Στο επίκεντρο της νομικής προσφυγής βρίσκονται οι αρχικές γνωματεύσεις των ιατροδικαστών Ανδρέα Γκότση (για το πρώτο βρέφος στην Πάτρα το 2022) και Κωνσταντίνου Κούβαρη (για τη Μαρία–Φρειδερίκη στην Αθήνα το 2023). Και οι δύο εκθέσεις είχαν αποδώσει τους θανάτους σε παθολογικά αίτια (διάμεση πνευμονίτιδα και επιληψία αντίστοιχα).
Σύμφωνα με την ενάγουσα, oι ιατροδικαστές αγνόησαν «κραυγάζοντα ιστοπαθολογικά ευρήματα οξέος στερητικού-υποξικού μηχανισμού», συσκοτίζοντας τον βίαιο, ασφυκτικό θάνατο των παιδιών.
Η κ. Αναγνωστοπούλου τονίζει πως αν η πρώτη ιατροδικαστική έκθεση στην Πάτρα είχε δείξει εγκληματική ενέργεια, η Ειρήνη Μουρτζούκου θα είχε συλληφθεί και το δεύτερο παιδί θα είχε σωθεί.
Τα αρχικά πορίσματα καταρρίφθηκαν πλήρως από μεταγενέστερες πραγματογνωμοσύνες πανεπιστημιακών καθηγητών (Β. Παπαευαγγέλου, Γ. Βάρτζελη) και της τριμελούς επιτροπής ιατροδικαστών, που απέκλεισαν την παθολογική φύση των θανάτων.
Η μητέρα της 25χρονης περιγράφει με δραματικό τόνο τις προσωπικές συνέπειες αυτής της «κρατικής ολιγωρίας». Όπως αναφέρει, εμπιστευόμενη τις επίσημες κρατικές γνωματεύσεις, πίστευε για χρόνια ότι η οικογένειά της είναι χτυπημένη από κάποια «γονιδιακή κατάρα».
«Καταδικάστηκα να συμβιώνω ανυποψίαστη κάτω από την ίδια στέγη με τη δολοφόνο των ίδιων μου των εγγονών, να την παρηγορώ ως “τεθλιμμένη μητέρα” […], βιώνοντας καθημερινό τρόμο και ενοχές», επισημαίνει χαρακτηριστικά.
Η αποκάλυψη της αλήθειας, σε συνδυασμό με την ομολογία της κόρης της, της προκάλεσε ολέθριο ψυχικό σοκ. Πλέον, ο λόγος περνά στη Διοικητική Δικαιοσύνη, η οποία θα κληθεί να αποφανθεί για τις αστικές ευθύνες του κράτους στην υπόθεση που συγκλόνισε το πανελλήνιο.