Ένας τελικός είναι και μπάλα-Αυτά που είδαμε στο ντεμπούτο του Γαβριλόπουλου

Οι τελικοί δεν είναι σαν όλα τα άλλα παιχνίδια. Είναι διαφορετικοί, επειδή σε ενενήντα λεπτά, κρίνεται μια ολόκληρη σεζόν. A whole season in one day, λένε οι λάτρεις της «λοταρίας» των κυπέλλων Άγγλοι, οι μέντορες του ποδοσφαίρου διεθνώς.

Γράφει ο Σοφοκλής Φραγκογιαννόπουλος

Έτσι λοιπόν, είναι τα πράγματα. Ένας τελικός, είναι το πρωί που θα ξυπνήσει ο ποδοσφαιριστής, αν έχει κοιμηθεί καλά, αν είναι ευδιάθετος. Είναι οι γηπεδικές συνθήκες που θα συναντήσει, οι καιρικές συνθήκες, η μέρα που θα βρεθεί, η φόρμα της στιγμής. Και έπειτα η «γιορτή». Το τρόπαιο, τα μετάλλια, οι απονομές, η φιέστα πριν το ματς, το αμπαλάζ που λέμε. Στο τέλος της μέρας, κανείς δεν θα θυμάται αν έπαιξες μπάλα, αλλά μόνο αν πήρες το κατσαρόλι. Πόσο δεν μάλλον σε πενήντα χρόνια. Εκεί είναι που δεν θα θυμάται ή θα γνωρίζει κανείς τι έγινε ένα απόγευμα, σε ένα παιχνίδι το οποίο κρίθηκε σε ενενήντα λεπτά.

Το αποτέλεσμα ήταν αυτό. Το νταμπλ, το τελικό 4-1, οι γιορτές και τα πανηγύρια. Μόνο που αυτός ο τίτλος, όσο και ο προηγούμενος, του πρωταθλήματος, δεν αποτελούν καμία έκπληξη. Η PFC Θύελλα ήταν το φαβορί. Σύμφωνοι, το πρωτάθλημα, όπως και το κύπελλο, ήταν οι δυο αρχικοί από τους τρεις στόχους. Ο μεγαλύτερος στόχος όλων όμως, ο μοναδικός να πούμε, είναι η άνοδος στη Γ Εθνική. Και αυτό είναι που θα μετρήσει στο τέλος της ημέρας.

Τα πανηγύρια για την ομάδα του Πύργου τελειώνουν εδώ. Η επόμενη μέρα, είναι μια μέρα δουλειάς ξανά, μια μέρα προετοιμασίας για το μπαράζ του Μαΐου. Ο τελικός της Γαστούνης, ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα, που είχε όμως μια πραγματικότητα, την οποία πρέπει να δούμε, πέρα από τον αντικειμενικό στόχο, που ήταν ο τίτλος. Και η πραγματικότητα είναι ότι η ομάδα αυτή, αγωνιζόταν για πρώτη φορά με έναν νέο προπονητή στον πάγκο της, προσπαθώντας να παρουσιάσει και έναν νέο τρόπο παιχνιδιού. Η αλήθεια είναι ότι αυτό, δεν μπορεί να γίνει ορατό μέσα σε λίγες μέρες, αλλά και από το μόλις πρώτο παιχνίδι, ειδικά από τη στιγμή που έχει μεσολαβήσει και μια διακοπή των αγωνιστικών υποχρεώσεων.

Το πρώτο συμπέρασμα, ένα από τα πρώτα «ορατά» στοιχεία στο παιχνίδι της ομάδας, ήταν η υπομονή. Υπομονή στο παιχνίδι της. Περισσότερη ώρα κατοχής της μπάλας, αναζήτηση της ευκαιρίας να περάσει η μπάλα μέσα από την αμυντική οργάνωση του αντιπάλου. Λιγότερη αμεσότητα στο παιχνίδι, αλλά και λιγότερα λάθη. Η Δόξα, για πολλή ώρα υποχρεώθηκε να κάνει άμυνα στο μισό γήπεδο, ενώ ήταν ελάχιστες οι φορές που βρήκε την ευκαιρία να κλέψει και να βγει στην αντεπίθεση. Όλο αυτό, είχε σαν αποτέλεσμα να εκδηλωθούν λιγότερες τελικές προσπάθειες, αλλά αυτές να είναι με καλύτερες προϋποθέσεις. Να σημειωθούν φάσεις, σε κανονική ροή αγώνα, μέσα στην αντίπαλη περιοχή, όπως τα γκολ του Μπαρμπαρούση.

Επιτομή της φιλοσοφίας όμως αυτής, ήταν το γκολ του Χαντί, ένα tap in, από το ύψος της μικρής περιοχής. Μια δημιουργία φάσης, από τα πλάγια, με τον μέσο της ομάδας, να πατάει περιοχή, να βρίσκεται στη σωστή στιγμή, να πάρει μια συρτή και στο κατάλληλο τάιμινγκ πάσα να τη σπρώξει στα δίχτυα. Η δουλειά του προπονητή είναι ακριβώς αυτή. Να οδηγήσει την ομάδα του μπροστά στην αντίπαλη εστία. Εκεί, είναι δουλειά του παίκτη, να σημειώσει το γκολ. Το σκοράρισμα, είναι και θέμα μέρας, θέμα ευστοχίας, ψυχραιμίας και συγκέντρωσης μπροστά από την αντίπαλη εστία, στην τελική προσπάθεια. Το πόσες φορές θα φτάσει μια ομάδα όμως μέχρι εκεί και υπό ποιες προύποθέσεις, είναι θέμα δουλειάς και προσήλωσης σε ένα συγκεκριμένο πλάνο.

Αυτό είναι δουλειά του προπονητή…