«Η αγκαλιά του και η αγάπη που μου δίνει είναι μοναδική…»-Συγκίνησε η Άντζυ Φλογερά, η 1η επαγγελματίας ανάδοχος παιδιού με αναπηρία σε όλη τη Δυτική Ελλάδα

«Η αναδοχή είναι μια πράξη μεγάλης προσφοράς, όχι μόνο από εμένα, γιατί έχω πάρει πολύ περισσότερα απ’ όσα έχω δώσει σε αυτό το παιδί. Η αγκαλιά του είναι συγκλονιστική, μοναδική.

Το παιδί γνωρίζει την αλήθεια του, ξέρει ότι δεν είμαι η πραγματική του μητέρα, όμως το ευχαριστώ που μου λέει με τα μάτια του και η αγάπη που μου δίνει δεν περιγράφεται με λόγια… Μακάρι να μπορούν να αισθανθούν και άλλοι αυτό που νιώθω εγώ…».

Αυτό ήταν το μήνυμα που έστειλε η Άντζυ Φλογερά, η μοναδική επαγγελματίας ανάδοχος παιδιού με αναπηρία στη Δυτική Ελλάδα -και μία από τις οκτώ σε όλη τη χώρα (!)- κάνοντας μία βιωματική αναφορά στην επαγγελματική αναδοχή, μέσα από τη δική της ιστορία ζωής και δύναμης.

«Το ταξίδι για μας, εμένα και την οικογένειά μου (έχοντας δύο βιολογικά παιδιά), ξεκίνησε πριν 10 χρόνια, όταν αποφασίσαμε να γίνουμε ανάδοχοι γονείς ενός παιδιού με αναπηρία, ενός παιδιού που εγκαταλείφθηκε από την πρώτη ημέρα της ζωής του, σ’ ένα από τα δημόσια νοσοκομεία. Ήταν μια συνειδητή απόφασή μας, να στηρίξουμε ένα παιδί που βρίσκεται σε ανάγκη.

Είχαμε μπει σε ιδρύματα και η ζωή των παιδιών εκεί ήταν σαν μια φυλακή και να εκτίει μια ποινή χωρίς να έχει κάνει κάποιο αδίκημα. Υπήρχαν αρκετά παιδιά, επιλέξαμε, όμως, να βοηθήσουμε ένα παιδί με αναπηρία, το οποίο δεν είναι επιθυμητό, κάποιες φορές, ούτε από τον βιολογικό του γονέα και γι’ αυτό εγκαταλείπεται. Όταν ήρθε στη ζωή μας, ξέραμε ότι δεν θα περπατούσε ποτέ, αλλά δεν γνωρίζαμε πώς θα συμπεριφερθεί, καθώς είχε ζήσει 10 μήνες της ζωής του σ’ ένα νοσοκομείο, με πάρα πολλές επεμβάσεις και δεν γνωρίζαμε, όταν το παραλαμβάναμε, εάν θα φτάσει ζωντανό από την Αθήνα στην Πάτρα. Και αυτό ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι για μένα στην αναδοχή, ήταν κάτι συγκλονιστικό. Το παιδί αυτό ανθίζει… Κινείται με αμαξίδιο, έχει υψηλό ποσοστό αναπηρίας, αλλά, παρ’ όλα αυτά, πηγαίνει σε τυπικό σχολείο, κάνει όλες τις δραστηριότητες που κάνουν και τα άλλα παιδιά, μαθαίνει μουσική, πηγαίνει κολύμβηση, παίζει και κάνει τα πάντα. Ήταν και για την οικογένειά μου μια καινούργια εμπειρία, καθώς δεν ξέραμε πώς είναι να ζεις μ’ έναν άνθρωπο με αναπηρία, πώς είναι να μην έχεις πρόσβαση στους δρόμους, σε δημόσιους χώρους. Όλα αυτά τα αντιμετωπίζουμε με αισιοδοξία, γιατί είναι ένα παιδί που με το χαμόγελό του σε κερδίζει, σου δίνει δύναμη να θες να συνεχίζεις και να μάχεσαι γι’ αυτό και για την αποϊδρυματοποίηση στη χώρα, κάτι που για μένα είναι αγώνας ζωής».

ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΟ, ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ

Η κυρία Φλογερά δεν έκρυψε την ένστασή της με τον όρο «επαγγελματίας ανάδοχος», ενώ περιέγραψε τις αδυναμίες και τα προβλήματα που βιώνουν οι οκτώ σε όλη την Ελλάδα επαγγελματίες ανάδοχοι!

«Κανένας γονιός, είτε έχει γεννήσει το παιδί είτε όχι, δεν είναι επαγγελματίας. Ο νομοθέτης μας ανάγκασε οκτώ ανθρώπους σε όλη την Ελλάδα ν’ ανοίξουμε βιβλία, να πληρώνουμε ΕΦΚΑ, στην ουσία δεν έχουμε ασφαλιστική κάλυψη, δεν υπάρχει καν η μηναία ενίσχυση, γιατί το κράτος δεν έχει χρήματα να πληρώσει. Μετά από προσωπικές πιέσεις στην Υπουργό, καταφέραμε να μας καταβληθούν κάποια από τα οφειλόμενα. Δυστυχώς, το κράτος δεν έχει χρήματα για επαγγελματική αναδοχή και τα ιδρύματα εξακολουθούν να φιλοξενούν παιδιά. Όφειλε η πολιτεία να μας εντάξει στον Κρατικό Προϋπολογισμό, ν’ αλλάξει η νομοθεσία και ν’ αφουγκραστεί τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Είμαστε, όμως, λίγοι και δεν μας ακούν… Πρέπει να δοθεί βάρος στην ενημέρωση για το θεσμό της αναδοχής στην κοινωνία, ώστε κανένα παιδί μετά το νοσοκομείο να μην καταλήγει στα ιδρύματα. Οι θετοί γονείς είναι οι δεύτεροι γονείς και είναι σεβαστό απ’ όλους και θα πρέπει να νοιαζόμαστε για το παιδί του διπλανού μας και να κλείσουν τα ιδρύματα».

«ΜΗΝ ΕΧΕΤΕ ΦΟΒΟ, ΔΕΝ ΘΑ ΦΥΓΕΙ ΠΟΤΕ…»

Κλείνοντας, έστειλε ένα ακόμα ηχηρό μήνυμα, να μην υπάρχει ο φόβος ότι κάποια στιγμή θα χάσουν το ανάδοχο τέκνο. «Αυτό το παιδί θα έχει δημιουργήσει μια δεύτερη οικογένεια, θα έχει δύο μανάδες, δύο πατεράδες, δεν θα φύγει ποτέ, πάντα θα γυρίζει, ακόμα κι αν ψάξει τις ρίζες του, πάντα θα γυρίσει στους ανθρώπους που το στήριξαν στη δύσκολη στιγμή του…».

Η κυρία Φλογερά τιμήθηκε για το έργο της, παραλαμβάνοντας τιμητική πλακέτα από την κυρία Ντάτσικα και την κυρία Μακρή (την οποία ευχαρίστησε ιδιαιτέρως για τη στήριξη), ως ελάχιστη αναγνώριση της προσφοράς της και με την ευχή να γίνει πρότυπο και γι’ άλλες γυναίκες, ν’ ακολουθήσουν το δρόμο της αναδοχής και της αγκαλιάς, για όλα τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ιδρύματα.

Αγγελική Μακρή: «Η ανάδοχη είναι η δεύτερη οικογένεια για το παιδί…»

«Η ανάπτυξη, η ευημερία και το χαμόγελο ενός παιδιού που απομακρύνεται από την οικογένειά του σε μια θετή ή σε μια ανάδοχη οικογένεια, καθώς και όλων των μελών της οικογένειας που το υποδέχεται, μας φανερώνει πόσο σημαντικοί είναι αυτοί οι θεσμοί», επισήμανε η κοινωνική λειτουργός της Δ/νσης Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας Π.Ε. Αχαΐας, Αγγελική Μακρή, εστιάζοντας στον θεσμό της αναδοχής.

«Η ανάδοχη οικογένεια δεν υποκαθιστά, αλλά αναπληρώνει την ευάλωτη φυσική οικογένεια, είναι η δεύτερη οικογένεια για το παιδί…», τόνισε εμφατικά, επισημαίνοντας πως η συντριπτική πλειοψηφία των παιδιών προέρχεται από τις ευάλωτες ομάδες. Αναφέρθηκε, επίσης, στο θεσμικό πλαίσιο της αναδοχής, στις παροχές και διευκολύνσεις σε ανάδοχους γονείς, που παρέχονται από την πολιτεία, ανέπτυξε δε διεξοδικά τα είδη της αναδοχής (Επείγουσα, Βραχυχρόνια, Μακροχρόνια, Επαγγελματική).

Εστίασε στην επαγγελματική αναδοχή, λέγοντας πως είναι ένας νέος θεσμός, ο οποίος στοχεύει στην αποϊδρυματοποίηση παιδιών που παρουσιάζουν αυξημένες ανάγκες φροντίδας και στην παροχή οικογενειακού περιβάλλοντος, αντί της παραμονής τους  σε δομές παιδικής προστασίας. Αφορά: παιδιά με πιστοποιημένο ποσοστό αναπηρίας ≥ 67% (σωματική) και παιδιά με ψυχική, νοητική ή αναπτυξιακή αναπηρία ≥ 50%.

«Ο επαγγελματίας ανάδοχος αξιολογείται ως κατάλληλος από τις αρμόδιες κοινωνικές υπηρεσίες, εκπαιδεύεται (60 ώρες), ώστε να μπορεί ν’ αναλαμβάνει παιδιά με ιδιαίτερα αυξημένες ανάγκες φροντίδας και είναι εγγεγραμμένος στο Εθνικό Μητρώο Εγκεκριμένων Επαγγελματιών Αναδόχων Γονέων», σημείωσε.

Εστίασε, επίσης και στο θέμα που απασχολεί πολλούς, την επικοινωνία του παιδιού με τους φυσικούς του γονείς (ή με μέλη της φυσικής οικογένειας), σημειώνοντας: «Είναι σημαντική, θα πρέπει να γίνεται σεβαστή απ’ όλους, καθώς το παιδί έτσι διατηρεί την αίσθηση της ταυτότητάς του, της αξίας του εαυτού του και συμφιλιώνεται με αυτό που του συμβαίνει. Ο αποχωρισμός του παιδιού από τη φυσική/βιολογική του οικογένεια δεν πρέπει να βιώνεται ως μια οριστική απώλεια. Χρειάζεται να δίνεται ο απαραίτητος χρόνος, προκειμένου να μην αποτελέσει ένα επιπλέον τραυματικό βίωμα για το παιδί».

Πηγή: εφ. Γνώμη