«Κόπηκε» στα δύο το Μαζαράκι: Αποκλεισμένοι οικισμοί – Στους ώμους μεταφέρουν τα παιδιά οι κάτοικοι

Η γη άνοιξε κυριολεκτικά, στην Κοινότητα Μαζαράκι της Δημοτικής Ενότητας Πηνείας, όπου η σφοδρή κακοκαιρία δεν άφησε απλώς σημάδια αλλά εμφανείς πληγές. Κατολισθήσεις, μεγάλες καθιζήσεις και ρωγμές στο οδικό δίκτυο έχουν μετατρέψει το χωριό σε νησί της στεριάς, με την κεντρική είσοδο να έχει κοπεί και πέντε συνοικισμούς να βρίσκονται ουσιαστικά αποκλεισμένοι.

Η εικόνα που μεταφέρουν οι κάτοικοι είναι δραματική: δρόμοι που «βούλιαξαν», βράχοι που αποκολλήθηκαν από το βουνό, λάσπες που απειλούν αυλές και σπίτια.

«Η καταστροφή δεν αντιμετωπίζεται εύκολα»

Ο Αντιδήμαρχος της Δημοτικής Ενότητας Πηνείας, Κώστας Αναγνωστόπουλος, περιγράφει την κατάσταση και τονίζει ότι: «Εδώ υπάρχει μία μεγάλη καταστροφή που πλέον δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τίποτα. Έχει κοπεί η κεντρική είσοδος του Μαζαρακίου, με αποτέλεσμα να αποκλειστούν πέντε συνοικισμοί και να μην μπορούν τα παιδιά να πάνε στο σχολείο. Οι κάτοικοι δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν. Προσπαθήσαμε, μετά την πρώτη καθίζηση, να δώσουμε πρόσβαση στο κοινοτικό διαμέρισμα, αλλά η προσπάθεια απέβη άκαρπη. Δώσαμε εναλλακτικές διόδους, τουλάχιστον για να εξυπηρετηθεί κάποιος ασθενής αν χρειαστεί. Η αποκατάσταση θα αργήσει, γιατί το βύθισμα της κεντρικής οδού είναι πολύ μεγάλο».

Περπατώντας μέσα στη λάσπη

Ο Χρήστος Κόκοτας μιλά για μια καθημερινότητα που θυμίζει άλλες δεκαετίες: «Πηγαίνουμε με τα πόδια. Κάνουμε μεγάλες αποστάσεις για να μπούμε ή να βγούμε από το χωριό. Δεν περνάει λεωφορείο ούτε αυτοκίνητο. Ο δρόμος έχει πέσει και είμαστε αποκλεισμένοι».

Η Τάσια Ζαχαροπούλου, με φωνή που σπάει, προσθέτει: «Η γη κόβεται, αλλά πρώτη φορά γίνεται έτσι. Έχει κάνει μεγάλη ρωγμή, έχει ρωγμές και το σπίτι μου».

Φόβος για τα σπίτια

Η Αθήνα Ξυδιά ζει με τον φόβο: «Αν συνεχίσει η κατολίσθηση κινδυνεύει και το σπίτι μου. Φοβάμαι να μείνω. Τα παιδιά μου είναι στην Αθήνα, αλλά εγώ δεν μπορώ να φύγω». Ο Πάνος Γιαννόπουλος περιγράφει έναν διπλό κίνδυνο: «Από τη μία πλευρά είναι οι κατολισθήσεις και φοβόμαστε μην πέσουν τα σπίτια. Από την άλλη, από το βουνό κατεβαίνουν χώματα και βράχοι και φοβόμαστε μην μας πνίξουν οι λάσπες».

Και ο Χρήστος Αυγερινόπουλος συμπληρώνει: «Έχουν πέσει βράχοι και άλλοι είναι έτοιμοι να πέσουν. Ξέρουμε ότι υπάρχουν κάποιες χρηματοδοτήσεις για τέτοια φαινόμενα, αλλά δεν γνωρίζουμε τι έχει γίνει για τις καταπτώσεις».

Ένα χωριό σε ομηρία

Η συνεχής βροχόπτωση, όπως επισημαίνει η Ανδριάνα Γιαννοπούλου, έχει επιδεινώσει την κατάσταση: «Κάθε μέρα βροχή. Έχουν πέσει βράχοι, έχουν φύγει χώματα. Οι βροχές είναι πολλές». Το έδαφος, κορεσμένο από τα νερά, δεν αντέχει άλλο. Οι πλαγιές κατακρημνίζονται, οι ρωγμές μεγαλώνουν. Στο Μαζαράκι Πηνείας, η κακοκαιρία αποκάλυψε όχι μόνο την ευαλωτότητα του εδάφους αλλά και τα όρια της αντοχής μιας μικρής κοινότητας. Σχολεία χωρίς πρόσβαση, ηλικιωμένοι χωρίς οδική σύνδεση, σπίτια με ρωγμές και δρόμοι κομμένοι στα δύο.

Η αποκατάσταση δεν θα είναι υπόθεση ημερών. Θα απαιτήσει μελέτες, χρηματοδότηση, τεχνικές παρεμβάσεις και κυρίως, ταχύτητα. Ωστόσο το έργο των συνεργείων δυσχεραίνουν οι συνεχιζόμενες βροχές καθώς οι τεχνικοί αναμένουν τον καιρό να βελτιωθεί ώστε οι εργασίες αποκατάστασης να γίνουν με ασφάλεια.

Στους ώμους για το σχολείο

Η εικόνα αποτυπώνει με τον πιο σκληρό τρόπο την καθημερινότητα στο Μαζαράκι μετά τις κατολισθήσεις και τον αποκλεισμό του χωριού. Με τους δρόμους κομμένους και τα οχήματα να μην μπορούν να περάσουν, οι κάτοικοι αναγκάζονται να μεταφέρουν τα παιδιά τους στους ώμους, διασχίζοντας λάσπες και επικίνδυνα περάσματα, προκειμένου να τα φτάσουν σε ασφαλές σημείο για να συνεχίσουν προς το σχολείο.

Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και το μεσημέρι της επιστροφής. Γονείς και συγγενείς παίρνουν και πάλι τα παιδιά αγκαλιά ή στους ώμους, διασχίζοντας τα ίδια δύσβατα μονοπάτια, ώστε να τα οδηγήσουν πίσω στα σπίτια τους.