«Μαύρα σύννεφα» πάνω από το ηλειακό ελαιόλαδο

Σε τεντωμένο σχοινί βρίσκονται οι ελαιοπαραγωγοί της Ηλείας ενόψει της νέας συγκομιδής, καθώς η παρατεταμένη αστάθεια των τιμών και τα αδιάθετα περσινά αποθέματα δημιουργούν ένα εξαιρετικά αβέβαιο τοπίο.

Παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται στους ελαιώνες, το εκτοξευμένο κόστος καλλιέργειας, η ακρίβεια στα καύσιμα, τα λιπάσματα και τα μεροκάματα, σε συνδυασμό με τις ανεξέλεγκτες εισαγωγές ελαιολάδου από τρίτες χώρες, συμπιέζουν επικίνδυνα τα περιθώρια κέρδους. Η έντονη ανησυχία για τη διαμόρφωση της τιμής παραγωγού σε επίπεδα κάτω από το κόστος συγκομιδής έχει διαμορφώσει ένα κλίμα βαθιάς απαισιοδοξίας, οδηγώντας πολλούς καλλιεργητές στη σκέψη να μην μαζέψουν καν τη σοδειά τους.

Από τις τοποθετήσεις των εκπροσώπων του κλάδου προκύπτει μια σύνθετη εικόνα για την Ηλεία. Η παραγωγή παρουσιάζει έντονες αυξομειώσεις, καθώς σε ορισμένες περιοχές η καρπόδεση εξελίχθηκε ικανοποιητικά, ενώ σε άλλες η ανθοφορία επηρεάστηκε αρνητικά από τις καιρικές συνθήκες, τις υψηλές θερμοκρασίες και τις ασθένειες της προηγούμενης χρονιάς, όπως το γλοιοσπόριο.

Παράλληλα, κοινός τόπος όλων αποτελεί το γεγονός ότι οι τιμές της αγοράς δεν καλύπτουν πλέον το πραγματικό κόστος παραγωγής –το οποίο υπολογίζεται στα 3,5 έως 4 ευρώ ανά κιλό– τη στιγμή που οι έμποροι ζητούν φθηνά ή βιομηχανικά λάδια για αναμείξεις, αφήνοντας στα αζήτητα τα εξαιρετικής ποιότητας αποθέματα.

«Υπάρχει περίπτωση να μην μαζευτούν οι ελιές καθόλου φέτος»

Ο ελαιοπαραγωγός και πρόεδρος της ΟΑΣΗ Θανάσης Βομπίρης υπογράμμισε ότι η καρπόδεση παρουσιάζει έντονες διακυμάνσεις ακόμη και «στην ίδια περιοχή, μπορεί στα 200 μέτρα να είναι διαφορετικό», κάνοντας λόγο για μια μέτρια συνολικά παραγωγή.

Παράλληλα, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για «τα περσινά αποθέματα που παραμένουν στα αζήτητα και πωλούνται ευκαιριακά σε πολύ χαμηλές τιμές» (έως 3,40 ευρώ το έξτρα παρθένιο), φοβούμενος σοβαρό πρόβλημα για τη νέα σεζόν.

Στηλίτευσε τις «αθρόες εισαγωγές από χώρες εκτός Ε.Ε., όπως η Τυνησία και η Τουρκία, που συμπιέζουν τις τιμές σε επίπεδα κάτω του κόστους», ενώ κατήγγειλε ότι «το κόστος καλλιέργειας έχει εκτοξευθεί λόγω του πετρελαίου που βρίσκεται στα 2 ευρώ και της μη καταβολής της επιστροφής φόρου».

«Εγώ δούλευα αυτή τη χρονιά τζάμπα, καθώς δεν βγήκαν ούτε τα έξοδα»

Ο πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Χειμαδιού-Σοπίου και ελαιοπαραγωγός Τρύφωνας Χριστόπουλος δήλωσε ότι οι καιρικές συνθήκες έπληξαν την ανθοφορία, προκαλώντας «ζημιά στην καρπόδεση σε ποσοστό 60 με 70%».

Περιέγραψε μια δραματική εικόνα στους ελαιώνες, που παραμένουν ακαλλιέργητοι και με σοβαρά προβλήματα από το γλοιοσπόριο της προηγούμενης χρονιάς. Παράλληλα, κατήγγειλε τις αυξήσεις στις εισφορές ανά στρέμμα, καθώς και την τακτική των εμπόρων που αρνούνται να αγοράσουν το καλό λάδι και αναζητούν «το χαλασμένο λάδι με υψηλή οξύτητα» σε εξευτελιστικές τιμές.
Αποκάλυψε μάλιστα ότι ο ίδιος αναγκάστηκε να πουλήσει παραγωγή με υψηλές γραμμές προς μόλις 2,40 ευρώ, τονίζοντας ότι «ο κόσμος έχει απελπισθεί και πολλοί παραγωγοί δεν ραντίζουν ούτε ρίχνουν λιπάσματα».

«Για να είναι βιώσιμη η καλλιέργεια, η τιμή πρέπει να υπερβαίνει τα 5 ευρώ»

Ο ελαιοπαραγωγός Νίκος Βασιλόπουλος σημείωσε ότι «παρά τις αρχικές ζημιές στην πρώιμη ανθοφορία, η συνολική εικόνα της παραγωγής στην Ηλεία δείχνει μια καλή χρονιά λόγω των βροχών του χειμώνα».

Ωστόσο, εξέφρασε την έντονη ανησυχία του διότι διατηρεί περσινό λάδι που δεν έχει πουλήσει ακόμη, καθώς οι αγορές παραμένουν κλειστές. Εκτίμησε ότι «η νέα τιμή θα είναι κάτω από τα 4 ευρώ και πιθανόν κοντά στα 3 ευρώ», την ώρα που το κόστος έχει επιβαρυνθεί θεαματικά από τους συνεχείς ψεκασμούς για το γλοιοσπόριο με πανάκριβα χαλκούχα σκευάσματα.

Τόνισε ότι «για να είναι βιώσιμη η καλλιέργεια, η τιμή πρέπει να υπερβαίνει τα 5 ευρώ, διευκρινίζοντας πως «το καλό λάδι είναι αυτό που έμεινε στα αζήτητα, αφού οι έμποροι προτίμησαν να αγοράσουν μειωμένης ποιότητας λάδια σε πολύ χαμηλές τιμές».

«Θα μείνουν πάρα πολλά δέντρα αμάζευτα αν δεν υπάρχει προοπτική στην τιμή»

Ο ελαιοπαραγωγός Λάμπρος Μπερούκας επεσήμανε ότι η Ηλεία θεωρητικά έχει μια καλή παραγωγή «στο 70% και παραπάνω» σε διάφορες περιοχές. Ωστόσο, υπογράμμισε ότι «το μείζον θέμα δεν έχει να κάνει με την παραγωγή, αλλά με το γεγονός ότι δεν υπάρχει τιμή στο λάδι».

Όπως εξήγησε, η «νούμερο ένα απειλή και το κύριο άγχος είναι ο δάκος», ενώ στη διευρυμένη συγκομιδή «με εργατικά πάντα μέσα» το κοστολόγιο με τα καύσιμα «θα φτάσει στα 3,5 ευρώ», με αποτέλεσμα «οι παραγωγές να οδεύουν οριακά ή και με ζημιά, αν η τιμή παραμείνει χαμηλά».

Παράλληλα, στηλίτευσε το γεγονός ότι «μπήκανε και γύρω σε 125 χιλιάδες τόνοι ελαιόλαδο από ξένες χώρες μέχρι μέσα Μαΐου εδώ στην Ελλάδα, με κόστος που δεν ξεπέρασε τα 2,5 ευρώ», καθώς και το ότι στην αγορά «παίρνουν μικρές ποσότητες για να ανακατεύουν τα εισαγόμενα με τα εγχώρια λάδια».

Τέλος, εξέφρασε τον φόβο ότι «θα μείνουν πάρα πολλά δέντρα αμάζευτα αν δεν υπάρχει προοπτική στην τιμή», σημειώνοντας πως στα ελαιοτριβεία «έχουν λάδια περσινά και σε μεγάλες ποσότητες».

«Έχουν ανέβει όλα στο Θεό, λιπάσματα, φάρμακα, ΔΕΗ, νερά»

Ο ελαιοπαραγωγός Άγγελος Βασιλακόπουλος σημείωσε πως «η φετινή χρονιά δεν είναι πολύ καλή περίοδος, διότι οι καιρικές συνθήκες και ο καύσωνας μετά τα μεσημέρια δεν άφησαν να δέσει το λουλούδι, με αποτέλεσμα η παραγωγή στην περιοχή να είναι 50-50».

Τόνισε ότι «με τις παρούσες τιμές στα 3,20 με 3,40 ευρώ το κιλό σε έμπορα, η καλλιέργεια είναι παντελώς ασύμφορη, αφού το κόστος φτάνει τα 3 με 3,5 ευρώ ανά δέντρο». Παρά τις μεγάλες επενδύσεις που έχει κάνει σε μηχανήματα και εξοπλισμό, υπογράμμισε ότι «αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, οι περισσότεροι θα τα παρατήσουν».

Ο ίδιος εκτίμησε ότι «μια δίκαιη τιμή θα ήταν από 5 μέχρι 5,5 ευρώ, ώστε να μπορέσει και ο παραγωγός να καλλιεργήσει και να δώσει μεροκάματα».

Τέλος, εξέφρασε την έντονη απογοήτευσή του για τα αδιάθετα περσινά αποθέματα και τις εισαγωγές από Τουρκία, Μαρόκο και χώρες της Μεσόγειου, καταγγέλλοντας ότι «θα φέρουν προϊόν απ’ έξω και θα το πλασάρουν για ελληνικό».

«Αν υπολογιστούν όλα τα έξοδα της καλλιέργειας είναι κοντά στα 4 ευρώ»

Ο ελαιοπαραγωγός Κώστας Κατσαντώνης ανέφερε ότι «η φετινή χρονιά σαν παραγωγή είναι μια καλή χρονιά μέχρι στιγμής», αλλά το μεγάλο ερωτηματικό παραμένει η τιμή. Όπως εξήγησε, «η Ελλάδα δεν διαμορφώνει αυτόνομα τις τιμές, καθώς έρχεται απ’ έξω η τιμή, πάντα από Ιταλία».
Εκτίμησε ότι «το αγουρέλαιο μπορεί να ξεκινήσει γύρω στα 4,5 ευρώ», ενώ «η μεταγενέστερη παραγωγή θα κυμανθεί γύρω στα 3 ευρώ». Υπογράμμισε ότι «αν υπολογιστούν όλα τα έξοδα της καλλιέργειας είναι κοντά στα 4 ευρώ, συνεπώς μία τιμή στα 5 με 5,5 ευρώ είναι μία λογική τιμή και για τον καταναλωτή αλλά και μία νορμάλ τιμή για τον παραγωγό προκειμένου να βγάλει ένα μεροκάματο και να συνεχίσει τη δραστηριότητά του».