Οι μαθητές του 2ου ΓΕΛ Αμαλιάδας στην Ολυμπιάδα Ρομποτικής στη Σιγκαπούρη

Σε μια εποχή όπου η τεχνολογία εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς, η εκπαιδευτική ρομποτική αναδεικνύεται σε ένα από τα πιο πολύτιμα εργαλεία ανάπτυξης δεξιοτήτων για τους μαθητές. Δεν πρόκειται απλώς για ένα σύγχρονο «παιχνίδι» γνώσης, αλλά για ένα πεδίο όπου η δημιουργικότητα, η ομαδικότητα και η επίλυση προβλημάτων συναντούν την επιστήμη και τη φαντασία.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μια ομάδα μαθητών του 2^ου ΓΕΛ Αμαλιάδας πέτυχε κάτι εξαιρετικό. Κατέκτησε τη δεύτερη θέση σε πανελλήνιο διαγωνισμό ρομποτικής, εξασφαλίζοντας παράλληλα την πρόκριση στην Ολυμπιάδα Ρομποτικής.

Πίσω από αυτή τη διάκριση κρύβονται αμέτρητες ώρες δουλειάς, πειραματισμού, αποτυχιών και επιμονής. Κυρίως όμως, κρύβεται η δίψα για γνώση και η ανάγκη των παιδιών να εκφραστούν μέσα από σύγχρονες μορφές μάθησης.

Η προέλευση του ονόματος «Amabots» και η πορεία της ομάδας

Μια επιτυχημένη ομάδα, δεν θα μπορούσε να μη διαθέτει και ένα μοναδικό όνομα. Το όνομα «Amabots» γεννήθηκε στο μυαλό τους και από την πρώτη στιγμή ξεχώρισε. Αποτελεί συντομογραφίες στα αγγλικά της λέξης Αμαλιάδας και της λέξης «Robots». Έτσι προέκυψε και το όνομα «Amabots», το οποίο από εκείνη τη στιγμή και μετά συνδέθηκε με σημαντικές επιτυχίες.

Η σημερινή συνέντευξη επιχειρεί να αναδείξει αυτό το «ταξίδι», να φωτίσει τις φωνές των παιδιών και του εκπαιδευτικού που τα καθοδήγησε. Και ταυτόχρονα, να υπενθυμίσει πόσο σημαντικό είναι να δοθούν περισσότερες ευκαιρίες σε μαθητές να ασχοληθούν με δράσεις που διευρύνουν τους γνωστικούς τους ορίζοντες και καλλιεργούν το μέλλον τους.

«Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από τη χαρά των παιδιών»

Με αφετηρία το Γυμνάσιο Σαβαλίων, ο χημικός και εκπαιδευτικός του Προτύπου ΕΠΑΛ Αμαλιάδας Παύλος Αδαμόπουλος, ξεκίνησε μαθήματα ρομποτικής με μια ομάδα μαθητών που δεν άργησαν να διακριθούν. Όπως εξηγεί, τα παιδιά είχαν έμφυτο ενδιαφέρον για τις τεχνικές επιστήμες και εξαιρετικές βάσεις από το Δημοτικό, γεγονός που ενίσχυσε την απόφασή του να τους μυήσει στον κόσμο της ρομποτικής.

Η αφετηρία των μαθημάτων συμπίπτει με την περίοδο της πανδημίας, γεγονός που δυσκόλεψε την εκπαιδευτική διαδικασία. Παρά τα εμπόδια της τηλεκπαίδευσης, η ομάδα διατήρησε αμείωτο το ενδιαφέρον της: «Το 2021 που ξεκινήσαμε και ήρθε η χορηγία, ήταν το σχολείο κλειστό. Κάναμε τα πρώτα μας μαθήματα εξ αποστάσεως. Παρ’ όλα αυτά έδειχναν ενδιαφέρον, έκαναν ερωτήσεις, πρότειναν αλλαγές στον κώδικα».

Η μετάβαση στη δια ζώσης διδασκαλία ήταν καθοριστική. Το 2022 ήρθε και η πρώτη μεγάλη διάκριση με την κατάκτηση της πρώτης θέσης σε διαγωνισμό, γεγονός που αποτέλεσε σημείο καμπής για την ομάδα. «Ήρθε η μεγάλη επιτυχία με την πρώτη θέση, κάτι που ήταν ανέλπιστο. Τότε ήταν που τους μπήκε το “μικρόβιο” για να μάθουν περισσότερα και γιατί όχι να δοκιμάσουν και την τύχη τους σε ένα παγκόσμιο».

Αναφερόμενος στη σημερινή εικόνα της ρομποτικής στην εκπαίδευση, είναι σαφής. Υπάρχουν τα μέσα, αλλά δεν αξιοποιούνται. «Όλα τα δημόσια σχολεία πλέον έχουν κιτ ρομποτικής. Δυστυχώς δεν χρησιμοποιούνται όπως θα έπρεπε». Ο λόγος, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν είναι η απροθυμία των εκπαιδευτικών, αλλά η έλλειψη κατάλληλης κατάρτισης: «Το μεγαλύτερο τους πρόβλημα είναι ότι δεν τα έχουν δουλέψει οι ίδιοι. Παρά τα σεμινάρια που κάνουν, δεν αισθάνονται την ασφάλεια να το πάρουν και να το κάνουν στην τάξη».

«Θα αγωνιστούμε με μεγάλες χώρες και μεγάλα σχολεία»

Με αυτοπεποίθηση αλλά και ρεαλισμό για τις δυσκολίες που έρχονται, ο Θοδωρής Καραμαλίκης, μαθητής της Γ’ Λυκείου του 2^ουΓΕΛ Αμαλιάδας, μιλά για τη δική του πορεία στη ρομποτική, αλλά και την εμπειρία του ως μέλος της ομάδας που πέτυχε τη μεγάλη διάκριση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα.

Η πρώτη του επαφή με τη ρομποτική έγινε στο Γυμνάσιο, στο πλαίσιο μαθημάτων με τον καθηγητή του Παύλο Αδαμόπουλο. Από τότε, το ενδιαφέρον του για τον προγραμματισμό και τη δημιουργία άρχισε να εντείνεται. «Στον ελεύθερό μου χρόνο, με κάποιο κώδικα στο Scratch, με διάφορα παιχνίδια, μου δημιουργήθηκε ένα θετικό συναίσθημα για τη ρομποτική το οποίο συνεχίζει μέχρι και σήμερα», σημειώνει.

Το project της ομάδας βασίστηκε σε ένα ρομπότ που μπορεί να διαβάσει και να εκτελέσει αποστολές αυτόνομα, χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση. «Η ιδέα πίσω από το ρομπότ ήταν να εκτελέσει κάποιες αποστολές οι οποίες θα βοηθούσαν οποιονδήποτε να κάνει πράγματα χωρίς την συνείδησή του. Να διαβάσει τι πρέπει να κάνει και να το εκτελέσει από μόνο του με τον δικό του αλγόριθμο», εξηγεί, υπογραμμίζοντας τη δυσκολία του εγχειρήματος τόσο σε επίπεδο κώδικα όσο και κατασκευής.

Ο ίδιος ανέλαβε κυρίως την κατασκευή και αντιμετώπισε πολλές πρακτικές δυσκολίες. «Σε στροφές με μεγάλη ταχύτητα έχανε τη ροή και έφευγαν οι πίσω ρόδες, οι βίδες που μας έφευγαν αριστερά και δεξιά ή που δεν μπορούσαμε να τις τοποθετήσουμε ευθεία», λέει, περιγράφοντας τον αγώνα της ομάδας να βελτιώσει το ρομπότ, να ενισχύσει την ακρίβειά του και να αποκτήσει μεγαλύτερη ταχύτητα και σταθερότητα.

«Ήταν όνειρό μας – δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι προκριθήκαμε»

Η Τζένη Καρύδη, μαθήτρια της Γ’ τάξης του 2^ου ΓΕΛ Αμαλιάδας, περιγράφει με ενθουσιασμό αλλά και ειλικρινή συγκίνηση την πορεία της ομάδας της προς τη μεγάλη πρόκριση για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ρομποτικής. Όλα ξεκίνησαν στο Γυμνάσιο Σαβαλίων, όταν ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη Ρομποτική, χάρη στον καθηγητή της Παύλο Αδαμόπουλο.

Η αποστολή της ομάδας φέτος ήταν η κατασκευή ενός πυραύλου, μέσα από έναν πολύπλοκο μηχανισμό ρομπότ που έπρεπε να εντοπίσει, να μετακινήσει και να συναρμολογήσει τα απαραίτητα εξαρτήματα. «Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν το να διαβάσει ο αισθητήρας τα markers», περιγράφει η νεαρή μαθήτρια. «Το πρόβλημα ήταν ότι λόγω της φωταγώγησης της αίθουσας, αντιμετώπιζε ζητήματα ο αισθητήρας και δεν διάβαζε σωστά τα πράσινα και τα μπλε. Οπότε έπρεπε να πάρουμε πάρα πολλές μετρήσεις, να βρούμε τις καλύτερες τιμές και να προσαρμόσουμε κατάλληλα τον κώδικα».

Η πρόκριση στον παγκόσμιο διαγωνισμό ήταν για την ομάδα κάτι που φαινόταν μακρινό. «Μέχρι και τον τελευταίο καιρό δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι υπάρχει περίπτωση να προκριθούμε και όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα και μας είπαν ότι είμαστε δεύτεροι, πραγματικά ήταν για εμάς κάτι απερίγραπτο», εξομολογείται. «Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι θα εκπροσωπήσουμε την Ελλάδα στους παγκόσμιους, ανάμεσα σε τόσες χώρες».

Η προετοιμασία για τη Σιγκαπούρη βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο της προσπάθειάς τους. «Το μεγαλύτερο όνειρό μας είναι να πάρουμε μία καλή θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό», τονίζει. Ταυτόχρονα όμως αναγνωρίζει την αξία της εμπειρίας: «Θα συναντήσουμε άλλες ομάδες που πιθανότατα είναι ανώτερες και κατώτερες από εμάς, θα δούμε τα προγράμματα που έχουν ετοιμάσει, πώς θα διαχειριστούν την πίστα, και όλο αυτό σίγουρα θα μας διδάξει πράγματα».

Όσο για το ταξίδι, πέρα από την τεχνική πρόκληση, υπάρχει και το οικονομικό σκέλος. «Γνωρίζουμε ότι είναι δύσκολο και πρέπει να συγκεντρώσουμε ένα μεγάλο ποσό, γιατί το ταξίδι στην Σιγκαπούρη είναι απαιτητικό οικονομικά και από άλλους παράγοντες. Ελπίζουμε να λάβουμε την κατάλληλη βοήθεια από τοπικούς φορείς, γιατί για εμάς είναι πολύ σημαντικό ότι προκριθήκαμε και ότι θα εκπροσωπήσουμε τη χώρα», κατέληξε.

«Kαι το μικρότερο ρομπότ μπορεί να φτάσει μακριά»

Η Αναστασία Αλεξανδροπούλου, μαθήτρια της Γ’ τάξης του 2^ουΓΕΛ Αμαλιάδας, περιγράφει τη συμμετοχή της στην ομάδα ρομποτικής με λόγια γεμάτα ενθουσιασμό, ευγνωμοσύνη και αποφασιστικότητα. Μια εμπειρία που, όπως λέει, θα ήθελε να ξαναζήσει.«Όταν άκουσα ότι θα έχουμε αυτή την ευκαιρία, μου άρεσε και ήθελα να μπω σε όλο αυτό το κλίμα, να μάθω νέα πράγματα και ο καθηγητής μας ενέπνευσε να το κάνουμε», εξηγεί.

Πέρα από τις τεχνικές δυσκολίες, η Αναστασία στέκεται ιδιαίτερα στον χρόνο και την ενέργεια που απαιτήθηκε για την προετοιμασία. «Το βασικότερο πρόβλημα ήταν οι ώρες που έπρεπε να δαπανήσουμε, καθώς ερχόμασταν από τις οχτώ το πρωί στο σχολείο και καθόμασταν μέχρι τις έξι το απόγευμα», λέει. Παρά την κόπωση, όμως, τονίζει την αρμονική λειτουργία της ομάδας: «Δεν είχαμε εντάσεις μεταξύ μας και ήμασταν πολύ δεμένοι σαν ομάδα, με καλή συνεργασία».

Η επιτυχία της ομάδας ήρθε απρόσμενα. «Ήταν κάτι ξαφνικό και δεν το περίμενα. Ήθελα να προσπαθήσουμε απλά για το καλύτερο δυνατό και τα καταφέραμε. Το ρομπότ συνεργάστηκε άψογα και καταφέραμε κάτι πολύ σημαντικό», λέει χαρακτηριστικά. Παρότι είχαν στη διάθεσή τους εξοπλισμό δημοτικού, σε αντίθεση με άλλες ομάδες που διέθεταν πιο προηγμένα μέσα, δεν το έβαλαν κάτω. «Νομίζαμε ότι δε θα έβγαινε σε καλό. Αλλά τελικά, ακόμα και το μικρότερο ρομπότ που ήμασταν καταφέραμε να περάσουμε στη δεύτερη θέση και θα πάμε στην Ολυμπιάδα, κάτι που είναι απίθανο».Το μήνυμά της στα υπόλοιπα παιδιά είναι σαφές: «Πρέπει κάθε παιδί να κάνει αυτό που θέλει κι ας το θεωρεί ακατόρθωτο».

Με την πρόκριση στην Ολυμπιάδα της Σιγκαπούρης να είναι πλέον γεγονός, η Αναστασία βλέπει μπροστά. «Να δείξουμε τον καλύτερο μας εαυτό, να λάβουμε πολλές εμπειρίες από όλο αυτό, μιας και θα αλλάξουμε για πρώτη φορά χώρα», λέει. Δεν κρύβει, ωστόσο, την ανησυχία της για τη δυσκολία της συμμετοχής. «Είναι λίγο δύσκολα μιας και δεν έχουμε τη βοήθεια που θα έπρεπε. Εκπροσωπούμε την Ελλάδα και μέχρι στιγμής δεν έχουμε κάποια σίγουρη βοήθεια. Ελπίζουμε να μας βρεθεί κάποιος να βοηθήσει, γιατί είναι πολύ σημαντικό για εμάς και τη χώρα».

«Σε μαθαίνει να λύνεις προβλήματα»

Με λόγια απλά αλλά γεμάτα ουσία, η μαθήτρια της Γ’ τάξης του 2^ουΓΕΛ Αμαλιάδας Αγγελική Αλεξοπούλου, μίλησε για τη σχέση της με τη ρομποτική, μια ενασχόληση που ξεκίνησε – όπως είπε – από καθαρή περιέργεια και διάθεση για γνώση.

Ανατρέχοντας στις πρώτες της εμπειρίες, θυμήθηκε με περηφάνια τις επιτυχίες της ομάδας της. «Συμμετείχαμε σε πολλούς διαγωνισμούς στο Γυμνάσιο, φέραμε κάποιες διακρίσεις όπως την πρώτη θέση στον πανελλήνιο διαγωνισμό που ήταν και ο πρώτος που συμμετείχαμε και άρα ήταν κάτι πολύ σημαντικό για εμάς», τόνισε χαρακτηριστικά. Παράλληλα, υπογράμμισε ότι παρά τις επιτυχίες τους, η ομάδα χρειάστηκε να συνεχίσει να παλεύει για μεγαλύτερους στόχους, εξηγώντας: «Μετά προσπαθήσαμε ξανά σε πανελλήνιο διαγωνισμό. Τα είχαμε καταφέρει και τότε, είχαμε βγει πάλι δεύτεροι, όμως δεν μπορούσαμε να περάσουμε στην Ολυμπιάδα».

Δεν έχασε την ευκαιρία να επισημάνει και μια παρατήρηση για τις δυσκολίες του τομέα. «Η ρομποτική είναι ένας αρκετά δύσκολος κλάδος, θέλει πολλές μετρήσεις, να έχεις πλήρη κατανόηση τι σου ζητάει η πίστα και πώς μπορείς να επιλύσεις το πρόβλημα», εξήγησε, αναγνωρίζοντας πως κάθε βήμα κρύβει και νέες δυσκολίες.«Στην πορεία θα φανερωθούν κι άλλα ζητήματα που θα πρέπει να επιλύσεις», συμπλήρωσε, σημειώνοντας ωστόσο πως τίποτα δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς συλλογικότητα: «Χρειάζεται ομαδικότητα, συνεργατικότητα και για την επιτυχία αυτή είμαι πολύ περήφανη για τα παιδιά».

Κλείνοντας, η Αγγελική στάθηκε στην ανθρώπινη διάσταση πίσω από την τεχνολογία, εκφράζοντας την ελπίδα ότι πρόσφερε στους συμμαθητές της αυτό που χρειάζονταν. «Ελπίζω να τους έδωσα την ψυχική υποστήριξη που χρειάζονταν».

Η νέα γενιά διαπρέπει!

Σε κάθε επιτυχία όπως αυτή, υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο από τα βραβεία: η απόδειξη ότι όταν δίνονται τα κατάλληλα ερεθίσματα, η νέα γενιά όχι μόνο ανταποκρίνεται — αλλά και διαπρέπει. Αυτά τα παιδιά, με τις ιδέες και το πείσμα τους, έγιναν παράδειγμα. Και ο καθηγητής τους, σύμβολο του τι σημαίνει ουσιαστική καθοδήγηση.

Ας μη μείνει αυτή η ιστορία μόνο ως είδηση. Ας γίνει αφορμή για να επενδύσουμε πιο συστηματικά στη δημιουργικότητα, στη γνώση και στη φλόγα που κρύβει κάθε μαθητής — γιατί εκεί χτίζεται το αύριο. Και το αύριο, όπως απέδειξαν αυτά τα παιδιά, μπορεί να ξεκινήσει από ένα απλό σχολικό εργαστήριο.