«Η λάθος εποχή» εκμηδενίζει προσδοκίες των νέων σε μια παράξενη εικοσαετία…

«Η σύνθεση διαρκών κρίσεων, εδραιώνει το νέο μοντέλο που προωθεί ένα μόνιμο καθεστώς φόβου και ανησυχίας. Και μέσω αυτού διαβρώνονται θεσμοί και ενισχύεται το ‘‘δίκαιο του ισχυρού’’ υποβαθμίζοντας ταυτόχρονα τους στόχους για ένα καλύτερο αύριο…»

Εδώ και περίπου μια εικοσαετία βρισκόμαστε αδιαλείπτως σε περιβάλλον υψηλού κινδύνου. Όσα έχουν εξελιχθεί αυτό το χρονικό διάστημα έθεσαν κοινωνίες και άτομα στην ανησυχητικού πάντα συναισθήματος εγρήγορση, για να αντιμετωπίζουμε κάθε φορά δύσκολες καταστάσεις που διαδοχικώς και αλληλένδετα στις περισσότερες των περιπτώσεων, έρχονται να διαταράξουν την προσπάθεια αποκατάστασης της ηρεμίας στη ζωή και την καθημερινότητά μας.

Αναρωτιέμαι αλήθεια, πώς τα παιδιά που έκαναν τα πρώτα βήματά τους σε τούτη την εικοσαετία, θα μπορούσαν να την περιγράψουν μετά από πολύ καιρό, ως εμπειρία βιωμάτων ή ευκαιριών που έχασαν στον ίδιο τον τόπο τους.

Ως μια περίοδο ανισομερών δυνατοτήτων, ή μήπως απατηλών τους ονείρων; Ίσως για δύο δεκαετίες σκληρών και άδικων για τους ίδιους συνθηκών στην εκπλήρωση των στόχων τους; Θα θυμηθούν άραγε τον υποβαθμισμένο τρόπο που προκλήθηκε ενίοτε για την ποιότητα της διαβίωσής τους; Ή θα μιλήσουν για την ευμάρεια που δεν ήρθε ποτέ, τις υποσχόμενες κατευθύνσεις ανάπτυξης που άκουγαν αλλά δεν έβλεπαν τις διευρυμένες ανισότητες, τις οποίες εμφανώς διαπίστωναν και τα διεφθαρμένα συστήματα που αμετανοήτως και πολλαπλώς μας εξέθεταν;

Δεν αποκλείεται να σταθούν στα αίτια και τις αφορμές που οδήγησαν στα χρόνια της μαζικής φυγής από την χώρα τους. Όχι βεβαίως γιατί το επεδίωξαν. Αλλά γιατί αναπόφευκτα, έστρεψαν την ελπίδα, το ταλέντο και τη θέλησή τους να πετύχουν με όρους δικαιοσύνης και αξιοκρατίας εκτός Ελληνικής Επικράτειας…

Από το 2008 «παλεύουμε» στο μέσο μιας περιδίνησης πολλών και διαφορετικής μορφής κρίσεων, που όμως έχουν το ίδιο αποτέλεσμα. Μια καταθλιπτική πορεία στην ανασφάλεια, την αβεβαιότητα και τη δυσπραγία, πλην των εξαιρέσεων που κατάφεραν – όχι πάντα με θεμιτά μέσα – να ξεπεράσουν το «τοξικό περιβάλλον» και να αναρριχηθούν είτε με μικρότερες απώλειες, είτε ακόμη και με κέρδη που τους παρείχε το δικό τους εγχείρημα στην… «ευκαιρία».

Στην αρχή λοιπόν είχαμε την τεραστία οικονομική κρίση που αποσυντόνισε κάθε λειτουργία μας επιφέροντας τις συνέπειες μιας μακροχρόνιας εξάρτησης που επέβαλαν οι θεσμοί, δηλαδή οι δανειστές του κράτους μας.

Μετά λίγο πριν πάρουμε «ανάσα» από την λαίλαπα της εισοδηματικής συρρίκνωσης, του ξεπουλήματος περιουσίων και του «στραγγαλισμού» κάθε πρωτοβουλίας για την αξιοπρεπή επιβίωσή μας, γίναμε μέρος της παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης, αντιμετωπίζοντας πρωτόγνωρες και τραγικές εικόνες που έχουν αφήσει και σήμερα το στίγμα τους με θανάτους, ανεξήγητες σοβαρές ασθένειες και έντονες αμφιβολίες για το «ανάχωμα» σε όλο αυτό με την χρήση των εμβολίων.

Παραλλήλως και ειδικά στην Ελλάδα έπρεπε να διαχειριστούμε μία ακόμη κρίση, την χειρότερη προσφυγική – μεταναστευτική ροή από τις ημέρες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η οποία ήταν το επακόλουθο των εχθροπραξιών σε χώρες όπως η Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν με τον άμαχο πληθυσμό να πληρώνει αδρά και να ρισκάρει τη ζωή του περνώντας μέσω της χώρα μας σε όλη την Ευρώπη.

Κατόπιν ήρθε και η Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία που μάλλον βρήκε αμήχανη την Ευρωπαϊκή Κοινότητα και πολύ γρήγορα πυροδοτήθηκε η πληθωριστική έκρηξη και η ενεργειακή κρίση, θέτοντας για μία φορά ακόμη στον τόπο μας, σοβαρά ζητήματα οικονομικής ανασφάλειας.

Χωρίς να έχει τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία ήρθε πλέον και εκείνος του Ιράν που δεν επικεντρώνεται μόνο σε δύο χώρες αλλά εμπλέκει τα κράτη της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο και προκαλεί ήδη μια δεύτερη τεράστια ενεργειακή κρίση σε όλο τον κόσμο. Μια κρίση που παρακολουθούμε με καθημερινή αγωνία στην Ελλάδα, επιτείνοντάς την όταν αντικρίζουμε τις τιμές στα πρατήρια των καυσίμων, στα είδη τροφίμων στα αγροτικά προϊόντα και στα ράφια των υπεραγορών. Το ερώτημα παραμένει εύλογο: Μέχρι που θα πάει αυτό;

H σύνθεση των διαρκών κρίσεων πάντως, φαίνεται να εδραιώνει και το νέο μοντέλο που προωθεί ένα μόνιμο καθεστώς φόβου και ανησυχίας, και μέσω αυτού το διεθνές δίκαιο μεταβάλλεται σε δίκαιο που υπακούει στο «νόμο του ισχυρού», ενισχύει τον κλονισμό των θεσμών και επιτρέπει την υπερβολικώς αυξημένη ολιγαρχία του πλούτου να γίνεται ακόμη πλουσιότερη.

Μέσα στην πραγματικότητα των κρίσεων που όπως αναφέραμε και πριν, εδώ και είκοσι χρόνια δεν σταμάτησαν ποτέ, και στις συνέπειές τους που υπονομεύουν τις αξίες τους  και εκμηδενίζουν τις προσδοκίες τους, οι νέοι αυτής της παρακμιακής από πλευράς συνθηκών  και περίεργης περιόδου, θα σκέπτονται δικαίως αν τελικά ζουν στη «λάθος εποχή» που καθορίζει μοιραία της επιλογές τους…