Το στίγμα της εβδομάδας

*Γράφει η Γιούλη Ηλιοπούλου

Δεν προλαβαίνουμε να ανασάνουμε. Το ένα περιστατικό «σκάει» μετά το άλλο. 14χρονος στην Αμαλιάδα εκβίαζε 12χρονο αποσπώντας του 8.250 ευρώ, 13χρονος στη Βάρδα χτύπησε 12χρονο συμμαθητή του. Κάτι έχει εκτροχιαστεί στον πυρήνα της κοινωνίας μας. Μιλάμε για παιδιά. Για μαθητές. Η καθημερινότητά μας γεμίζει πλέον με δελτία συμβάντων που αντί να μας κάνουν να νιώθουμε ντροπή, σχεδόν τα συνηθίζουμε. Κι όταν η βία μεταξύ παιδιών γίνεται ρουτίνα, αλλάζουν τα θεμέλια του πολιτισμού μας.

****

Το πιο ανησυχητικό; η κανονικοποίηση. Δεν κόβεται η ανάσα μας πια όταν διαβάζουμε πως ένα 12χρονο δέχτηκε χτυπήματα. Δεν μας προκαλεί εντύπωση το ότι η αστυνομία φτιάχνει δικογραφίες για ανήλικους θύτες και ανήλικα θύματα. Τι μεγαλώνουμε; Τι τους προσφέρουμε για να χτίσουν τον χαρακτήρα τους; Γιατί τα αφήνουμε να αντιγράφουν την αγριότητα των ενηλίκων;

****

Οι πράξεις τους δεν γεννήθηκαν στο κενό. Φυτρώνουν στο έδαφος που εμείς τους προσφέρουμε: στον θυμωμένο δημόσιο λόγο, στην καταρρακωμένη παιδαγωγική σχέση, στην αδιαφορία που βαφτίζεται «δεν προλαβαίνω», στην απουσία ορίων που βαφτίζεται «μοντέρνα ανατροφή», στο διαδίκτυο όπου η βία είναι παιχνίδι και η εξουσία τρόπαιο.

****

Κάποτε λέγαμε πως το σχολείο είναι ασφαλής ζώνη. Τώρα μοιάζει περισσότερο με μικρογραφία των χειρότερων ενστίκτων μας. Εκεί όπου η σωματική βλάβη, ο εκβιασμός, ο εξευτελισμός και το «νταηλίκι» γίνονται πιο «αναγνωρίσιμα» από την αλληλεγγύη ή τον σεβασμό.

Τα περιστατικά της Αμαλιάδας και της Βάρδας δεν είναι εξαιρέσεις. Και αν συνεχίσουμε να τα αντιμετωπίζουμε σαν «άλλη μια είδηση», το επόμενο θα είναι χειρότερο. Η κοινωνία που δεν προστατεύει τα παιδιά της από τους άλλους και από τα ίδια τους τα λάθη είναι μια κοινωνία που ξηλώνει τις ραφές της μόνη της.