«Μια μέρα μέσα από τα μάτια μου»: Η νέα ταινία του Ηλείου σκηνοθέτη Χαράλαμπου Κοντοπανάγου

Ο σκηνοθέτης Χαράλαμπος Κοντοπανάγος τα τελευταία χρόνια έχει εγκατασταθεί στην Αμαλιάδα και έχει δημιουργήσει το Real people, έναν χώρο για μουσική, επικοινωνία, σχολιασμό, καλλιτεχνικές δράσεις και αλήθειες, με τη δική του κοφτερή και ασυμβίβαστη ματιά.

Στη συνέντευξη που έδωσε στην εφημ. «Πατρίς» και τη Νάντια Μανιάτη μιλά και για τη σπουδαία εμπειρία του στη σκηνοθεσία της ταινίας μικρού μήκους «Μια μέρα μέσα από τα μάτια μου», με παιδιά από το ΚΔΑΠμεΑ «Ηλίανθος» Γαστούνης η οποία μέσα στο μήνα θα ξεκινήσει την πορεία της στα φεστιβάλ. Μία ταινία στην οποία παιδιά με αυτισμό υποδύονται τον εαυτό τους, όμως, όπως εμείς, τον έχουμε στο μυαλό μας.

Η ζωή του έχει σημαδευτεί από πολλές μετακινήσεις λόγω των επαγγελματικών υποχρεώσεων των γονιών του, έτσι πέρασε μεγάλα διαστήματα στην Κατερίνη, την Κόρινθο και σε άλλες πόλεις. Η επαφή του με το πιάνο και τη μουσική ξεκινά από την ηλικία των τριών ετών και καθόρισε την επαγγελματική του πορεία. Παρά τις σπουδές του στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στο Τμήμα ΜΜΕ, όπου του δόθηκε η ευκαιρία να αποκτήσει πολύτιμη εμπειρία δίπλα σε καταξιωμένους σκηνοθέτες και ανθρώπους του πνεύματος, ο Χαράλαμπος Κοντοπανάγος δηλώνει γεννημένος μουσικός.

Μια έντονη προσωπικότητα, με ιδιαίτερη αισθητική και ευγένεια που φέτος θαυμάσαμε και από το ρόλο του θεατρικού σκηνοθέτη της επιτυχημένης παράστασης «Βίβα Ασπασία» από τη Θ.Ο. Θυμέλη του Δικηγορικού Συλλόγου Αμαλιάδας, κάτι που έκανε για πρώτη φορά.

Πώς ήταν η συνεργασία σου με τη θεατρική ομάδα Θυμέλη;

Ήταν όμορφη και διαπίστωσα ότι όλοι είναι ταλαντούχοι. Στην περσινή τους παράσταση έκαναν την ηχογράφηση στο studio μου και έτσι γνωριστήκαμε. Όταν μου έκαναν πρόταση να σκηνοθετήσω την ομάδα φέτος, ήμουν κάπως διστακτικός γιατί δεν είμαι θεατρικός σκηνοθέτης. Επικοινώνησα με τον Παρασκευά Παπαπετρόπουλο από την Ομάδα Τέχνης «Δούρειος Ίππος» τον οποίο εκτιμώ και σέβομαι ο οποίος ήταν θετικός και στη συνέχεια ρώτησα ποιο έργο είχαν σκοπό να ανεβάσουν, κάτι που ήταν βασικό κριτήριο για να εμπλακώ.

Ήταν μία ιδιαίτερη εμπειρία όπου έμαθα πολλά γύρω από το φωτισμό με ζωντανές δοκιμές παρατηρώντας την ανταπόκριση του κόσμου και πώς επηρεάζεται από τις λεπτομέρειες.

Μετά την βραβευμένη ταινία «Το Τιμολόγιο» κινηματογραφικά ετοιμάζεις κάτι;

Έχω ήδη γυρίσει μία ταινία με τίτλο «Μια μέρα μέσα από τα μάτια μου», στη Γαστούνη και την Ανδραβίδα σε σενάριο της Ομάδας των Εκπαιδευτών του ΚΔΑΠμεΑ «Ηλίανθος» Γαστούνης διάρκειας 13 λεπτών, η οποία μέσα στο Μάιο ξεκινά την πορεία της στα φεστιβάλ. Πρόκειται για μία ταινία στην οποία ζητάμε από τα παιδιά με αυτισμό να υποδυθούν τον εαυτό τους, όμως όπως εμείς τον έχουμε στο μυαλό μας. Είναι μια ταινία που σέβεται τα παιδιά, δεν «χτυπά» στο συναίσθημα και ούτε κρύβει το πρόβλημα. Είναι ισορροπημένη και αυτό ο θεατής το νιώθει!

Πώς ήταν η συνεργασία με τα παιδιά, τί εισέπραξες ;

Με την συμμετοχή τους στην ταινία δόθηκε η ευκαιρία στα παιδιά να συνεργαστούν και ενισχύθηκε η αυτοεκτίμηση τους και ήταν πραγματικά εντυπωσιακό το πώς ανταποκρίθηκαν. Όσο για μένα πέρα από το συναισθηματικό κέρδος ήταν μια ιδιαίτερη εμπειρία για επόμενη δουλειά μου, ανέβηκε το επίπεδο επαγγελματισμού μου στην εκτέλεση μιας παραγωγής κάτω από δύσκολες θα έλεγα συνθήκες.

Το Real people, πώς προέκυψε και με τί ασχολείται;

Το 2012 στον Σταφιδόκαμπο έγινε ένα θερινό σχολείο κινηματογράφου με δάσκαλο τον Βασίλη Μπουντούρη όπου γυρίσαμε την ταινία «Goodbye Elenin». Στη συνέχεια έκανα τη δική μου ταινία «Το Τιμολόγιο» η οποία έκανε έναν κύκλο στο Γιοχάνεσμπουργκ, τη Βαρκελώνη και στο Λονδίνο όπου απέσπασε το βραβείο κοινού στο London Greek Film Festival. Το 2017 ταξίδεψα στην Ισπανία και για έξι μήνες εκπαιδεύτηκα στην Παραγωγή από εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών. Ώσπου το 2020 έμαθα για το Πρόγραμμα «Δημιουργικές Επιχειρήσεις» μέσω ΕΣΠΑ και το ξεκίνησα. Έτσι δημιουργήθηκε το «Real people», το οποίο ασχολείται με κινηματογραφικές παραγωγές, live streaming, εκπομπές στο you tube, και studio ηχογραφήσεις.

Υπάρχει κάτι άλλο που σκέφτεσαι να κάνεις;

Θέλω να κάνω ένα ντοκιμαντέρ για τον Σταφιδόκαμπο που βρέθηκα για πρώτη φορά πίσω από την κάμερα και έμαθα πώς γυρίζεται μια ταινία.

Στα πλάνα μου είναι να δημιουργήσω και μία ομάδα Τέχνης που να περιλαμβάνει κινηματογράφο, μουσική, θέατρο και χορό.

Ο χώρος που κινείσαι προέκυψε τυχαία ή ήταν επιλογή σου;

Γεννήθηκα μουσικός. Ξεκίνησα πιάνο από 3 ετών. Και πήρα πτυχίο στα θεωρητικά και σκοπός της ζωής μου ήταν να ακολουθήσω τον μουσικό κλάδο. Στο Πάντειο Πανεπιστήμιο που σπούδασα ήρθα σε επαφή με σπουδαίους ανθρώπους των τεχνών και του πνεύματος όπως οι: Γιώργος Βέλτσος, Γιάννης Σμαραγδής, Παντελής Βούλγαρης, Γιώργος Χειμωνάς, Δήμος Αβδελιώδης, Αλέξης Δαμιανός όπου συμμετείχα στα γυρίσματα της ταινίας «Ηνίοχος». Τελειώνοντας ξεκίνησα τη διδακτορική διατριβή μου στη μουσική επένδυση του κινηματογράφου για τα ψυχολογικά θρίλερ συνδυάζοντας έτσι τη μουσική με την 7η Τέχνη.

Η πολιτική εμπεριέχει τέχνη;

Δεν υπάρχει καμία ανθρώπινη δραστηριότητα που δεν εμπεριέχει πολιτική. Ακόμη και μία ερωτική ταινία να κάνεις, εμπεριέχει και αυτή