επαναπροσέγγιση με τον πατέρα της μετά την πρώτη απώλεια, σημειώνοντας ότι η σχέση τους άλλαξε ουσιαστικά και απέκτησε μεγαλύτερο βάθος και οικειότητα.

Όπως είπε, μέσα από τη διαδικασία του πένθους προσπάθησε να μην καταπιέσει κανένα στάδιο, αλλά να δώσει χρόνο στον εαυτό της, κάτι που θεωρεί καθοριστικό για την ψυχική της ισορροπία σήμερα.

Κλείνοντας την εξομολόγησή της, υπογράμμισε πως η αποδοχή δεν έρχεται άμεσα, αλλά μέσα από μια μακρά και δύσκολη πορεία, στην οποία –όπως τόνισε– προσπάθησε να κρατήσει κάθε θετικό στοιχείο από τις σχέσεις και τις αναμνήσεις της με τους γονείς της.