Αρθρογραφία

Οι εικόνες από το Μπέλφαστ, με επιθέσεις εναντίον μεταναστών, βανδαλισμούς και σκηνές που θυμίζουν σκοτεινές εποχές, δεν αποτελούν ένα τοπικό ή συγκυριακό φαινόμενο. Είναι η αντανάκλαση μιας ευρύτερης τάσης που διαπερνά σήμερα πολλές δυτικές κοινωνίες: της επιστροφής του φόβου, της ανασφάλειας και της ακροδεξιάς πολιτικής αφήγησης στο κέντρο της δημόσιας ζωής.

Τα αποτελέσματα των διαδοχικών κρίσεων την τελευταία πενταετία με αισθητές πιέσεις σε τομείς όπως η αγορά εφοδίων και η ενέργεια, έφεραν αποδεδειγμένα το κόστος ζωής στα ύψη με την άνοδο βασικών τιμών σε είδη ανάγκης να καταγράφεται απλώς σαν μια δυσάρεστη διαπίστωση, χωρίς όμως να αντιμετωπίζεται ουσιαστικά με την πάροδο του χρόνου.

Οι Πανελλήνιες εξετάσεις βρίσκονται σε εξέλιξη και η ατμόσφαιρα γύρω μας είναι ηλεκτρισμένη. Φόβος, άγχος, προσδοκίες που πνίγουν το δωμάτιο και μια διάχυτη πίεση που μπορείς σχεδόν να την ψηλαφήσεις.

Η μετάβαση των πόλεων μας στην ψηφιακή εποχή και η ανάπτυξη δικτύων οπτικών ινών υπερύψηλής ταχύτητας είναι έργο εθνικής σημασίας. Είναι το διαβατήριό μας για την οικονομική ανάπτυξη, την καινοτομία και την εξυπηρέτηση του πολίτη. Όμως, η απαραίτητη ψηφιακή αναβάθμιση δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνεται εις βάρος της καθημερινότητας και  της ασφάλειας των συμπολιτών μας  και της αισθητικής των πόλεων μας.

Σήμερα θα σας πω γι αυτό που ζήσαμε την Πέμπτη. Αν ψάχνετε για έναν τυπικό απολογισμό μιας εκπαιδευτικής δράσης με αριθμούς, στατιστικά και “φωτεινά χαμόγελα”, μπορείτε να σταματήσετε την ανάγνωση εδώ. Αυτό που συνέβη την Πέμπτη στο Πάρκο “Ξυστρή” ήταν η ζωντανή απόδειξη ότι η νέα γενιά έχει φωνή και άποψη.

Η διαχείριση των μη εξυπηρετούμενων δανείων υπήρξε μία από τις πιο καθοριστικές παρεμβάσεις στο ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα την τελευταία δεκαετία. Μέσα από τιτλοποιήσεις και μεταβιβάσεις σε επενδυτικά σχήματα, οι τράπεζες μείωσαν τα «κόκκινα» δάνεια και αποκατέστησαν την ισορροπία των ισολογισμών τους, σε μια διαδικασία που θεωρήθηκε αναγκαία για τη σταθερότητα μετά την κρίση.

Γράφω αυτό το κείμενο γιατί θεωρώ ότι οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών υπερβαίνουν τα όρια της συνήθους πολιτικής επικαιρότητας. Κατά την εκτίμησή μου, αποτυπώνουν τις πρώτες ενδείξεις μιας ευρύτερης αναδιάταξης του πολιτικού συστήματος, η οποία ενδέχεται να επηρεάσει καθοριστικά τους συσχετισμούς των επόμενων ετών. Με αυτή τη σκέψη, επιχειρώ να προσεγγίσω τη σημερινή πολιτική συγκυρία.

Μια γυναίκα 39 ετών δολοφονήθηκε μέσα στο σπίτι της. Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, ο σύζυγός της φέρεται να ομολόγησε την πράξη του, ενώ τα δύο ανήλικα παιδιά τους βρίσκονταν στο σπίτι, σε άλλο δωμάτιο. Σε βάρος του σχηματίστηκε δικογραφία για ανθρωποκτονία από πρόθεση, ενδοοικογενειακή βία και παράβαση της νομοθεσίας περί όπλων. 

Η επιλογή του ποιήματος «Ποιος ζει και ποιος πεθαίνει» του Ανδρέα Εμπειρίκου για την πρεμιέρα των Πανελλαδικών Εξετάσεων, κατά τη γνώμη μου, δεν ήταν απλώς μία ακόμη φιλολογική επιλογή ύλης. Προσωπικά, το ερμήνευσα ως μια παρέμβαση με βαθύ συμβολισμό. Σχεδόν μια δημόσια υπενθύμιση προς μια ολόκληρη γενιά ότι η ζωή δεν μπορεί να εξαντλείται στην επίδοση, στον φόβο της αποτυχίας και στη διαρκή ψυχική πίεση.

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, η χώρα αλλάζει για λίγο ρυθμό. Τα σπίτια κινούνται γύρω από ένα πρόγραμμα αυστηρό, σχεδόν τελετουργικό. Τα ξυπνητήρια μπαίνουν νωρίτερα.

Η Πόλη το 1453 Βρισκόμαστε στις τελευταίες στιγμές της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1453. Η μεγάλη και λαμπρή αυτή Αυτοκρατορία έχει συρρικνωθεί στην Κωνσταντινούπολη πόλη – κράτος και έχει περιορισθεί σε […]

Η βία μεταξύ ανηλίκων δεν συνιστά μια περιθωριακή κοινωνική παρέκκλιση ούτε μια συγκυριακή εκδήλωση εφηβικής παρορμητικότητας. Αποτελεί, αντιθέτως, ένδειξη βαθιάς ανθρωπολογικής και πολιτισμικής κρίσης. Είναι το αποτύπωμα μιας κοινωνίας που χάνει σταδιακά την ικανότητά της να αναγνωρίζει τα όρια, να παράγει νόημα και να συγκροτεί ηθικά υποκείμενα.

Αν και σήμερα η Αρχαία Ολυμπία έχει διεθνή ακτινοβολία λόγω της αφής της φλόγας από το ναό της Ήρας για την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων, η πρωτεύουσα των Αρχαίων Ηλείων, η Ήλιδα, ήταν η πόλη που διοργάνωνε τους αγώνες για περισσότερα από χίλια χρόνια.

Ποιος έχει χρόνο να σκέφτεται εκλογές; Ποιος έχει διάθεση για πολιτικές συζητήσεις όταν αναρωτιέσαι αν θα φτάσει ο μισθός ως το τέλος του μήνα; Ποιος «εκλογολογεί» όταν μετρά αν αξίζει […]

Η ανησυχία και ο προβληματισμός για τις εξελίξεις στον αγροτικό τομέα με την αναγκαία ορθολογική διαχείριση των προβλημάτων του, μακριά και πέρα από το καθεστώς των επιδοτήσεων και των αλλοπρόσαλλων οικονομικών ενισχύσεων πολλές από τις οποίες αποδεικνύονται καταχρηστικές και παράνομες υπέρ ημέτερων, παραμένουν σταθερές ως προς την ίδια την ύπαιθρο και τους ανθρώπους της.

Ο οικογενειακός θεσμός ως θεμέλιο κάθε μορφής κοινωνικής συμβίωσης έχει γνωρίσει μεγάλες διαφοροποιήσεις με το πέρασμα του χρόνου, δείχνοντας εξαιρετική προσαρμοστικότητα στις εκάστοτε συνθήκες. Σύμφωνα, όμως, με ειδικούς, πληθαίνουν τα […]

*Γράφει η Γιούλη Ηλιοπούλου

Όταν δύο κορίτσια 17 ετών φτάνουν να νιώσουν πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος, η κοινωνία δεν πρέπει να ψάχνει ούτε εύκολους ενόχους ούτε ψυχρές εξηγήσεις. Πρέπει πρώτα να ακούσει.

Σου χάρισαν πάλι λουλούδια, ένα κόσμημα ή μια κάρτα που γράφει «Σ αγαπώ μαμά. Χρόνια Πολλά». Όμως, πίσω από το χαμόγελο της φωτογραφίας, το νευρικό σου σύστημα φωνάζει. Γιατί η αλήθεια που κανείς δεν τολμά να πει στις γιορτές είναι ότι το ψυχικό φορτίο (mental load) της σύγχρονης μητέρας έχει καταρρεύσει. Δεν χρειάζεσαι άλλη μια μέρα που θα «αναγνωριστείς» τυπικά· χρειάζεσαι στήριξη, κατανόηση και τον χώρο να εκφράσεις όλα όσα πνίγεις για να τα καταφέρεις κάτω από αντίξοες συνθήκες.

Ο Αλέξης Τσίπρας πρόσφατα στην εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω» με τον Νίκο Χατζηνικολάου σε μια καλή συνέντευξη του, αν και άργησε πολύ, έβαλε πολλά πράγματα στη θέση τους για την κυβέρνηση μας.

Στο παιχνίδι του «ΠΑΣ Πύργος» με τη «Ζάκυνθο» δεν είδαμε απλώς έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Είδαμε σκηνές που πληγώνουν το ίδιο το άθλημα. Είδαμε αποφάσεις που προκαλούν ερωτήματα. Είδαμε συμπεριφορές βγαλμένες από γκανγκστερικές λούμπεν σειρές.